School kiezen

Over iets meer dan twee weten wordt ze drie jaar oud, de schoolkeuzetijd is dus aangebroken.
Waar wij wonen wordt het inschrijven bij scholen gereguleerd door de gemeente. Een voordeel daarvan is, dat je niet al voordat je kind überhaupt geboren is, hoeft na te denken over welke school er jaren later bezocht gaat worden. Ik vind dat fijn: het heeft me de tijd gegeven om erover na te denken wat ik echt belangrijk vind.

In de afgelopen tijd heb ik regelmatig aan mensen gevraagd: “Waarom heb je nou juist voor díe school gekozen, voor je kind?”
Natuurlijk gaat hier ook meteen de cognitieve dissonantietheorie in werking: mensen vinden hun school de leukste en de beste. Ze brengen er hun kind immers iedere dag heen, dus dat moet haast wel een geweldige school zijn.

Een veelgehoorde reden voor de keuze is, dat de kinderen vriendjes en vriendinnetjes hebben in de buurt. Ik verbaas me altijd over die reden. Ik zie bij mij in de buurt zelden kinderen buiten spelen en bijvoorbeeld mijn buurmeisjes, waarvan de ouders dus zeggen dat ze willen dat hun kinderen vriendjes in de buurt hebben, stappen op de fiets of auto om hun kinderen van en naar speelafspraken te brengen. Wat maakt het nou eigenlijk uit dan, of je een minuutje langer moet doorfietsen of rijden.

Het heeft natuurlijk wel voordelen: een school in de buurt… Nou vind ik die vriendjes en vriendinnetjes niet zo belangrijk. Je kunt best vriendjes en vriendinnetjes in de buurt hebben die helemaal niet bij jou op school zitten. Wat mij wel prettig lijkt, is dat het gewoon minder tijd kost om je kind naar school te brengen. Minder stress in de ochtend, meer gezelligheid. Dat lijkt me wel wat: voordeel voor ons allebei…!

Er zijn twee scholen in mijn buurt. Eén ervan is erg populair bij mijn directe buren. Ik heb bij die school geen goed gevoel, echter en overweeg om er niet eens te gaan kijken. Ik hoor van mijn buurmeisjes stress om CITO-toetsen. Die meiden zijn zes en acht jaar oud. Dat vind ik raar… De school komt over als vooral gericht op presteren. Terwijl ik het heel belangrijk vind dat mijn meisje zich breed ontwikkelt en een positief zelfbeeld krijgt.
De andere school is een Jenaplanschool en omdat verticale groepen mij om diverse redenen aanspreken, wil ik daar wel gaan kijken.

Maar eigenlijk? Eigenlijk ben ik al verliefd geraakt op de enige school die ik al bezocht. De school waar het motto is “Worden wie je bent”. De school die niet meegaat in de digitaliseringshype en gewoon nog een krijtbord heeft. Waar de juf een mooie tekening op maakt. En dat de kinderen dat dan zien en leren dat niet alles er “zomaar” is met één druk op de knop, maar dat er voor mooie tekeningen echt moeite wordt gedaan. Een school waar alle kinderen dansles krijgen en vanaf 8 jaar oud ook blokfluit leren spelen. En handwerken. Een school waar het speelplein een ontdekplek is met allemaal verschillende hoekjes en heel veel bomen. De school waar de oudere kinderen meerstemmig hebben leren zingen. Een school waar veel verhalen verteld worden en ieder jaar een andere thema centraal staat: sprookjes, de oude Romeinen, Donar en Wodan, etcetera. Een school ook waar de lessen samenhangen met de seizoenen waarin je leeft en waarin je niet alleen op papier tot honderd leert tellen, maar ook honderd stapjes doet op het schoolplein om te ervaren hoeveel dat dan is, honderd.

De Vrije School…

Tja… Er is een lotingssysteem en mijn meisje krijgt geen voorrang: wij wonen in de verkeerde wijk.
Een reden voor mij om toch misschien maar weer wat haast te maken met verhuizen, misschien?

Uiteindelijk staat of valt de sfeer die je kind beleeft, natuurlijk vooral met hoe lief de juf is. Welk schoolsysteem er ook is: tweetalig onderwijs, digiboards, Montessori, Dalton,  of wat dan ook…

Toch wil ik eigenlijk wel heel graag mijn meisje op die school, de Vrije School.

"Ja maar….."

Ken jij de cognitieve dissonantietheorie?

