Uit logeren omdat mama het druk heeft…

Single mom en eigen bedrijf…

Dat gaat best samen hoor! Echt. Het is misschien zelfs wel makkelijker dan wanneer je in dienst bent, qua flexibiliteit en zo… Denk ik. Maak ik mezelf soms wijs….

Maar toch…

Maar toch…

…. ging jij vanmorgen logeren. Je was opgetogen en met veel voorpret pakten we samen je koffertje in.
Nijn, laarsjes, t-shirt, jas. Op alle weersoorten voorbereid.

Je bent uit logeren bij opa en oma. Leuk is dat. Ze gaan je vast weer erg verwennen met allemaal leuke dingen. Morgen ga je naar het familiefeest in Limburg, waar ze je lekker aan iedereen mogen showen. Het wordt een drukte van jewelste met alle 7 zussen en acht broers van oma. Met partner. En kinderen. En daarvan de kinderen. En daarvan ook weer kinderen. Al die limburgers bij elkaar en jij de enige “hollander” want je tantetjes, je grote neven en ik zijn er niet bij.

Er zal vlaai zijn, arretjescake en wafels. Limonade. En ’s avonds een barbecue. Misschien is er weer net als vorig jaar een luchtkussen en natuurlijk zullen er weer fietsen en fietsjes zijn in alle soorten en maten. En een zandbak of zandberg natuurlijk. Schommels. Al die gepensioneerde opa’s en oma’s maken er ieder jaar weer wat moois van.
Jij vindt dat fantastisch. Oma en opa ook. Je mama en je tantetjes wat minder: wij slaan regelmatig een jaartje over. Of twee of drie. Dit jaar was het voor mij heel makkelijk om nee te zeggen: ze kregen een troostprijs mee die de hoofdprijs is: jou.

Voor mij betekent het dat ik twee dagen lang, inclusief de avonden (en ondanks dat het morgen zaterdag is) ongestoord kan besteden aan mijn werk. Dat is nodig. Het drukke seizoen is begonnen. Ik vind het helemaal niet zo erg om af en toe een weekend-dagje of avondje door te werken. Het hoort erbij en we krijgen er een hoop voor terug, geld namelijk. En met dat geld ben ik nu alweer een jaar of twee vrijheid aan het kopen voor de maanden die vanzelf weer komen. In het voorjaar bijvoorbeeld: dan kunnen we net als dit jaar weer lekker vaak een dagje of een weekendje, en misschien wel een weekje weg. Dus nee ik vind het niet erg om af en toe een dagje extra te werken. Bovendien kom ik, nu jij uit logeren bent, ook aan andere NietZoHandigMetEenKindErbijKlusjes toe. Zoals een keertje naar de milieustraat (done).

Maar toch, maar toch…

“Krak” zei mijn moederhart toen ik je uit stond te zwaaien. Jij had de grootste lol en ik weet zeker dat je me niet erg zal missen. Je vindt het leuk bij opa en oma en ze zorgen goed voor je. Je bent er kind aan huis en je slaapt er altijd goed.

Ik mis je wel een beetje hoor liefelief, als jij uit logeren bent… Je kusjes giecheltjes grapjes liedjes. Je warme lijfje als je ’s nachts bij mij in bed kruipt. Je slaperige lichaampje als je ’s avonds samen met mij, op de bank, naar Zandkasteel kijkt…

Dag mijn lieve Zonnekind tot morgenavond!

Studentenleven

Gisteren, toen we even naar de bibliotheek gingen, viel het me op: wat is het druk in de stad!
Niet zo druk als tijdens de Vierdaagsefeesten natuurlijk, maar toch…
Deze foto plaats ik niet op mijn blog omdat ik zo fan ben van de frisdrankfabrikant… Maar als er dergelijke commerciële acties worden gedaan, is er meestal wel wat aan de hand…
En nadere inspectie leverde me op dat veel jonge mensen dezelfde (rode) trui aan hadden…
 
Een trui van de universiteit… ah… de introductie is begonnen….!
Wat een vrolijkheid en levendigheid in de stad!
(en waarom kregen wij eigenlijk niet zo’n trui… vroeger…!!)
 
