Hoe een nieuwe wasmachine je aan je verstandelijke vermogens kan laten twijfelen

Oh oh wasmachineperikelen, wat voel ik me dan een heerlijke huismuts…!

Ik heb dus een nieuwe. Ecozuinig en zo. Met een koolborstelloze aandrijving of zoiets. En wasmiddeldoseeradvies.
Allemaal primaprima, het enige dat ik eigenlijk echt belangrijk vond was dat ‘ie niet te duur was, goed centrifugeert (ik heb immers geen wasdroger) en dat hij zuinig was in het gebruik. Dat ‘ie ook stil is, is mooi meegenomen. Over dat wasmiddeldoseeradvies moet ik alleen een beetje lachen…

Dus deed ik mijn eerste wasje erin. om een uur of 2 in de middag. Zonder de gebruiksaanwijzing te lezen natuurlijk want dat doe ik immers nooit. Hoe moeilijk kan het zijn: draaien aan de knop en hoppa.
En ondertussen, terwijl de wasmachine haar ding begon te doen, drukte ik nog even vrolijk op wat knopjes: temperatuurinstelknopje, centrifugeerstandknopje, etcetera etcetera.

De wasmachine bleef vrolijk spinnen en ja, inderdaad, de motor is erg stil…

Dus dacht ik om een uur of vijf: die was zal wel klaar zijn, laat ik ‘m maar eens gaan ophangen….

Niet dus… Nog lang niet klaar. Op pauze?? Huh….??

Dus hopla pauzeknop eraf en tijd om het eten te koken. En te eten. Etcetera.

Uurtje later…. blijkt ‘ie weer op pauze te staan (Van de weeromstuit wordt zo’n wasmachine, als hij niet doet wat ik zeg, opeens een man in plaats van een vrouw. Ja zo werkt dat in mijn hoofd… en nee ik heb géén hekel aan mannen…)

Lang verhaal kort: de wasmachine leek in een soort eeuwigdurende loop te zitten waardoor het programma bleef hangen of zo… weet ik veel…
Aangezien de was inmiddels echt wel schoon was draaide ik de knop maar gewoon door naar het centrifugeerprogramma… maar ook dat leek niet te werken….

Ondertussen las ik de gebruiksaanwijzing. Waarin staat dat de machine het programma automatisch verlengt of verkort naarmate de was zwaarder of minder zwaar is. Interesting… maar zó zwaar was het wasje niet en zó lang hoeft het nu ook weer niet….

Je zou toch zeggen dat het bedienen van een wasmachine niet zo ingewikkeld zou moeten zijn??

Uiteindelijk, om 10 uur, haalde ik een aanvaardbaar gecentrifugeerde was uit de machine… Ze (ja het is weer een meisje…) doet het dus wèl??!

Morgen nog maar eens een wasje proberen… maar dan zonder gezellig tussendoor op knopjes te drukken…

<>

Nee geen tweede huis. Maar wèl de beste plek…

Ik had het toch druk, wat doen Zonnekind en ik dan nu opeens in Frankrijk? hoor ik u zeggen?

Nou gewoon. Overal waar mijn laptop is kan ik werken. Met dank aan een inventief wifi apparaatje, gekocht in Frankrijk dus met Frans prepaid tegoed, uiteraard op kosten van De Zaak.      

Ik werk iedere avond na kinderbedtijd. En tijdens de middagdut. Zes uur per dag dus,  heb ik uitgerekend. En soms misschien nog even extra, als Zonnekind misschien vriendjes maakt.

Het is heerlijk om buiten in het bos te zijn. Op de bivac. Want gratis en we blijven zunig…. Morgen gaan we klimmen samen. En naar de camping om vrienden op te zoeken.

Wat is het toch altijd weer fijn in het grore bos van Fontainebleau. Waar ik altijd weer het gevoel heb thuis te komen.

Gekeuvel in meerdere talen om me heen. Bosgeur. Sterrenlucht. Verder alleen de stilte en de slaapgeluiden van mijn meisje. En zoals wel vaker vraag ik me af….  

Waarom had ik ook alweer een huis?

Hoe we jouw derde verjaardag vierden

Misschien wil je dat wel weten, over 20 30 40 jaar. Misschien heb je dan zelf een meisje van drie. Net zo lief mooi en slim als jijzelf nu bent. En met krullen natuurlijk, met krullen…

Op de laatste dag dat jij twee jaar oud was vierden we dat al samen. Want wat hebben we het leuk en gezellig gehad het afgelopen jaar…! Wat groeide jij en wat leerde je veel bij….. Je leerde op het potje plassen en vervolgens op de wc. Je ging jezelf aan-  en uitkleden. Alleen een shirt over je hoofd is nog wel een beetje te moeilijk.
Je ging vloeiend praten. Kletsen. Zingen. Dansen.
Je leerde rondjes tekenen en ja maakte je eerste gezichtjes. Kleien deed je, je maakte huizen poezen en… ach van alles. Niet echt herkenbaar maar dat maakt niet uit, want inmiddels ben je erg goed in “doen alsof”….