Ik ben er dol op…

Deze theorie gaat dwars tegen de heersende opvattingen in wat betreft het verklaren van gedrag.

Je zou namelijk zeggen (en wedden dat je dat ook zegt?) dat je bepaald gedrag vertoont omdat je daar redenen voor hebt. Bijvoorbeeld: ik werk niet met budgetpotjes omdat het nu eenmaal niet werkt voor mij.
De cognitieve dissonantietheorie draait de boel om en stelt dat je omdát je op een bepaalde manier gedraagt, je ook redenen hiervoor vindt.

Ofwel: het is niet dat gedrag wordt bepaald door attitude, maar attitude wordt bepaald door gedrag.

Voordat je afhaakt… ik ga proberen dit zonder gedragswetenschappelijk jargon uit te leggen….

Wat je doet, bepaalt wat je daarover denkt en voelt. En (dus) ook het belang ervan.
En niet: omdat je iets denkt of voelt, ga je je iets doen.

Ik lees het vaak:

“Ik koop geen tweedehands kleren omdat deze vaak van mindere kwaliteit zijn.”
“Ik bespaar niet op boodschappen omdat dat niet kan.”
“Voor mij werkt het niet om de (grote) post “overig” uit te splitsen, omdat dat onoverzichtelijk is.”
“Ik rijd regelmatig in deze auto dus ik heb hem echt nodig, ik kan hem niet verkopen.”
“Ja dat is best goed advies dat je me geeft, maar voor mij ligt het echt anders.”

Het is dus alleen de vraag wat waarheid is… Waarom is deze reden blijkbaar voor andere mensen niet geldig? Wat maakt jou uniek?

Want… Natúúrlijk zijn niet alle tweedehands kleren van mindere kwaliteit, kun je bèst nog besparen op boodschappen zo lang je niet op op straat gevonden fruit en goedkope koekjes leeft, kun je pas weten of het werkt om je budget aan te passen nadat je het een hele tijd geprobeerd hebt, en kun je pas echt weten of je je auto nodig hebt als je hem een tijdje niet meer hebt.

Ik zeg niet dat je meteen je auto weg moet doen hoor, begrijp me niet verkeerd. De kleren die ik draag koop ik ook zo ongeveer altijd nieuw en niet tweedehands. Maar ik weet in ieder geval wel: de redenen waarom ik daarvoor kies, zijn voor mij voorál heel waardevol omdat ik anders moet veranderen. En dat is niet persé leuk, veranderen. Dus puur omdat ik iets nu eenmaal op een bepaalde manier doe, verzin ik daarvoor vervolgens erg geldige redenen. Die ik allemaal kan formuleren in een “Ja maar”- zin….

Advies helpt dan dus ook niet. Ik doe het gewoon zo omdat ik het zo doe, is dan immers het antwoord. Verpakt in andere redenen natuurlijk, die voor mij op dat moment heel heel zwaar wegen…

En ja, dan is het blijkbaar een hele goede reden. En eigenlijk is het dan dus heel eng of moeilijk om daar feedback op te krijgen. Immers: mensen gaan je vertellen dat zij het anders doen, dat jij het misschien ook anders zou kunnen doen. Maar jij doet de dingen toch al zoals je ze doet en dat was toch zo zoals het is??

Je moet er maar net gemotiveerd voor zijn, om die lekker warme oude jas van die ook wel “gewoonte” heet, uit te trekken om er eens heel kritisch naar te kijken.
Ik voor mij vind het in ieder geval wel goed zo. Immers…

“Ja maar ik heb dit jaar al zoveel veranderd”.

Dialoog met een tweejarige

Mama mag ik van jou een vangnest?

Een vangnest. .. Waarom wil jij een vangnest?

Om de poes te vangen.

Oh. Wil de poes niet meekomen?

Nee de poes is een boefje. Ik heef een vangnest nodig.

Hm. Zo’n groot vangnest heb ik niet. Maar ik heb wel brokjes. Lokbrokjes. Als je die één voor één gooit dan komt poes. Misschien.

Oké. Dan ga ik broklokjes gooien.

Oké.  Succes.

Bijna drie jaar….

Stop de tijd! Over een paar weken ben jij jarig en dan ben jij alweer drie.

