Mijn eerste naaiproject

Ik was echt en vast van plan om echt netjes wat tutorials te doen (gelukkig kan dat nog steeds). Maar toen ik erachter kwam dat de bandana van Zonnemeisje kwijt was en de hoedjes allemaal te groot, had ik een opdracht.

Ik ging een bandana naaien.

En ja ach dat kan ik best zonder enige voorkennis en enig idee. Ik heb toch immers een naaimachine, en die doet het werk?!

Het stofje had ik al. Een jurk van mezelf die eigenlijk gewoon te bloot / te klein (lees: er komt wat uitgepuild…) was. Maar het was zo’n vrolijk stofje!

De schaar erin dus!
(Note to myself: een fatsoenlijke stofschaar kopen. Dat gepruts met die schaar die ik nu gebruik is helemaal niks…).
Het eerste plan: omzomen, leek me toch wat lastiger dan ik in eerste instantie dacht. Hoewel de tip die ik las in een tutorial van bymiek (jaja ik heb ze wel gelezen) daarin denk ik wel essentieel is: veel strijken tussendoor!
Handiger leek het me om twee stofjes op elkaar te naaien en om te keren, en vervolgens het randje nog eens te naaien, zodat je geen rafels krijgt.
Dussssss. Ander stofje erbij…. (gewoon een wit stofje, ik heb namelijk nog zo goed als geen voorraad behalve oude kleren van mezelf, maar dan valt alle tricot af!).
In alle enthousiasme heb ik helaas niet zo veel foto’s gemaakt van het hele proces. Maar goed, er is ook niet zo veel te zien aan een wit stofje.
Om het ingewikkeld te maken, heb ik wel nog twee bandjes gemaakt van alleen de bedrukte jurkjes-stof. Om vast te naaien aan de driehoek zodat ik de bandana ook goed om Meisjeshoofdje heen kan knopen.
Ik heb veel geleerd. Naald in de stof houden als je om de hoek gaat. Voetje omhoog, draaien, voetje ook weer omlaag. Omlaag dus, niet vergeten…
En bovenop dat spoeltje zit een handig lipje waardoor je niet de hele uhmmmm. spoelkamer? spoelhuis? Spoelklok (dat ding waar het spoeltje in zit) (heet het eigenlijk wel spoeltje? Dat kleine platte klosje?)
Kortom het kan handiger daaronder in die naaimachine…
en ja, strijken tussendoor helpt.
Opmeten was geen verkeerd idee geweest. dan was de bandana nog iets lager gekomen achter op haar hoofdje (het kan nu nét…!)
Ik ben er met kleine frustratiepauzes ongeveer twee uur mee bezig geweest. Gelukkig besefte ik vantevoren al dat ik mezelf de tijd moet gunnen en dat het vooral leuk moet blijven. Dus het bleef wél leuk!
Maar het resultaat???
Best netjes. Voor een eerste keer…

Komend weekend weer iets maken. Want het lijkt me héérlijk er net wat meer handigheid in te krijgen…
(en mijn meisje… haar staat álles goed!!)
 

Een brief voor Alberta (doel 91)

Nirmala heette het Fosterkind van mijn ouders. Ze was een paar jaar ouder dan ik en ze woonde in India.
Nirmala zag ik als een soort zusje-op-afstand. Ze maakte prachtige tekeningen en haar foto hing tussen alle familiefoto’s aan de muur. Dat wilde ik later ook, zo’n foto aan de muur.
Ik noemde mijn pop naar haar. Mijn pop Nirmala was immers ook gekleurd net als de echte Nirmala.

Inmiddels is Nirmala (de echte) al lang en breed volwassen, ze is onderwijzeres geworden en sponsort op haar beurt de opleiding van twee andere kinderen.

De pop is nog steeds even groot. Maar dat terzijde…

Toen ik na een lang en moeizaam proces eindelijk zwanger was van mijn meisjesbaby en na lang wikken wegen besloot om toch maar wél kinderbijslag aan te vragen (eigenlijk vind ik dat wij dat niet nodig hebben, wij modaal en bovenmodaalverdienenden), kwam Nirmala weer in mijn gedachten.

Dat was een goed idee voor de kinderbijslag: de opleiding van een kind sponsoren.

Zo gezegd, zo gedaan…

Ons Fosterkind heet Alberta en woont in Ghana. Ik ontving laatst al een keer een invulbrief van haar. Ze is nu 8 jaar en net als mijn zonnekind is ze enigst kind en heeft ze geen vader.

Gisteravond schreef ik mijn eerste brief aan haar, waarin ik wat meer vertel over ons.
Ik hoop dat Alberta iets heeft aan de knoopjes die ik op de brief heb vastgepakt, en ook aan het stukje lint.

Je mag geen kadootje meesturen… ik vind de lintjes, knoopjes en het hartje illustraties… toch??

Ik heb natuurlijk ook een foto van ons gezinnetje toegevoegd.
 Je kan helaas niet alles hebben… tekentalent bijvoorbeeld….. Het is dan ook te hopen dat het zonnekind snel groot genoeg is om de tekening-bijdragen van me over te nemen…!

Word ook lid van Plan en sponsor de opleiding van een kind in de Derde Wereld voor 85 cent per dag!
Bedenk: alles kun je delen, of je nu veel of weinig hebt..!

… ken je die reclame “Ik hoop maar dat ik geen meisje ben….”?

(van de site:)

Doe een gift

Doneer eenmaligDoneer nu en stop meisjesabortussen in India!
Bijna iedere minuut wordt in India een kindje geaborteerd, alleen omdat het een meisje is. In de Indiase cultuur worden meisjes als minderwaardig gezien of als te duur, omdat de familie van het meisje later de bruidsschat moet betalen. India mist door de massale meisjesabortussen 12 miljoen meisjes, die eigenlijk geboren hadden moeten worden.
Illegale klinieken adverteren met een verwijzing naar de hoge bruidsschat met slogans als: ‘Liever 500 roepies nu, dan 500.000 later’.
  • € 8,- voor een geboortebewijs
    Meisjes worden in India vaak niet geregistreerd, omdat ze een meisje zijn. Met € 8,- geef je een meisje in India een onbetaalbaar cadeau: een identiteit.
  • € 25,- laat een meisje geboren worden
    Door persoonlijke hulp van Plan leren moeders én vaders dat een meisje geboren mag worden en de bijbehorende sociale druk te weerstaan.
  • € 74,- voor een advocaat
    Die klinieken aanklaagt waar illegale geslachtsecho’s worden gemaakt

Laat je me even weten of je dit goede doel gesteund hebt? Het is immers één van mijn 101 doelen om mensen hiertoe te inspireren….

Een druk dagje

Wat is het lekker weer zeg!

En ja, het was een druk dagje vandaag… Ochtendje goed en nuttig werk verricht, van hetgene waarvoor ik betaald word..
En vanmiddag: pasfoto’s maken en een ID-bewijs aanvragen zodat ik mijn meisje niet meer illegaal de grens over hoef te smokkelen.

En toen? Ben ik maarliefst DRIE uur bezig geweest met het mooi maken van de brug met wildbreisels… (zie bebreinijmegen. En ja, het was veel werk en veel gedoe. Maar… oh wat een leuke reacties!!

Een druk dagje dus… En ja, opnieuw heb ik aan mijn doelen gewerkt, méér dan één…

Morgen doen we het rustiger aan. Het is zomer…