Ook vierde ik dat je gezond, vrolijk en gelukkig bleef. Goed om zo eens per jaar sven bij stil te staan….

We aten pannenkoeken en we gingen naar de speelgoedwinkel. Daar speelde jij met de knikkerbaan en ondertussen nam ik de tijd om een kadootje uit te zoeken.

Op je verjaardag, toen ik je wakker zong, kon jij het bijna niet geloven…:  jij werd toch morgen drie, nog één nachtje slapen? Na het dagenlange aftellen ging het er even niet bij je in dat die lang verwachte dag eindelijk was aangebroken….
We namen ’s morgens lekker de tijd voor jou en bewonderden alle slingers die in huis hingen en ook de versierde stoel. Jij ging vervolgens naar Villa Kakelbont zodat ik een uurtje de tijd had om je traktaties in elkaar te flansen: vrolijke spiezen met stukjes fruit in alle kleuren. Je ging helemaal op in het verjaardagsritueel dat jij goed kent van de verjaardag van de andere kindjes en oh wat voelde je je jarig, met die mooie feestmuts op je hoofd. Je beste vriendjes mochten je een kusje geven en voor het geval dat je later met één van hen trouwt, legde ik die momentjes snel even vast….

Omdat ik donderdag gewoon moest werken en het erg druk heb, bleef het daar even bij, qua feestgevoel. Ik zong ’s avonds nog veel liedjes voor je en je ontving via internet verjaardagsfilmpjes van zingende neefjes, tantetjes en opa en oma.

Vrijdags was de grote voorbereidingsdag voor het feest van zaterdag en ook voor de vakantie. We hadden het druk met boodschappen, taarten bakken en het huis poetsen en opruimen. Ik ging door tot diep in de avond met alle voorbereidingen, maar het resultaat mocht er zijn:  twee heerlijk zelfgebakken taarten, een prachtig gezellig versierde tuin met ballen, lampionnen, lampjes en slingers. Veel gezellige mensen die zich redelijk hielden aan mijn verzoekjes qua timing, waardoor jij en ik optimaal kondeen genieten van ieders aanwezigheid. En het heerlijke zonnetje natuurlijk, dat tot nu toe altijd nog uutbundig scheen op de geboortedag van jou, mijn Zonnekind…!

Jij had drie staartjes. Er waren drie taarten. En we hadden drie dagen feest.

Maar eigenlijk? Eigenlijk is iedere dag met jou een feestje. Dus net zoals altijd laat ik één feestelijke slinger hangen.

Wij gaan gewoon door met feestjes bouwen en van het leven genieten. In Frankrijk, de komende week…!

"Graag een KLEIN kadootje aub…"

Ik probeer mijn huis niet vol te laten groeien met rommel. En ik vind iets al snel rommel.

Met een kind ontkom je niet aan rommel. Voordat ik het wist had Zonnekind opeens zes poppen, tien knuffelbeesten, een bak Dup1o, heel veel houten blokken, tientallen boekjes, een stuk of vijftig viltstiften, wel 40 p1aym0bil poppetjes, vier bakken klei, heel heel heel veel mini’s, schepjes en emmertjes voor in de zandbak, een loopfietsje, twee voetballen, een houten treinrails bestaande uit wel 50 onderdelen, een mandje met een kinderserviesje, een kinderkeukentje, tempels, kleurboeken, tekenpapier, etcetera…

(Ik vind, op haar favo knuffel en wat handige knutselspullen na, bijna alles rommel…. maar HEE ik ga er respectvol mee om en besef dat het voor mijn meisje allemaal even waardevol is…  )

Van al dat speelgoed kocht ikzelf alleen de dup1o (toen ze één jaar oud werd) en de houten blokken (toen ze twee werd), allebei tweedehands…

En dan gooide ik nog heel veel weg….

En dan heb ik geen schoonfamilie…. dus kinderen die twee opa’s en oma’s hebben en nog wat extra ooms en tantes erbij, die hebben nog veel veel meer speelgoed.

(ik ontdek alweer een voordeel van het single moeder zijn)

Het is haar derde verjaardag binnenkort en ook maakt ze binnenkort voor de derde keer een sint-feest mee. Ik wil niet dat ze overspoeld wordt door grote hoeveelheden speelgoed. Een feestje is immers meer dan alleen maar kadootjes uitpakken, toch?