Nooit heb ik dan meer een tweejarige peuter. Je was en bent zo schattig en zo vrolijk en lief het afgelopen jaar. En oh wat heb ik van je genoten en nog steeds.
Net zoals ik de baby en de dreumes die jij was een beetje mis, zal ik ook die vrolijke dansende peuter die grapjes maakt, missen. Jij ontwikkelt je gewoon lekker verder en ik kan niet wachten om meer van jou te ontdekken!

Wat heb je veel bijgeleerd het afgelopen jaar…
Je werd zindelijk, op de sporadische ongelukjes na, dan. Je leerde ook om zelf je broek en onderbroekje uit te doen en je gaat inmiddels al helemaal zelfstandig op het potje. Eigenlijk vind je dat je ook best zelf je billen kunt afvegen en als ik dan nog even na wil vegen dan ben jij het daar lang niet altijd mee eens.
Ook op de wc gaat al heel prima, alleen vind je het nog een beetje moeilijk om op het krukje te stappen dat ervoor staat.

Je bent ook zo lang geworden. Liep jij vorig jaar niet gewoon nog rechtop onder te tafel door? Truitjes werden binnen een week naveltruitjes en laatst groeiden je benen in één nacht tien centimeter: al je broeken waren opeens te kort.
Omdat je ook veel zwaarder bent, is het wel fijn dat je inmiddels een ander bedje hebt: eentje waar je zelf in en uit kan.
Het gevolg van dit bedje is dat jij nu alweer bijna een half jaar, iedere nacht een moment vindt om samen met Nijn mijn bed in te klimmen. Ik vind dat niet zo’n probleem. Je bent wel een woelwatertje, waardoor ik er soms voor kies om mijn gezicht te beschermen tegen spartelende voetjes en een kussen tussen jou en mij in leg.

Je kunt al tekenen. Gezichten met ogen en oren en een neus. En haren.
Ook herken je overal de eerste letter van je naam, en ook de eerste letter van mijn naam: de “M” van mama… Je kent Franse woordjes die je veel gebruikte op vakantie. Je weet namelijk heeel goed hoe je mensen blij en vrolijk kunt maken en die met “merci”, “bonjour” en “au revoir” wist jij heel wat Franse harten te raken…
Je woordenschat groeit met de dag en we kunnen al echte gesprekken voeren samen. Jij vertelt wat je hebt meegemaakt en je vraagt me wat we morgen gaan doen. Zo leren we allebei je leven kennen en je leert van nu en straks.

Afgelopen vakantie oefende je iedere dag en op de laatste dag lukte het: je kunt koppeltje duiken. Ook leerde je van de buurmeisjes de handstand. Jouw variant: met één been in de lucht en de andere op de grond, vind ik eigenlijk veel leuker dan de echte handstand. Vooral je trotse snoetje erbij is onbetaalbaar.

Je vindt het leuk om dingen te kunnen: de trap af als een groot meisje met je gezicht naar beneden. Fietsen op het fietspad. Zelf je sokken en je schoenen aantrekken. Grote torens bouwen met de blokken of de duplo. Je kunt al heel goed zelf spelen en je krijg steeds meer fantasie. De poes speelt regelmatig, met lichte tegenzin, een rol in je spel. Je maakt ijsjes voor haar in de zandbak en ze krijgt een zelfgemaakte kralenketting om.

Een vrolijk kind ben je. Spontaan en extravert. Je vindt vreemde gezichten niet eng en je hebt regelmatig goede gesprekken met wildvreemde mevrouwen in de supermarkt. Je hebt mooie krullen en een open gezicht. Over die krullen krijg je veel complimentjes.
Dansen vind je leuk. Zingen doe je eigenlijk minder dan een jaar geleden. Liever heb je dat mama een liedje zingt, bij voorkeur met de verkeerde woorden, zodat je me naar hartenlust kunt verbeteren. 

Steeds meer word jij een eigen persoontje met je eigen voorkeuren en hebbelijkheden. Je begint een sociaal leven te ontwikkelen en regelmatig breng je me op het idee om op bezoek te gaan bij mensen die jij lief vindt: “Gaan we naar Kimmie vandaag??”.

Onze rollen veranderen. Jij met steeds meer een eigen mening en voorkeuren en ook dingen die je niet leuk vindt. Ik minder verzorgend en meer begeleidend. Ik ontdek steeds meer wie jij bent en jij ontdekt met me mee.

Je verrijkt mijn leven klein lief meisje.
Groei maar door, word maar groot.

Maar niet te snel alsjeblieft!