Ik voel me nog altijd erg verbonden met de studenten in deze stad en zeker tijdens zo’n introductieweek komen veel goede herinneringen aan mijn studententijd bij me boven. Nee, niet alleen van drinkfestijnen, want toen ikzelf begon met studeren, dronk ik alleen maar frisdrank en chocomel…
Terwijl we doorfietsten naar de bieb bedacht ik me: wat zien ze er toch eigenlijk jong uit, dit jaar….
18 jaar oud, dat zijn ze zo ongeveer… 
Een kleine rekensom leverde me op dat zij dus geboren zijn in het jaar dat ik aan mijn stage begon en – dus – mijn “echte” studententijd afsloot… 1996….
Tjonge. Ik word oud. Zij zijn niet jonger geworden, het ligt aan mij…. En die verbondenheid die ik met ze voel slaat eigenlijk nergens op… Ik voel me dan misschien nog steeds hetzelfde als toen ik ongeveer twintig was, denk ik dan, maar als ik daar nog wat dieper over nadenk is dat complete onzin…! Wat zijn dan de raakvlakken die ik met ze heb? Ik kan er zo geen één bedenken!
Ik zou best terug willen naar die tijd. Veel nieuwe mensen leren kennen, gewoon zo maar een beetje erop los leven zonder er erg over na te denken dat de keuzes die je maakt eventueel consequenties hebben, ook op de langere termijn…. Ik plande mijn leven niet verder dan drie maanden vooruit: het volgende semester. Wat ik daarna ging doen, dat zag ik dan wel weer. Ik studeerde weliswaar, maar hoe mijn werkende leven eruit zou zien, daar had ik werkelijk geen idee van. En ja ik ging ervanuit dat ik de studie wel af zou maken dus ik zou het jaar erna nog steeds wel studeren. Tot zover mijn toekomstplannen: daar zou ik voorlopig dus mijn dagen mee vullen. Ik woonde waar plek was en het was al lastig genoeg om überhaupt een kamer te vinden, dus enige eisen stelde ik daar niet aan. Als er maar een bed in paste en het niet binnen regende.
Ik hopte van het éne bijbaantje naar het andere. Ik kon geen financiële planning maken want ik kwam sowieso geld te kort: verder dan het avondeten plande ik niet. Wie weet had ik immers over een maand geen bijbaan, of twee, of een ander. 
Ik had een vriendje maar voor hoe lang, dat zag ik dan wel weer. En of hij nu echt de ware was, voor de rest van mijn leven? Daar was ik al helemaal niet mee bezig. We hadden het leuk met elkaar en ik was verliefd. Het was een lekker ding.
Ja zo leven was best leuk…
Er waren ook wel nadelen. Eenzaamheid bijvoorbeeld: veel studenten hebben daarmee te maken. Het is een taboe om als student eenzaam te zijn: het studentenleven wordt afgeschilderd als één groot sociaal feest en als jij dat anders ervaart zal dat wel aan jou liggen. In zekere zin is het ook een sociaal feest: je komt veel mensen tegen in een korte tijd en het is makkelijk contacten te maken. Maar aan de andere kant kampte ik (en met mij velen, kwam ik jaren later achter…) met die postpuberale onzekerheid waardoor ik eigenlijk helemaal niet iemand durfde te bellen om uit te nodigen samen te eten. Dus at ik vaak alleen… en was ik vaak alleen. Zeker in die eerste jaren.
Het was ook lastig om in een ritme te komen wanneer je maar ongeveer vijf of zes contacturen per week had en verder geacht werd om thuis te studeren. Tegenwoordig is dat ook heel anders en is de universiteit veel meer gaan lijken op wat vroeger het HBO was: met huiswerk dat docenten wekelijks opgeven bijvoorbeeld. 
Ik was ook eigenlijk niet zo heel gelukkig. Doordat ik er maar een beetje op los leefde, had ik ook geen idee hoe ik dat geluk voor mezelf kon creëren en hoe ik mijn leven zinvol en leuk kon invullen. 
Nee misschien toch niet terug naar die tijd… Hoewel.. die sixpack en dat strakke koppie… … dat kwaaltjesvrije lichaam waarmee ik ook prima maandenlang op een stel naast elkaar geschikte kussens kon slapen omdat ik geen bed kon betalen….. zonder met rugpijn wakker te worden…. en….  bepaalde keuzes toch wél of juist niet maken waardoor ik sommige zware levenslessen niet had hoeven….
 mmmmm… mmmm….

