Like a girl

Ik rijd als een vent, werd me regelmatig gezegd.
Ik zag dat als een compliment.
ik kan parkeren. Ik durf ruimte in te nemen.

Een stoere autorijder, veeleisende leidinggevende,  commerciële directeur, spinnenbuitenzetter,  reparateur van daken, hoofdkostwinner, muizenvanger, leiderstype, kliminstructeur, powervrouw.
Adrem, concreet, duidelijk, eerlijk, snel, intelligent, zelfverzekerd. Geen typical girlygirl.

Ja maar…..   denk ik dan toch ook meteen….. ik heb toch lang haar? En bijna de hele zomer jurken en rokken aan? Ik ben toch ook kusjesgever, boterhammensmeerder, ziekenverzorger? Ik ben toch ook soms onzeker, kwetsbaar, verdrietig, zenuwachtig?
Ik zwijmel bij baby’s. Ik roddel, knuffel en verzorg. Ik haak godbetert gordijnen.

Ik huil bij films. En soms bij reclames, zoals deze bijvoorbeeld…

http://m.youtube.com/watch?feature=youtu.be&v=XjJQBjWYDTs

Ik besef: ik ben jouw rolmodel. Ik ben zeker niet perfect maar… je had het slechter kunnen treffen.
Ik rijd als een vrouw, zet spinnen buiten als een vrouw, huil lach slaap als een vrouw. Ben adrem grappig slim suf chaotisch lief boos verdrietig, kwetsbaar, onzeker èn zelfverzekerd als een vrouw.

Ook jij hoeft later niet als een vent te rijden. Ren als een meisje, dans gooi vecht leef heb lief als een meisje. Jij mag alles, àlles als een meisje doen….

Avontuur

Zie je die ruit in die deur? De deur van mijn kelder?
 
Kapot he? 
Tja, lief dagboek, ik moet bekennen… mijn schuld, allemaal mijn schuld…
Het begon met het ophalen van de mini van het kinderdagverblijf. Ik was naar een klant geweest, dus met de bus. Omdat ik mijn handen regelmatig vol heb met kind en extraas zoals een zakje met een natgeplast onderbroekje of bijvoorbeeld een traktatie van een kindje, laat ik mijn sleutels regelmatig even in de bus. Ik verstop ze dan ergens onder of tussen, zodat mensen wel de bus in kunnen, maar er niet binnen 1 minuut mee kunnen wegrijden.
Aldus geschiedde ook afgelopen dinsdag… 
Kom ik terug bij de bus, blijk dat ik in een onbewaakt moment de deur op slot heb gedaan. Daar kunnen we dus niet meer in…
Géén heel groot probleem: we lopen wel even naar huis want daar ligt de reservesleutel.
Dacht ik…
Tja en toen? Lang verhaal kort? 
Huis op slot. Buren met sleutel niet thuis. Wachten. Rondje lopen. Meisje heeft het koud. Meisje is moe. Meisje wil een slokje water. Nog een rondje lopen. Even op het stoepje zitten. Wachten. Nog een wachten.
Bij de andere buren de wegenwacht bellen. Nee mevrouw als u niet kunt bewijzen dat u bent wie u bent en als u u lidmaatschapsnummer niet uit uw hoofd weet (want dat pasje zit in mijn tas in de bus… net als mijn identiteitsbewijs… en andere mogelijkheden om te identificeren in mijn huis die dus ook dicht is…) dan kunnen we u niet helpen…
Nog langer wachten. Toch maar weer naar buiten want we zijn allebei niet echt in de stemming om sociaal te doen bij de andere buurvrouw die wel aardig is maar die we niet zo goed kennen. Meisje lief meisje ik weet dat je moe bent en honger hebt en dorst en dat je het koud hebt. Mama is ook een beetje verdrietig net als jij maar liefiepiefie ga maar niet huilen en gelukkig regent het niet… We gaan nog maar een rondje lopen mama draagt je wel mama vindt jou lief en dapper dat je niet huilt terwijl je zo moe bent…
Uiteindelijk klim ik over het hek, de tuin in. Dat is een hoog hek en ik heb een nauw rokje uit maar op een onbewaakt moment ziet niemand me…
Nee alle ramen alle deuren dicht… Meisje ja ik weet dat jij aan de andere kant van het hek bent en dat je bij mama wilt zijn maar mama krijg je niet over het hek. Ga maar even zitten meisje mama geeft je een deken die ik de schuur lag. Ga maar verstoppen onder de deken mama komt eraan…
En toen? Toen sloeg ik dus het raam in van de kelderdeur. Het was inmiddels half acht geweest…. 
Gelukkig kwam de buurvrouw met de sleutel niet één minuutje later aanfietsen…