Random Act Of Kindness in de praktijk…

Sinds ik het blog van de verdubbeldame ken, heefthet idee van de Random Act Of Kindness, me echt gegrepen.
En ik vind echt dat ik er te weinig mee doe. Ik ben wel fan, maar niet echt praktizerend. Er staat vanalles op mijn lijstje en echt… ooit komt het er van!
Het enige dat ik nu vaker doe, is complimentjes geven aan “zo maar mensen”.  Bijvoorbeeld een mevrouw met leuke schoenen. Dat denk ik nu niet alleen meer, maar ik zeg het ook..
Ik sta er ook meer bij stil als anderen datzelfde doen. Vaak gaat het dan over Genietkind. Over hoe lief, schattig, vrolijk, mooi, gezellig en leuk ze is. Dat ben ik natuurlijk met iedereen eens…

Maar die leuk ingepakte boeken ter vondeling neer leggen en al die andere plannen…. Tsssk het komt er maar niet van!

Maar gisteren….. Gisteren werd me de kans in de schoot geworpen… Tot twee keer toe…!

Allereerst kreeg ik de kans om een dame-op-leeftijd te helpen met het “afpiepen” van haar boeken bij de bieb. Dat gaat tegenwoordig natuurlijk allemaal met chip en pas. Maar voor zo’n mevrouw kan dat en hele toestand zijn… Zeker als je om te beginnen niet je bieb-pas, maar een filmpas probeert te gebruiken… Maar hee ik stond ernaast en ik snap dat soort technologische snufjes vooralsnog gewoon wél. Dus hoppetee bliep klaar hoera ik had iemand heel blij gemaakt met een klein beetje hulp.

En vervolgens, gewoon nog geen uur later…. nadat we ook nog even een heerlijk ijsje gegeten hadden…?

Gingen we even naar de super, toen we op weg naar huis waren. Nog even wat kleine dingetjes halen…

Omdat het zo weinig is, ging ik bij de “gewone kassa” staan. Zo eentje met een kassajuf. Meestal scan ik bij die super namelijk gewoon zelf al mijn boodschappen en reken ik met pin af, wel zo snel…

Maar nu dus niet. En ja hoor, meteen was het raak… Er was maar één mevrouw voor me. Maar wel eentje die niet kon betalen…
Pasje werd geweigerd….
En nee mevrouw, u kunt nu wel proberen om met een creditcard de boodschappen te pinnen, maar dat kan niet… zei de zeer geduldige lieve kassajuf.

Naarstig werd er vervolgens gegrabbeld naar kwartjes en euro’s. De mevrouw had het duidelijk benauwd en ik schatte haar, kijkend naar haar kleding, haarstijl en zo meer, in als iemand die het met iets minder inkomen dan gemiddeld moet stellen….

En dus? In een opwelling… bood ik aan het te betalen…

Ik had natuurlijk wel eerst even – gierigaard die ik ben – gekeken of de mevrouw veel gekocht had… En dat viel wel mee.

Er ontstond even een heel ongemakkelijke situatie en ja natuurlijk dat begrijp ik goed… Ieder heeft zo zijn trots en komaan hee wat deed ik nou toch? Ik was er zelf ook wat ongemakkelijk van maar het was echt een hele kleine moeite en wie weet doet iemand het ook eens voor mij….
En toen ik dàt zei, dat ik er zelf ook wat ongemakkelijk van was, brak het ijs, kreeg ik een stralende glimlach en werd het mandje met de blanke vla en een krop sla (dat laatste verzin ik, de vla was er echt…) mee naar huis genomen.

Genietkind viel vervolgens ook nog eens in de prijzen doordat de kassajuf ons stiekem een spaarkadootje te veel mee gaf.

Ik zeg: het was een topmiddag!!

Het was prinsjesdag…..

De hoedjes zijn weer weggeborgen in de grote mensen verkleedkisten: het was weer prinsjesdag…

Het klootjesvolk klaagt en steunt: iedereen voelt zich benadeeld, niemand lijkt tevree….

Niets nieuws onder de zon dus.