De draad oppakken

De vakantie is alweer even voorbij en ook het weer van de laatste tijd geeft nu niet echt een gevoel dat rustig-aan doen de norm is.
Maar toch… toch vind ik het lastig dit jaar, om de draad weer echt op te pakken. En dan heb ik het vooral over mijn grootste hobby: het huishouden.

De vaatwasser staat, vol met schone vaat, te wachten totdat hij uitgeruimd wordt. Ondertussen stapelt de vuile vaat zich op, op het aanrecht.
De was wordt dan weliswaar nog wel gedaan en opgehangen. En ook afgehaald, dat krijg je ervan met dat buiïge weer. Maar vervolgens slingert het door de huiskamer en zet ik me er maar niet toe om het even op te vouwen en weg te ruimen.
De tafel ligt vol met half gelezen boeken, handwerkrommel, spullen die ik er even heb neergelegd maar die eigenlijk naar de badkamer moeten, speelgoed, etcetera.

Kortom het is een rommel.

Ik word daar sjaggerijnig van. Ik vind immers niets meer. Portemonnee, sleutels, alles raak ik kwijt. Waardoor het úúren duurt voordat we de deur uit gaan. Zonnekind is het geduldige wachten in de tussentijd zat geworden en aan het spelen geslagen, waardoor tussen nóg meer rommel wanhopig probeer die sleutels terug te vinden. En geïrriteerd raak als ik dan eindelijk alles gevonden heb en erachter kom dat dametje inmiddels haar schoenen maar weer heeft uitgetrokken.

Ook qua werk is het chaos. Té veel vage afspraken waardoor ik niet op kantoor ben en het niet-eens-zo-vele werk veel te lang blijft liggen….

 Na een week of twee in deze relatieve chaos ben ik vanmorgen hard bezig geweest met het toverwoord STRUCTUUR…..

Agenda ingedeeld, taken aangemaakt en gaan met die banaan…

Nee ik heb geen hekel aan mijn baan…

… zelfs niet als ik na mijn vakantie weer aan de slag moet…

Een jaar geleden was dat wel anders. Ik kwam terug van vakantie, had er helemaal zin in maar ontdekte al na een uur dat er iets helemaal mis was…
Er zaten mailtjes van klanten in mijn inbox, dat ze me niet konden bereiken. Dat de telefoon niet werd opgenomen. En dat kon eigenlijk helemaal niet… toch…. … … ??

Ik ontdekte al snel dat er gefraudeerd was met de urendeclaraties van mijn vaste medewerkers. Medewerkers die ik vertrouwde en met wie ik al tijden samenwerkte. Met wie ik iedere dag een kamer en de dagelijkse dingen deelde. Ook ontdekte ik dat er een roddelcampagne was gevoerd met mij als lijdend voorwerp. Dat laatste ging ver, heel ver, en het raakte me diep.

Ik was er ziek van…

Er volgde een hele vervelende periode die er uiteindelijk toe heeft geleid dat ik afscheid moest nemen van een aantal mensen.
Wat volgde was een periode van nadenken, bezinnen en besluiten nemen.

Inmiddels ben ik een jaar verder en deze week ging ik aan de slag na de zomervakantie. In de tien jaar dat ik een eigen bedrijf heb, was zo’n eerste week altijd een periode van hard werken: recht breien wat krom was gegroeid tijdens mijn afwezigheid. Zaken inhalen die men vergeten was of die gewoon waren blijven liggen. 

En nu? Nu ik geen vast personeel meer heb maar alleen nog werk met oproepkrachten?

