Vakantie

Voordat mijn meisje geboren werd, werkte ik, letterlijk totdat de bevalling begon, 50 a 60 uur per week. Dat lijkt veel, maar valt in de praktijk wel mee: vijf dagen van half 8 tot 6 en één avond per week door tot laat. Soms een paar uurtjes in het weekend, om de aangifte BTW te doen bijvoorbeeld.
Geen probleem.
Werken wordt pas zwaar als je het niet naar je zin hebt. Of veel stress hebt. Ik ben gelukkig niet echt van de stress, ook niet als ik het druk heb en dingen mis gaan.

Sinds Zonnekind er is werk ik minder. De ene week drie dagen, de andere week vier. En ongeveer twee of drie avonden. ’s Avonds werken is geen probleem als je singlemum bent. Je kunt zonder oppas regelen, wat altijd gedoe is, toch nergens heen ’s avonds. Ik werk nu dus zo’n 30 á 40 uur in de week en achteraf denk ik: ik had veel eerder moeten gaan parttimen…!

Voordeel van altijd veel gewerkt te hebben, is voor mij dat ik die extra vrije dagen die ik nu wekelijks heb, extra waardeer! Wat is het héérlijk om bijvoorbeeld op donderdagochtend naar de supermarkt te gaan, in plaats van op zaterdag…!

Na de geboorte van Zonnekind bleef ik drie weken fulltime thuis. In de derde week kreeg ik af en toe wat werk opgestuurd via email van mijn medewerkers. Na drie weken ging ik weer naar kantoor en Zonnekind, die toen nog een Zonnebaby was, ging mee. Met haar in de draagdoek of slapend, in de kinderwagen naast me, kon ik best nog wel wat uurtjes maken. Ik kwam en ging zoals het me uitkwam en pas na drie maanden ging ik weer aan het werk volgens het schema dat ik nu heb.

Ik ging altijd op vakantie. Sinds ik werk (en ook al voordat ik een eigen bedrijf oprichtte…) was dat maximaal drie weken achter elkaar. Om daar maar zo lang mogelijk van te genieten, pakte ik meestal mijn auto al in op de avond vóór mijn eerste vakantiedag, zodat ik ’s morgens vroeg meteen kon vertrekken.

En nu?

Hoera!

Vier weken vrij. VIER WEKEN!!!

Wát een rijkdom…

Vandaag is mijn eerste vrije dag. Strakjes nog even een conference call met een veeleisende engelse klant. Maar dat is maar een uurtje. In de tussentijd doe ik mijn laatste huishoudelijke klusjes zodat ik mijn huis heerlijk schoon en opgeruimd kan overdragen aan de huurders die komende zondag arriveren.

Wij zijn dan al weg. Met de zuiderzon vertrokken!

Helaas zal de laptop mee moeten. Als je een eigen bedrijf hebt ontkom je er niet aan om af en toe je zakelijke emails uit te lezen en daarop te reageren. Ik ben tenslotte altijd nog de hoofdkostwinner, ofwel enige geldverdiener van ons gezin. En dat riante inkomen wil ik graag houden!
Het was fantastisch geweest als dat niet nodig was geweest. Misschien volgend jaar… want daar droom ik van…!

De komende blogartikelen zullen veel vakantieverhaaltjes bevatten. Ik kijk er nu al naar uit om ze te schrijven!

Dáág hoge maandelijkse lasten, weer een hap eraf!

Het had wat voeten in aarde. Want… wat zou het worden??