Sparen voor de studie of niet?

Martine van Min-Of-Meer blogde vorige week over het sparen voor de studie van haar kind. Zij kreeg veel interessante reacties op haar ideeën en ik ben daardoor, ook door haar eigen gedachten hierover, weer opnieuw aan het denken gezet…

Sparen voor de studie of toch wat anders?
Ik spaar ook voor mijn meisje, “voor later”. Niet persé voor een studie, ze mag er ook een wereldreis van maken… Of wie weet is ze wel een muzikaal genie en wil ze een dure viool…
Hoewel Martine van Min-Of Meer een mooie lijst maakte, gaat het mij te ver om al in detail uit te rekenen hoeveel geld Genietkind over 16 jaar misschien nodig heeft als ze gaat studeren. Daarvoor kan er nog te veel gaan gebeuren in de tussentijd: zowel in haar eigen ontwikkeling als in de ontwikkeling van wetten, regels en studiekosten…

Sparen voor de studie is fiscaal en financieel niet gunstig, raar eigenlijk…
Haar spaarrekening wordt, totdat ze 18 jaar is, bij mijn persoonlijke vermogen geteld door de belastingdienst. Fiscaal is het dus eigenlijk helemaal niet gunstig om op deze manier te sparen, beter stortte ik haar rekening leeg in de spaarpot van mijn spaarhypotheek, of loste ik er een deel van mijn hypotheekschuld mee af. Dat kan natuurlijk alleen als ik tegen de tijd dat ze zou gaan studeren, zeker weet dat ik op dat moment geld beschikbaar zou kunnen maken uit mijn salaris. Als ik dan nog steeds ZZP-er ben, is dat natuurlijk helemaal niet zeker… Dus die spaarrekening laat ik maar gewoon even bestaan, totdat ik een elegantere oplossing heb bedacht hiervoor. Ik moet me maar eens gaan verdiepen in deposito’s, voor meer rente…. Tips zijn welkom, meelezende financiële wizards!

Zelfstandig of afhankelijk van ouders?
Ik spaar dus. Ik spaar om haar een goede start te kunnen geven in haar volwassen leven. Of dat nou een wereldreis wordt, waar ze naar mijn idee misschien wel meer van zou kunnen leren dan op welke universiteit dan ook, of voor een studie.
Ik vind echter dat ze ook in staat moet zijn om voor zichzelf te zorgen. Ik kan en kon me behoorlijk ergeren aan de onzelfstandigheid van twintig plussers, en hoe toegevend ouders zijn om hun kind geld te (blijven) toestoppen… Zo’n ouder wil ik niet worden…

Ik vind namelijk óók dat iedere volwassene, ook studerenden, binnen de eigen capaciteiten een verantwoordelijkheid moet nemen om financieel zelfstandig te zijn. Als iedereen daar écht zijn of haar best voor zou doen, dan zouden veel minder mensen gebruik maken van een uitkering en de mensen voor wie het écht écht nodig is: langdurig zieken en mensen met een handicap bijvoorbeeld, veel rianter kunnen leven dan nu. Wie weet zou de overheid dan zelfs geld overhouden om andere mooie doelen te realiseren… Ik kan er nog wel een paar bedenken….