Mijn vrienden begrijpen het wel. Die gaven vorig jaar gewoon één p1aymobilpoppetje…. een hele leuke vrouwendokter met bijpassende dokterstas…

….

… wat erg in het niet viel vergeleken met de 39 andere poppetjes die ze van mijn zus kreeg.
Ik had immers Markp1aats geadviseerd en de betreffende zus had voor het budget dat ze gewend is om te hanteren, hééeéél veééééél poppetjes gekocht. Met daarbij ook nog dieren en bomen en meubels en een bakfiets etcetera etcetera.

Ik schaamde me er gewoon een beetje voor…. Ik begrijp het ook gewoon echt niet… Waarom moet het toch zo vééél zijn?

Mijn ouders konden vorig jaar een loopfietsje geven. Niet tweedehands want dat vinden ze maar niets. En een paar maanden later een dure bolderkar. Altijd handig, bedacht ik me en ook fijn dat ik weer iets duurs kon verzinnen zodat zij ook weer wat konden kopen wat ze wilden…

Kado’s geven is namelijk helemaal niet persé bedoeld voor de ontvanger…. blijkbaar…. maar vooral voor de géver…!

 Dit jaar… tja… ook dit jaar word ik gedwongen om een lijstje te maken met DURE DINGEN.  Daar hebben wij blijkbaar geen keuze in…. het moet namelijk eerlijk zijn en de neefjes kregen ook altijd heel veel (ook van mij… tot voor kort…)….

Ik snap het allemaal best maar leuk vind ik het niet.

Dus dit jaar doe ik gewoon wederom een poging om mijn familie op te voeden. Graag een KLEIN kadootje alsjeblieft!!

(en als ze dan toch persé zo veel geld willen uitgeven… een winterjas graag…!)

"Die krullen heeft ze vast van haar vader!"

Mijn meisje heeft mooie krullen. Ik niet. Ik heb echt wel een beetje een slag in mijn haar en in mijn familie zijn mensen die wél krullen hebben, maar toch valt het blijkbaar op: krullenloze mama en krullerig kind.

Zonnekind krijgt vaak te horen dat ze zulke mooie krullen heeft. Dat is natuurlijk leuk: altijd mooi als mensen je een complimentje geven.
Ikzelf krijg regelmatig de opmerking dat ze die krullen dan zeker van haar vader heeft. Meestal reageer ik dan met een opmerking in de trant van “Tja wie weet” en praat ik erover heen, over dat krullen wel mooi zijn maar ook wel lastig qua klitten ’s morgens. Soms, als ik in een botte bui ben zeg ik “Dat kan niet, ze heeft namelijk geen vader”.

Ik weet best dat er ergens een meneer rondloopt die zaad gedoneerd heeft waaruit mijn meisje is ontstaan. Maar een vader, daar hangt voor mij wel wat meer aan vast. Dus ja wat mij betreft heeft ze geen vader.

Sinds ik onlangs naar aanleiding van die opmerking in een discussie terecht kwam over dat iedereen een vader heeft dus mijn meisje ook, wat mij erg verwijtend werd gebracht, zeg ik dat overigens niet meer.
Achteraf ben ik altijd heel adrem en bedacht ik me dat, als me nog eens op quasi verwijtende en zeer nieuwsgierige toon wordt gezegd dat ik maar eens even moet verklaren waarom er geen vader in beeld is, ik gewoon moet zeggen dat hij DOOD is. Lekker afschrikken die wildvreemden die me in een hoek drijven.

Als je zwanger wilt worden van een onbekende donor, wordt er (in ieder geval in mijn kliniekje) “gematched” op uiterlijke kenmerken: kleur haar, kleur ogen, lichaamslengte, bouw, etcetera. Toen mij dat duidelijk werd gemaakt, vond ik dat best raar. Immers: wat maakt het nu uit of je kind op je lijkt? Een lief kind met gemengd ras was wat mij betreft geen probleem geweest, en ook van een roodharig sproetenkind had ik zielsveel gehouden.

Nu begrijp ik dit beleid beter.

Het is heel normaal om tegen een moeder te zeggen dat het kind blijkbaar iets van haar vader of moeder heeft. Ik doe dat zelf ook bij kinderen van mijn vrienden. “Hij kijkt nu precies zoals jij, wanneer je een ochtendhumeurtje hebt!” of “Ze heeft de mooie donkerbruine ogen van haar moeder!”.

Mensen doen dat. Ze willen graag alles wat ze zien begrijpen en verklaren. Daar is ook niets mis mee.