(*knipplak uit dit bericht van 1 april*)

  • 100% sparen tegen een huidige rente van 5,1% waarbij 110% van het gespaard vermogen wordt uitgekeerd bij overlijden: maandpremie is €74,64                        
  • 100% sparen tegen een huidige rente van 5,1% waarbij 90% van het gespaard vermogen wordt uitgekeerd bij overlijden: maandpremie is €72,30
  • 100% sparen tegen een huidige rente van 5,1% waarbij 90% van het gespaard vermogen wordt uitgekeerd bij overlijden + een maximaal toegestane extra storting ad. €3934: maandpremie is 47,47

Ik koos voor de onderste optie. Een eenmalige inleg en 90% uitkering van de spaarpot in de tegenrekening bij overlijden.
In april koos ik daar dus voor…
En het werd mei…
Juni…
Juli…

Soms hoorde ik wat van mijn bankmevrouw, meestal omdat ik haar vroeg wat de status was. Dan kreeg ik een email waaruit bleek dat ze erachter waren gekomen (tja ik had dat zelf ook gewoon verteld…) dat ik een aflossing gedaan had op dit hypotheekdeel. Soms was het een vaag bericht over dat het inmiddels bij een bepaalde afdeling ging “die erover gaat”…

Een week of twee geleden kreeg ik zelfs een “nuttige” brief van de bank….

Maar dat ik nou het idee had dat het allemaal soepel en snel afgehandeld werd….

Nee….

Inmiddels is gisteren een bedrag geïncasseerd door de bank die bij de omzetting van de hypotheek hoort. Een bedrag van €2.130 euro. Ach… dat is bijna de €3.934 en de €3.5469 die ze eerder noemden, toch…? Tot op het laatste moment waren ze blijkbaar niet in staat om goed te berekenen wat er nou afgeschreven zou worden. En ook gaven ze geen duidelijkheid over wannéér het afgeschreven zou worden. Die laatste vragen zijn nu beantwoord. Gisteren dus.

Vanaf nu betaal ik per maand nog maar 43 euro aan inleg voor dit hypotheekdeel. Als het goed is, is de pot van iets meer dan €70.000 over een jaar of 23 gevuld… Rente op rente, immers…!

Hopla. Doel behaald. Vaste lasten verlaagd met meer dan 100 euro per maand. En ook betaal ik weer een paar euro per maand minder rente, omdat ik er meteen maar een aflossing overheen deed vanwege de lagere afschrijving.

Lekker bezig…

Tijd voor een taartje!!!

Dak gerepareerd. #LikeAGirl

Vertelde ik laatst niet, dat mijn dak lekte?

Ik zag het al helemaal voor me. Dat moest gerepareerd worden. Door reparatiemannen.
Dakdekkers over de vloer, koffie moeten zetten, koekjes uitdelen, wc-bril die omhoog staat, om de haverklap de keukenvloer moeten dweilen vanwege de inloop via de achterdeur met vieze schoenen…

Asfaltlucht, afdekplastic, binnenregendagen…

Tegenslagen, extra kosten…

Dus ik dacht… Waarom probeer ik het niet zelf??

Dus ik ging het dak op. Plat dak mensen, niet schrikken, ’t was niet gevaarlijk…

Dus ik dat dak op met een tube kit.
Wat half verteerde blaadjes verwijderd uit de afvoer naar de goot.
Langs wat naadjes wat kit gesmeerd. Met mijn vinger.

Het was ook eigenlijk geen kit. Het was één of andere vage lijm uit Frankrijk die ik kocht om mijn lamme buitenspiegel vast te lijmen. Lijm in een vervaarlijke verpakking die eruit zag alsof je, alleen al door er naar te kijken, voor eeuwig jezelf kon vastlijmen ermee. Maar die dus eigenlijk helemaal niet zo vervaarlijk en plakkerig was, aangezien alle voorwerpen die ik geprobeerd heb ermee te lijmen, na moedige vasthoudsessies plompverloren op de grond vielen zodra ik hoopvol losliet. Dat spul dus. Soort houtlijm maar ook hout kon je er niet mee lijmen…

Dat vage spul dus. Dat smeerde ik soort van lukraak over wat dakbedekkingsnaadjes.

Ik moest erg lachen om mezelf dat ik het überhaupt probeerde. Het dak was geeneens droog omdat er wat water op was blijven liggen. Dus dat ging hem echt niet worden…

Maar inmiddels zijn we een maand verder. En… de afgelopen dagen… heel wat regenbuien…

En?

Geen lekkages meer.

Dak gerepareerd. #LikeAGirl