Financiële opvoeding
Dit is een behoorlijk stokpaardje van me en ik zal mijn uiterste best doen om mijn meisje te leren dat ook zij, mits ze gezond blijft, deze verantwoordelijk zo zal voelen en nemen.
Voor mijzelf was die les niet zo moeilijk: de geldkraan van mijn ouders ging dicht zodra ik op mijn 18e op kamers ging en hopla, ik stond er 100% alleen voor…. Dat was zwaar af en toe, en ondanks alle bijbanen heeft het geleid tot een behoorlijke studieschuld. Deze studieschuld betaal ik zonder ergernis: ik heb veel aan mijn studie gehad, immers… 

Terug naar Genietkinds spaarpotje… Hoe ga ik dat nou aanpakken, die financiële opvoeding van mijn kind? Hoe zorg ik ervoor dat ook zij in deze maatschappij haar verantwoordelijkheid gaat nemen? Wil ik voorkomen dat zij een studielening afsluit? Nee hoor: ik zou er niet mee zitten als ook zij net als ik na haar studie een tijd lang iedere maand aan deze kosten vast zit.

 Waar spaar ik dan voor? Tja dat weet ik dus eigenlijk niet…

Wat betaal je wel en wat betaal je niet?
Eén van de mensen die reageerden op Min-Of-Meer, vertelde dat hij/zij van plan was om het collegeld voor de kinderen te betalen, maar wel pas nádat het jaar met goed gevolg was afgesloten.
Ik voel daar wel wat voor en zal dat idee zeker gaan toepassen als Genietkind inderdaad gaat studeren…
Verder zou ik het heel redelijk vinden om haar ziektekostenverzekering voor haar te betalen zo lang ze nog studeert. En eventueel zou ik willen bijdragen in een aantal rijlessen.
Een toelage waarvan ze haar eten, boeken, uitgaan, reizen etcetera kan betalen vind ik al best ver gaan… Eén en ander heeft immers erg te maken met keuzes die ze zelf gaat maken: wel of niet thuis blijven wonen tijdens de studie bijvoorbeeld (ervan uitgaande dat…). En: gaat ze biologisch eten, vegetarisch, of kiest ze voor kiloknallers? Aan dat laatste zou ik niet willen bijdragen maar het is natuurlijk wèl haar keuze…  Liever geef ik haar dan een paar pakken macaroni…

En verder…? 
Tja, ik weet het gewoon niet zo goed nog… Gelukkig is ze pas twee jaar oud….

Pas volgend jaar ga ik opnieuw geld storten op haar rekening. Misschien heb ik tegen die tijd beter voor ogen waarom ik dat geld eigenlijk stort en hoeveel het zou moeten worden….

Nog waarschijnlijker laat ik het zo en overlaad ik haar tegen die tijd met pakken macaroni….

Logica

“Mama, ik ben een jommetje”

“Oh? Ik dacht dat jij een meisje was?”

“Nee een jómmetje”

“Okee. En wat is mama dan?”

“Jij bent een liefie”

Daar teken ik voor…

Verwennen

Hoe verwen je je kind, of: hoe ga je dat tegen?
Gisteren zag ik de herhaling van de documentaire “Alles voor je kind” .
Het ging over verwennen…

Een interessant onderwerp! Want… wat ís verwennen eigenlijk? Wat is een verwend kind? Verwend omdat het altijd zijn of haar zin krijgt, verwend omdat het omringd wordt door veel spullen en al op jonge leeftijd beschikt over een eigen aipet, kompjoeter etcetera?