 Mijn broer die geadopteerd is heeft gedurende mijn jeugd ook “gewoon” één vader en één moeder gehad. De mijne. Hij was ook “gewoon” mijn broer. Dat hij qua uiterlijk niet op mij leek was voor mij geen probleem. Hij was immers geadopteerd en langer hoefde die uitleg niet te duren.
Ik heb nooit de indruk gekregen dat het voor mijn broer indertijd een probleem was dat hij qua uiterlijk niet op ons leek. En als iemand zo overduidelijk een ander ras heeft, dan vraagt niemand ook of hij die mooie zwarte haren van zijn moeder of zijn vader heeft. Dat is dan wel weer lekker duidelijk…

Met donorkinderen roept het blijkbaar veel vragen op. Mensen die me amper kennen willen van me weten of ik de donor ken, of ik foto’s mocht selecteren in een Groot Donorboek en waarom ik gekozen heb voor zus en zo. Hoe ik zwanger ben geworden.
Ik ben daar altijd wat verbaasd over. Ik vraag immers nooit naar argumenten die mensen hebben gehad om te kiezen voor een zwangerschap. En op welke manier het kind verwekt is. Of ze lang hebben moeten “oefenen”. Of het gewenst was….

Heel begrijpelijk allemaal dat men mij het hemd van mijn lijf vraagt, maar ik vind het niet zo leuk. En dat dat meer met mij te maken heeft dan met mijn meisje en met degenen die er onbedoeld een opmerking over maken, weet ik ook.

Het went vast… En ik heb besloten dat ik bij té brutale vragen gewoon ga zeggen dat ik het te ver vind gaan om die vraag te beantwoorden.

I just completed a 0km Run

Het is blijkbaar nogal “in” om te gaan rennen, al dan niet met een coach-uit-een-computer in of op je oren, en daar in social media melding van te maken.

Ik vind dat best wel gek.

Ik lees nooit over hoeveel radslagen er zijn gemaakt tijdens een training, hoe hard of ver iemand heeft gezwommen of hoeveel push-ups iemand gedaan heeft. Alleen hardlopen is een populair onderwerp in Social Media Land.

In de klimwereld (mijn wereld) is het zelfs een beetje een taboe om over je prestaties te praten.

Laatst was één van mijn oud-leerlingen op bezoek. Zij heeft jarenlang onder mijn (bege-)leiding geklommen en wist en weet zich, als ze daar tenminste zin in heeft, heel goed staande te houden in de Nederlandse top. Ze klimt echter niet vaak meer wedstrijden. Ze traint onregelmatig. Ze gaat wel nog steeds naar buiten om daar te klimmen.

Hoe het was geweest, vroeg ik? Een dergelijke vraag is zo ongeveer de meest directe manier om naar prestaties te vragen. Ja goed, antwoordde ze. Het was lekker weer. De rots was lekker stroef. En het was gezellig, ze was in goed gezelschap geweest. Ze had veel gedaan… En ze was verbaasd over hoe makkelijk ze klom. Ze had zevendegraads boulders gedaan.

Zevendegraads boulders, dat is klimjargon van een kort stukje dat echt heel moeilijk is klimmen. Denk aan nagelkleine randjes of grote overhangende daken met kleine greepjes waaraan je je moet proberen voort te bewegen. Niet bestaande grepen die eigenlijk alleen een vlekje zijn op een stuk rots.
Niet vele Nederlandse vrouwen boulderen zevendegraads.

Nou is er ook nog een heel verschil tussen een 7a en een 7c+. De 7c+ is een stuk moeilijker dan de 7a. Naar mijn weten zijn er misschien één of twee vrouwen die 7c hebben geboulderd… Dus de vage en heel enthousiaste omschrijving van hoe haar week was geweest, liet veel te raden over. Want wat had ze gedaan? Een weggevertje-7a? Of tientallen moeilijke 7b’s??

Ik zal het nooit weten. Want wij klimmers, wij zijn niet zo van het praten over prestaties. Dat ze me deze informatie gaf, was eigenlijk vooral omdat ik het haar zo direct vroeg. Ik vroeg immers naar hoe haar week is geweest. En ze weet waarschijnlijk best dat haar ouwe trainer graag trots op haar is en geniet van haar prestaties. Dus gaf ze me die halve vinger informatie… want nee, praten over prestaties, dat doen wij niet…

Hoe anders is de wereld van de hardlopers. Ze vertellen te pas en te onpas dat ze zijn gaan rennen. Ze vertellen hoe ver het was, hoe moeilijk het was geweest om zich ertoe te zetten en hoe lang ze erover gedaan hebben.

Ik lees de tweets en de verhaaltjes op Facebook altijd met een beetje een glimlach… Ik denk “Nou en?” en besef dat je dat kunt bedenken bij alles dat iedereen via social media de ether ingooit. Ook bij mijn tweets, mijn blogs….

Dus bij deze…

I just completed a 0 km Run. Again…. And don’t give a damn…!