Daar gaan we!

Vandaag gaan we weer. Dit keer langer dan een weekend. We gaan naar Bleau,  bouldermekka, of, voor de klimleek onder u: plek waar je kunt klauteren aan rotsen.

Fontainebleau heet het er voluit. Het ligt onder Parijs en we gaan 2 dagen over de reis doen.
Met Sunny de bus natuurlijk, wat dacht je dan….?!

De laptop met dongel gaat mee en als het lukt koop ik daar misschien wel een prepaid simkaart. Dan kan er gewoon gewerkt worden…
Sinds mijn kantoor verhuisde heb ik vanwege het bekende gedoe met de kabelaar,  toch geen internet op kantoor. En aangezien ik in een cloud werk betekent dat nu: met de laptop en een dongel.

Dat kan dus net zo goed in Frankrijk…

Telefoon doorgeschakeld naar de telefoondienst en off we go!

De blogberichtjes voor de komende dagen zijn al ingepland. Maar als t lukt met de verbindingen…. blog ik vanaf daar lekker door en blijven we misschien wel extra extra lang weg..

Au revoir!

glimlachen

Het is druk in de avondspits, in de stad. Ik ben met de auto vanwege de verhuizing van mijn bedrijf. Oud papier naar de milieustraat gebracht en zo…

Het zonnetje schijnt en de DJ’s maken grapjes op de radio. Het was een goede dag. Hard gewerkt, alles ingepakt, sommige dingen zelfs verplaatst en uitgepakt alweer. Een halve internetverbinding is af. Morgen kunnen we weer online, hopelijk…. Geen gedoe, tevreden naar huis. Morgen nog een verhuisdag en dan is het klaar. Hoop ik.
Wat is werken toch fijn als het zo kan gaan!

Naast me een grote dikke auto met zakenman. Je kent ze wel: uitstraling van generaties lang pianoles, tenniskamp en disputen. Alleen in de studententijd direct burengeluid gehad. Inmiddels rond de 50 en CEO, CFO of een vergelijkbaar ingewikkelde baan waarin over veel geld en mensen besluiten genomen worden.
Ik weet inmiddels, sinds ik zaken met ze doe en sinds ik hun kinderen les gaf: soms ook gewoon onzeker. Ook gewoon getrouwd of verlaten, soms last van de rug en niet goed geslapen vannacht. Dat laatste waarschijnlijk vaker dan ik. Dus ja, ik glimlach en groet en meen het echt. Goedemiddag meneer, lekker op tijd naar huis vandaag, lekker zonnetje!

Geen glimlach terug.

Vast in gedachten, piekerend, gedachteloos, even er niet bij.

Weer hebben we even oogcontact, weer glimlach ik.

Weer een neutrale blik.

Stoplicht op groen, we schuiven drie plaatsjes op en staan weer stil. Ik weer precies links van hem. En weer kruisen onze blikken.

En?

Een glimlach.

Leuk!

Camping

We zijn op de camping. Met Sunny de bus. Die gelukkig vooralsnog geen kuren meer vertoont, behalve dan dat ze zegt dat haar accu leeg is terwijl in de tussentijd de koelkast vrolijk aanstaat en de telefoon oplaadt.
Gelukkig heeft een camper twee accu’s, dus startproblemen zitten er niet in!

De perfecte plek hebben we gevonden: 10 meter van een speeltuin, die jij nu al “mijn speeltuin” noemt.
Je gaat er helemaal zelfstandig alleen naar toe. Je klimt de glijbaan op en ook kun je al op de grote kinderen schommel.

Ik ben natuurlijk apetrots…

Zojuist poetste ik ons huisje. Kwartiertje deed ik erover. En nog eens tien minuten voor de afwas. Klaar…
Was het leven altijd maar zo eenvoudig…

Beetje keutelen in het zonnetje: stukje fietsen, met het pontje, stukje wandelen. Tijdschriftje lezen. Beetje werken tussendoor terwijl jij in jouw speeltuin speelt. Ik besteed meer tijd aan mijn werk dan wanneer ik thuis ben: geen tv en (expres) géén boek meegenomen. Het gaat dus wel goed komen met die deadline..

Nu is het leven sowieso natuurlijk een stuk beter als de zon schijnt. Dat weet ik ook wel…
Maar steeds als we even weg zijn: in de tent of sinds kort met Sunny, denk ik… was het altijd maar zo…

Hier is het bijvoorbeeld helemaal niet vreemd als mensen voor hun “huis” in de zon zitten. Als ze elkaar groeten op het pad. Zomaar even een praatje maken, wat zout lenen. Buurmannen die gebroederlijk naast elkaar de afwas staan te doen. Doet ‘ie thuis anders nooit, hoor ik de buurvrouw denken…

Wat een prachtig weekend. Paasweekend 2014.

*ringetje erom*

huisvrouw van nix

Ik zal nooit een goede huisvrouw worden…

Laatst maakte ik een lijstje met taken, ik blogde erover zodat ik een extra stok achter de deur had en zeker vier weken leefden we in een opgeruimd huis. Om door een ringetje te halen….

Daarna werd het langzaam minder.

Inmiddels zijn we weer terug bij het bekende rommelige geheel. Stapeltjes en hoopjes kleren, boeken en onduidelijke rommel all over….
Ik deel al een paar weken geen schouderklopjes meer uit aan mezelf. Lui mens dat ik ben…

Gisteren ging ik een paar uurtjes eerder naar huis van kantoor, om een flinke opruimactie te houden. Maar oh wat was het lekker weer:  een heerlijk middagje om ongestoord een paar uur met een boek in de hangmat door te brengen. Uiteindelijk werd er dus niets opgeruimd en natuurlijk heb ik daar nu, de volgende ochtend, spijt van….