… kom ik heerlijk ontspannen terug van vakantie. En ga ik lekker aan de slag. Voor het eerst was er een bedrijfssluiting. Klanten waren ingelicht, telefoon was doorgeschakeld, emails werden automatisch beantwoord.
Slechts twee keer per week las ik even mijn emails uit, tijdens mijn vakantie. Slechts vier emails konden niet wachten en moesten even beantwoord worden. Niets ging mis omdat er immers niet werd gewerkt. Dus er hoeft nu, tijdens deze eerste week, ook niet opgelost of verbeterd te worden.

Wat heb je hiervan geleerd, werkende vrouw? Ga gewoon lekker dicht als je vrij wil hebben…!

De mooiste vakantiedag

27 juli 2014

We volgen de wijnroute door de Elzas. Niet zozeer omdat we zoveel wijn aan het drinken zijn, jij en ik. Maar gewoon, omdat het kan. Omdat het een mooie route is. We gaan door de bergen en komen door veel mooie plaatsjes. Het is geen goed weer: het regent. Dus we rijden door. Sunny tuft er vrolijk op los en laat zich zien als een hele betrouwbare bus.

We komen aan in Obernai. Een mooi stadje in het Noorden van de Elzas. Jij wordt net wakker van een kort dutje. Ik draai het raam open – het regent niet meer – en ik hoor flarden van muziek. Er staat een man opera te zingen.

Hier moeten we zijn, besluit ik, en speur om me heen naar een parkeerplaats. Dat valt niet altijd mee met de Sunnybus. Ik heb veel ruimte nodig voor het fileparkeren, vooral omdat Sunny geen stuurbekrachtiging heeft. En veel parkeerplaatsen hebben zo’n lat waar je onderdoor moet rijden. Dat lukt dus alleen maar als je auto lager is dan twee meter tien…

We rijden nog een stukje door. Ik zie zoals steeds oude gebouwtjes en mooie kerken. We steken een rivier over en daarachter ligt een grote parkeerplaats. Met een camperplaats erbij.

Ik zet Sunny tussen de PC Hooft campers en we gaan op pad….

We gaan op de muziek af. Op het plein speelt een groepje jonge mensen: harp, piano, viool, cello en klarinet. We staan met glinsterende ogen toe te kijken en te luisteren en na een paar ogenblikken ga jij dansen. Dansen mama, ik wil dansen…

Ik kijk toe en geniet van jou, ik geniet met volle teugen.

Er is nóg een podiumpje, iets lager dan het grote podium. Er staat een mevrouw. Ze rekt haar spieren door zich driedubbel te vouwen en ik concludeer dat het niet anders mogelijk is dan dat zij een ballerina is. Ze rekt en kijkt naar jou, terwijl jij danst op de muziek.

Als de jonge mensen een ander stuk inzetten gaat ze dansen, de danseres. Jij kijkt heel even vol bewondering toe, maar niet te lang want jij was bezig, ook jij was immers aan het dansen. Over je schouder kijk je naar wat ze doet en ook jij doet je been omhoog, voor en achter, bukt diept en maakt een sprongetje.

Jullie dansen samen.

De mensen kijken glimlachend toe. Niet alleen naar de ballerina maar ook naar jou. Een meneer komt naar me toe, een Franse meneer. Hij zegt tegen me dat je zo mignon bent. En dat ik moet genieten van deze tijd want voordat je het weet ben jij groot.

Ik weet het, ik weet het. Ik zou de tijd wel willen stil zetten vandaag…

Ik blijf maar naar je kijken. Met een prop in mijn keel van geluk maak ik een filmpje van jou en de ballerina en jullie dans. Ik film door totdat de kaart van mij fototoestel vol is.

We blijven nog een hele tijd en al die tijd blijf jij dansen. Soms doen andere kinderen even mee, een minuut of vijf, waarna ze weer terug gaan naar hun ouders en een ijsje vragen. Jij niet. Jij vergeet alles. Je danst. Je lacht. Je bent gelukkig.

En daarna? Ach daarna doen we andere dingen. Jij gaat in de draaimolen, we gaan in een toeristenbusje de hele stad door. We eten een ijsje. Dat intense gevoel van geluk, diep in mijn buik en door mijn hele lijf, blijft de hele dag voelbaar.

Ach meisje wat ben ik blij met jou….

(hieronder een impressie van de vakantie)