Wat mij opviel?
De koning krijgt volgend jaar een uitkering van 823.000 euro. Dat is 6.000 meer dan dit jaar. Ook Maxima krijgt meer: 326.000, een verhoging van 2.000 euro. Samen ontvangen ze meer dan een miljoen per jaar. Of dat netto is of bruto, en of ons koninklijke koppel eigenlijk belasting betaalt weet ik niet. Belasting betalen als je een uitkering krijgt is natuurlijk sowieso… apart…

Bij mij gaat dan meteen de fantasie werken. Hoe zou dat gaan? Komt Wim-Lex hand in hand met het vrouwtje bij Mark en Jeroen aanzetten om om zakgeldverhoging te vragen? En wat zouden de argumenten zijn voor meer inkomen? Zouden ze zeggen: “ja maar de zwemles is veel duurder dit jaar en Amalia heeft een nieuwe hockeystick nodig”?
6.000 euro per jaar meer is natuurlijk erg weinig, minder dan 1%. Dat merk je nauwelijks…

Zouden zij nu ook mopperen en zich onbegrepen voelen?

Krijgen ze ook kinderbijslag, de koning en de koningin? En zetten ze dit geld ook opzij voor een eventuele studie? Of voor een nieuwe fiets, mocht dat nodig zijn? Betalen ze voor de kinderopvang en krijgen ze hiervoor een toeslag?

Hebben de koning en de koningin een vakantiebudget? En als dat overschreden is, zegt hij dan tegen haar dat ze dan maar even een maand geen nieuwe schoenen moet kopen? Werkt hij de excelsheets met inkomsten en uitgaven bij of doet zij dat? Maken ze ook grafiekjes, net als ik?

Of zouden de schoenen declarabel zijn, aftrekbaar weg te schrijven als representatiekosten…?

Hebben de koning en de koningin een hypotheek afgesloten toen ze hun huis kochten, en ook hun vakantiehuis? Staan die huizen nog onder water of zijn ze ook versneld aan het aflossen?

Wat is eigenlijk hun emailadres?
Dan ga ik het ze vragen…..

Misschien kunnen ze ook meedoen met de rubriek “De portemonee van…”  van Min-Of-Meer…..

Zeventig jaar oud en verhuizen…

Ze zijn zeventig jaar oud en binnenkort gaat hun huis de verkoop in. De makelaars zijn al geweest en ze zeggen unaniem dat ze moeten ontrommelen. Met alle rommeltjes schilderijtjes kastjes met beeldjes en andere zooi, worden de foto’s niet voldoende interessant voor mogelijke verkopers.

Mijn zussen en ik maken al jaren grapjes over hun rommeltjes. We lachen dus ook een beetje in ons vuistje. Maar goed. Ze worden oud. Daar horen prullaria blijkbaar bij. Net zoals het kouwelijke en dat ze de verwarming altijd zo hoog hebben staan.

Ze belde me laatst: of ik het keyboard wil?

Het keyboard waarop ik ooit mezelf een beetje leerde pingelen. Vroeger, toen ik een jaar of 15 was. Sindsdien is dat keyboard nooit meer gebruikt. En blijkbaar hebben ze het nog. Net zoals jurken uit de jaren ’80, achterin, ergens in een kast in de logeerkamer hangen. En het spinnewiel dat ze voor het laatst gebruikte toen ik in de 3e klas van de lagere school zat. Dat was dus in diezelfde jaren ’80.

Sinds die tijd verhuisden ze meerdere malen. Blijkbaar ging dat spinnewiel, die kleren en nog tig andere dingen, altijd mee.

Nu moet dat dus alsnog weg. En tja, daar heeft ze het dus echt moeilijk mee. Ze heeft het gevoel haar leven weg te gooien met ieder overbodig meubelstuk of andere rommel.

Ik snap dat wel.

Ze hebben besloten om te verhuizen naar het dorp waar (al) haar broers en zussen wonen, en daarvan ook de kinderen en kleinkinderen. Op die manier is er een heel groot sociaal netwerk beschikbaar. Voor het geval dat dat nodig is. Voor ons, hun drie kinderen, die wél uitvlogen en niet meer in Limburg wonen, is dat wel zo’n gerust idee.

Maar ondertussen is ze zeventig jaar oud en ruimt ze haar leven op. Ze gaat de laatste fase van haar leven in. Ze beseft best dat het nog veel vervelender had kunnen zijn. Bijvoorbeeld omdat ze naar een verzorgingshuis zou moeten gaan. Nu is er nog niets aan de hand. Ze zijn allebei nog heel vitaal.

Maar toch… vertelde ze me… toch… 

Ik snap dat wel.We hopen allemaal dat ze allebei lachend 100 worden. Maar… ze zijn al zeventig. Ze gaan naar de tachtig toe….

….

Mijn arme moedertje… Ik ben toch maar even langs gegaan, afgelopen weekend….