Veel speelgoed, is dat verwennen? En hoe ga je het tegen?
Ik zie het om me heen: kinderen hebben héél veel speelgoed. Wat dat betreft is het een enorm voordeel dat mijn meisje “slechts” één opa en oma heeft en dat het me redelijk lukt om hen, en ook de tantes, “op te voeden” om haar niet te omringen met heel veel speelgoed. Bovendien geef, verkoop of gooi ik regelmatig één en ander weg, of berg het tijdelijk op…
Ik kan me nog goed herinneren, toen ik nog geen kinderen had, dat ik bij bezoek aan familie / vrienden met kinderen, me afvroeg hoe je kon leven in zo’n huis met óveral zooi, óveral speelgoed. Bij voorkeur van plastic, in schreeuwerige kleuren, met een batterij erin zodat het uit zichzelf bewoog en lawaai maakte. Ik stoorde me ook aan luid gillende of op een blokfluit blazende kinderen terwijl ik een gesprek probeerde te voeren en vroeg me altijd af waarom de ouders kun kinderen op dat moment niet even naar buiten stuurden…
Genietkind is nu dik twee en een half en tot nu toe is het me gelukt om lawaaispeelgoed buiten de deur te houden. Ze kreeg in december een hondje met een batterij erin dat blaft en loop als je op een knopje drukt. Aach dat kan dan nog wel, gelukkig is het een bescheiden blafje. Verder komt meer dan driekwart van al haar kleding van Marktp1aats, dus ook dat zit wel snor. Het betekent soms wel dat ze opeens heel veel shirts met lange mouwen heeft en geen korte broeken (zoals nu) omdat ik meestal voor de pakketten ga. Maar ach, dan koop ik er drie korte broeken bij en klaar zijn we…

Verwende kinderen: “Oh mam, maak jij maar even mijn bed op!”
Wat ik heel belangrijk vind (en waarvan ik eerlijk gezegd vind dat mijn ouders wat dat betreft een kans gemist hebben) is de klusjes in huis. Sinds ze twee jaar oud is, heeft Genietkind “verantwoordelijkheden” in het huishouden. We ruimen bijvoorbeeld altijd samen de vaatwasser uit: zij geeft het aan en ik zet het weg. Ook geeft ze de poes brokjes. En aan het einde van de middag, voordat we gaan eten, ruimen we samen de huiskamer op zodat we in een opgeruimde omgeving kunnen eten.

Manieren hebben.
Er zijn nog meer regels, besef ik me nu: Ik bepaal wát ze eet en zij bepaalt òf ze het eet en hoeveel ze eet. Ze blijft aan tafel totdat ook ik het eten op heb. En ja, we eten aan tafel. Behalve wanneer we pizza of frietjes eten, zo eens in de twee weken: dat eten we op de bank en dat is echt héél speciaal!
Genietkind mag nu nog knoeien wat ze wil. Ik vind het belangrijk dát ze eet dan hoe ze eet. Dat netjes eten bewaren we wel voor later en hopelijk / waarschijnlijk gaat dat vanzelf steeds beter.
Ook een dingetje: begroeten, dankjewel zeggen en gedag zeggen. Ik vind dat belangrijk. Het is voor mij belangrijk omdat ik daar zelf niet echt goed in ben. Ook iets waarin ik zelf een wat aparte opvoeding heb gehad: bij ons thuis begroeten we elkaar nooit, nog steeds niet. Ik kom gewoon binnen bij oppasoma en opa en we gaan met elkaar praten. Er wordt niet eens “hoi” gezegd: opa doet de deur open en voordat ik het besef kijk ik naar zijn rug terwijl hij wegloopt.
Dat is overigens veranderd sinds de mini er is: zij wordt nu uitbundig begroet en uitgezwaaid. Dat is al heel wat, nu ikzelf nog een begroeting….

Financieel verwennen?
Ik heb al veel nagedacht over hoe ik de financiële opvoeding wil aanpakken. Ook dat is wat mij betreft, een gemiste kans geweest van mijn ouders aangezien het omgaan met geld eigenlijk een onderwerp is, dat mijn ouders nooit met me besproken hebben. Wat ze overigens wèl heel goed gedaan hebben, is dat ik van jongs af aan heel goed heb geweten en ervaren, dat je moet werken voor je geld. Mijn eerste bijbaantje had ik toen ik een jaar of tien à elf was: ik bracht vijf kranten weg die uit de route lagen van de krantenwijk van mijn grote zus. Geen idee wat ik daarmee verdiende, ik denk een kwartje of zo…