Hup hup een uurtje flink aan de slag dan maar. Even de wekker zetten en… GOGOGOGO!

En het luie leven mag daarna in alle hevigheid weer beginnen…!

Halfjaardag

Vandaag is het jouw halfjaardag. Twee en een half jaar oud ben je. En heel aangenaam gezelschap.

Vanmorgen, zoals zo veel morgens, maakte je vrolijke geklets me heerlijk wakker. Halfslapend loop ik dan naar jouw bedje en neem je mee naar het “Gooooote bed”,  waar we gezellig samen wakker maken.
Je wil tegenwoordig ’s avonds graag weten wat je de volgende dag gaat doen, en dat is dan ook het eerste dat je ’s morgens tegen me zegt.

Je kent onze rituelen.

“Ik ga naar villa. Maar eerst boterham eten en tanne poetsen en haaren kammen. Zagjes he niet pijn doen.”

Naar de villa ging je inderdaad vanmorgen, het kinderdagverblijf. Je had het te druk om je boterhammetje te eten, dus die ging met je mee: in een klein trommeltje in je eigen tasje. En nee, haren kammen vind je niet zo fijn, ook al probeer ik het zachtjes te doen. De klitten moeten er toch echt uit meisje en nee dat is niet fijn.
Al kletsend laat je je schoenen aantrekken en gaan we op pad. Jij ook je tas mee. Volgens jouw onnavolgbaar logische conclusie betekent dat, dat je gaat werken. Mama gaat immers ook altijd werken als ze een tas meeneemt en haar jas aan doet.

Helemaal zindelijk ben je inmiddels overdag. Je roept nog niet heel hard dat je moet plassen, maar je laat het gelukkig wel echt goed merken. Soms heb je een ongelukje maar ach, dat is niet erg!

Je begint steeds meer grapjes te maken en initiatief te nemen om iets leuks te doen. “Mama waar gaan we?!” is een gevleugelde uitspraak. Soms laat ik jou beslissen, dan gaan we inderdaad zwemmen, naar de bieb of klimmen.
Verstoppertje spelen vind je geweldig en “Naarre speeltuin” is succes verzekerd. Je klimt heel stoer de hoogste glijbaan op en zonder blikken of blozen ga je eraf. Klimmen vind je sowieso leuk, natuurlijk speelt je mama, die daar erg enthousiast op reageert, daar een rol in!
Dol ben je ook op boekjes lezen: samen lezen is een feestje maar ook alleen lees je regelmatig een stapel weg. En puzzels he meisje, puzzels…! Dansen vind je ook helemaal fantastisch. Je bent niet de enige he, ook mama houdt daarvan.
Laatst bezochten we een kerk en er was een meneer op het orgel aan het spelen. Zeker een kwartier lang was je aan het dansen en rondjes aan het draaien. De hele middag had je het er nog over: waar was de meneer nou gebleven met de muziek? Je wilde eigenlijk nooit meer weg! 

Sinds een tijdje is je fantasiespel ook in volle hevigheid losgebarsten. Niet alleen jij, maar ook Nijn, Muis en – soms – de dieren die op je puzzel staan, moeten eten, plassen en slapen, sokken aan. Je bent er maar druk mee. Het lijkt erop dat je een echte poppenmoeder aan het worden bent, hoewel je knuffels duidelijk je voorkeur krijgen.

Jouw uitspraken van de laatste weken…:

Ik wil jogter (= yoghurt)
Okkar! Gamaar slapuh Okkar! Lekker peentje. Okkar! Ga onner beker (= deken) (Oskar is het speelgoedbeest dat blijkbaar af en toe streng moet worden toegesproken)
Och mama toch! Heb je baloed? Kom maar kusje… (dit is wat ik blijkbaar altijd zeg als jij even getroost moet worden.. en nu, nu je een korstje op mijn elleboog vindt, ben ik aan de beurt!)
Mama is nu klaar met knippelen hoor! (wanneer ik al een hele tijd bezig ben met snoeien in de tuin en jij met me wil spelen)
Mama ga maar naar benemen. Ik slaap in gooote bed nu. Onder de beker (het grote bed is mijn bed en dekens noem jij bekers…)
Mama waar gaan we? (als je wil weten wat de plannen zijn voor de dag)
Freya….! Kommaar binnen! Niet buiten spelen nu. Dat is koud hoor… (tegen de poes)
Mag ik ook trommeltje en beertje??! (je noemt vitaminepilletjes trommeltjes)

Oh wat geniet ik van je geklets en van je gezelschap. Dat oppasoma een tijd lang niet kan komen op maandag vind ik eigenlijk helemaal niet zo erg. Wat een luxe: slechts drie dagen ga je nog naar het kinderdagverblijf en de overige vier zijn we de hele dag gezellig samen!

Strakjes haal ik je op. En morgen, als mama niet hoeft te werken. Dan gaan we taartjes eten in de stad. We hebben immers wat te vieren…

Hoera meisje, het is je halfjaardag!

Een leuk vermoeiend middagje

We hadden een leuke middag
We gingen naar de stad
Daar aten we een ijsje
Ja dat was me wat
We sprongen van de stoepen
We renden op het plein
En overal waar wij gingen
Ja daar ging ook Nijn
We waren ook nog in de bieb
En zochten daar veel boeken
Vestopte je je achter een kast
Dan ging mama je zoeken
Zo ging de middag snel voorbij
We aten nog wat fruit
Toen fietsten we weer terug naar huis
En ging het lampje uit
Een middag met een gouden randje