Ik heb ook veel voorbeelden gezien in mijn directe omgeving van hoe ik het niet ga doen. Belonen bij goede rapportcijfers, bijvoorbeeld. Dat zou ik nooit doen: zeker niet wanneer er twee kinderen zijn en eentje verdient daarmee meer dan 20 euro terwijl de andere met een paar euro wordt afgescheept.
Idem wat betreft het “geld verdienen door huishoudelijke klusjes te doen”. Klusjes in het huishouden moeten nu eenmaal gewoon gedaan worden en ik ben dus nu al druk bezig om mijn meisje dat te leren.
 Ik vind het raar om te zien, bij kennissen van me bijvoorbeeld: dat als kinderen een middagje zo half – half meehelpen met het schoonmaken van het kippenhok en wat andere tuinklusjes, ze “per klusje” 50 eurocent verdienen, waardoor hele discussies ontstaan over wie meer en minder heeft geholpen bij dat klusje en wat nou een klusje is en wat niet. Bijvoorbeeld: als je vijf planten water geeft, zijn dat dan vijf klusjes? En wat nu als je zusje 8 planten water heeft gegeven? Heeft ze dan meer geld verdiend??

Nee, dat ga ik dus niet zo doen…. Hoe dan wel? Ik heb nog anderhalf jaar om daarover na te denken want ik heb in ieder geval besloten dat haar financiële opvoeding start wanneer ze naar de basisschool gaat…

In discussie gaan en je kind haar zin geven.
Volgens de deskundigen in de documentaire doen we dat in Nederland allemaal heel veel: je kind heel veel uitleggen over waarom iets moet en ook je kind zijn of haar zin geven. Zowel de kinderen als volwassenen in Nederland horen bij de gelukkigsten in de wereld, dus blijkbaar doen we iets goed, werd er geconstateerd. Ik ben het daar niet helemaal mee eens en denk dat we het in Nederland gewoon heel goed hebben op heel veel fronten, als je ons vergelijkt met de landen om ons heen: we zijn allemaal (min of meer) rijk: we hebben allemaal een huis met een niet-lekken (ahem) dak erop. We mogen allemaal naar school en de kans dat we aangevallen worden op straat is niet erg groot.
Maar tja, geef ik Genietkind vaak haar zin? Hoe ga ik om met de Terrible Two’s?
Nou… die gil- en krijspartijen zijn er gewoon niet, in huize Mmiirraah. Wel heb ik gemerkt dat de mini het niet leuk vindt als ze, terwijl ze net lekker aan het spelen is, “opeens” van mama op het potje moet, naar bed moet of de jas aan moet want we gaan naar buiten. Ik heb me daar dus vrij snel aan aangepast. Ik kondig het een minuut of vijf vantevoren aan wat we gaan doen en gedurende die vijf minuten blijf ik het herhalen. Dat gaat altijd goed eigenlijk.
In één ding heeft Zonnekind duidelijk haar zin gekregen de laatste tijd: het slaapritueel. Ze gaat braaf in haar eigen bedje slapen, dat is geen probleem. Maar gedurende de nacht, als ze wakker wordt, komt ze eruit en kruipt ze vervolgens bij mij in mijn bed. We worden vervolgens altijd samen wakker.
Ik heb daarover nagedacht en besloten dat ik geen argument kan vinden om haar te dwingen in haar eigen bedje te blijven liggen. Ze heeft dit blijkbaar nodig. Het bed is groot genoeg. En tegen de tijd dat ze 16 is, blijft ze echt wel in haar eigen bed liggen….
Een voordeel voor haar, want als ze wèl een papa had zou ik daar waarschijnlijk een andere mening over hebben…. 

Spelen

Op de camping met je nieuwste beste vriendinnetje.
Onafscheidelijk zijn jullie. Samen in de hangmat, samen fietsen en in de bolderkar.

Er worden steentjes uitgedeeld aan alle gasten en voorbijgangers. Lieve mevrouwen krijgen er twee.

Zo trots ben ik op jou, dapper meisje.
Met iedereen maak je contact, met iedereen durf je te praten.

Dat komt wel goed met jou….