Weekmenu evaluatie

Het einde van de maand nadert en het is voor mij tijd geworden om even kort te evalueren hoe het koken volgens weekmenu bevalt.

Nou daar kan ik kort over zijn. Het bevalt meer dan prima!

Eens in de week ga ik, op basis van wat er in mijn bio-groentepakket zit, op zoek naar lekkere en niet te ingewikkelde recepten. Een keukenkoningin zal ik immers nooit worden. Toch heb ik er lol in om net even wat verder te denken dan alleen “macaroni met gehakt en rode saus” of “sperziebonen met aardappelen en een blinde vink”.

Vervolgens houd ik me redelijk aan de planning. De slecht houdbare groenten moeten gewoon het eerste op, dus een pompoen of zo komt pas laat in de week aan de beurt. Toch gebeurt het regelmatig dat ik een keertje een dagje doorschuif en dat is natuurlijk ook geen probleem.
De afgelopen week bijvoorbeeld, kookte ik bijna iedere dag iets anders dan gepland. We waren ziek, Zonnekind en ik: eerst was zij een dagje ziek, toen weer twee dagen beter, en toen was ze vier dagen ziek. En vervolgens was ik ziek: gisteren en ook vandaag. Er werd dus kippensoep gekookt en witte rijst met wat erwtjes. Simpel licht verteerbaar eten. De frietjes van rode biet en pompoen zijn dus doorgeschoven naar volgende week, en nee, dat is geen probleem.

Ik blijf deze maand ruim binnen mijn boodschappenbudget en ja, ik weet bijna zeker dat dat óók komt doordat ik beter plan.

Een succes dus, dat weekmenu!

"Goed" moederschap, is dat niet: heel veel genieten?

De reacties op mijn eerdere blogs over hoe moeilijk het kan zijn om het alleenstaand moederschap te combineren met een eigen bedrijf, hebben me aan het denken gezet… Het ging onder andere over thuis blijven of niet. Soms lijken er twee visie’s te zijn en is eenieder ervan overtuigd dat haar keuze de beste is. Maar nee, ik ben het daar niet mee eens. Ik ben een moeder die werkt maar ik vind niet dat ik daarmee per definitie een betere moeder ben dan een thuisblijfmoeder. Sommige werkende moeders lijken me vreselijk, niet alleen voor de kinderen maar ook voor zichzelf. Altijd haast, altijd mopperen. Maar sommige thuisblijfmoeders zijn precies hetzelfde… En ja, daar kiest niemand bewúst voor. Je zou maar eens problemen in je huwelijk hebben of een baan die je erg zwaar valt, en dan ook nog een “goede moeder” moeten zijn….

In mijn omgeving is een moeder met een kind. Ze koos heel bewust voor het moederschap en een maand later had ze een positieve test in handen. Zo rap had ze dat niet verwacht. Het zwanger zijn en moeder worden overviel haar toch allemaal en ze heeft het er best zwaar mee. Ze moet zichzelf opnieuw definiëren: niet meer altijd hip, niet meer ja kunnen zeggen tegen iedere carrièrekans.
Ze was – in tegenstelling tot ondergetekende – niet zichtbaar trots of blij met haar dikke buik en ze vindt het moeilijk om op haar gevoel af te gaan in haar contact met haar kind. De momenten dat ze thuis is met haar kind gaan haar zwaar af en ze verzucht regelmatig dat ze zoveel respect voor me heeft, ik sta er immers helemaal alleen voor.
Ik vind het moeilijk om haar zo te zien worstelen. Zo had ze het zich waarschijnlijk zelf ook niet voorgesteld… Ze verdient mijn steun en begrip en ik zou niet weten wat ze ermee zou opschieten als ik haar het gevoel zou geven dat ik vind dat ze “het niet goed doet”…  Ze doet zó haar best en daar heb ik heel veel respect voor… Soms is het leven zó, dat het gewoon heel erg moeilijk is om de perfecte mama te zijn. We blijven allemaal mensen…

En nee, ik vind niet persé dat ik dat respect verdien. Het moederschap gaat me heel makkelijk af. Ik geniet. En ik bedenk herhaaldelijk hoe fijn het is dat ik al die fijne momentjes lekker niet hoef te delen…!

(hoewel het natuurlijk niet erg is om de liefde voor je kind te delen met een man waarvan je houdt, dat had ik ook heel fijn gevonden…)

Ik zit in een luxe situatie. Voor mij was het verre van vanzelfsprekend om zwanger te worden en een kind te krijgen, zo zonder man. Ik heb er geweldig in moeten investeren en lang moeten wachten totdat het eindelijk zo ver was dat ik een kindje in mijn buik had. In de tussentijd was ik oh zo bang om zonder kind achter te blijven.

Ik was bang om nooit te weten hoe het voelt, een baby die in je buik groeit. En ik wilde het zo graag.

Ik wilde het meemaken:
zwanger zijn,
misselijkheid,
krampende kuiten,
maagzuur,
’s nachts tig keer moeten plassen,
nesteldrang.

Ik wilde weten hoe weeën voelen, hoe het is om een kind door een veel te kleine opening uit je eigen lijf te persen. Ik wilde dat kleine natte lijfje, net geboren, tegen mijn lijf voelen, ik wilde haar ruiken.
Ik wílde hechtingen, tepelkloven, doorwaakte nachten. Ik vind het niet erg dat mijn buik nooit meer zo strak zal zijn dan “voor de zwangerschap”. Mijn borsten zijn overigens alleen maar mooier geworden.

Ik wilde voelen hoe haartjes kriebelen.
Borstvoeding geven midden in de nacht, met koude voeten rondjes lopen en buikkrampjes wegmasseren. Ik wilde boterhammen kruimelen in bed. Lieve liedjes zingen, pijntjes weg kussen, een slapend kindje zachtjes uit de auto halen en de trap op tillen. Ik wilde haar dragen ook al deden mijn armen pijn.

Ik wil bang zijn dat ze valt, me zorgen maken als ze er niet is, overbezorgd constateren dat ze toch echt nauwelijks verhoging heeft.
Haar huilend achterlaten en blij ophalen van de opvang terwijl zij mij in de tussentijd nauwelijks lijkt te missen. Jankend in de file staan en niemand kunnen bereiken die haar van de opvang kan halen terwijl de klok meedogenloos doortikt.
Ik wil samen met haar dansen, huilen, slapen, lachen, knuffelen.

Ik wil alles: de eerste dag naar school, de laatste dag naar school. Trots op haar zijn omdat ze eerste vijfde of laatste wordt op een sportwedstrijd. Naar haar luisteren terwijl ze eindeloos probeert een muziekinstrument te bespelen. Boos op haar worden omdat ze te laat thuis is, omdat ze brutaal is, omdat ze niet luistert. Haar voor de zoveelste keer zeggen dat ze haar huiswerk moet maken. Dat ze haar kamer moet opruimen.
Ik wil haar zien opgroeien en een mooi volwassen mens zien worden. En dat wordt ze, want ze is mijn kind en natuurlijk vind ik haar mooi, altijd, de mooiste en liefste van de wereld….

Ik heb het dus makkelijk. Ze overkwam me niet, ik werd er niet door overrompeld. Ik hoef niet na te denken over hoe het moet allemaal. Ik was bang dat ze er nooit zou komen en dat maakt dat ik zo ontzettend van haar geniet. Oh zo welkom was dit kleine meisje in mijn leven,
Ik houd van haar, ook als ze treuzelt tijdens het eten of niet mee naar huis wil als ik haar van de opvang ophaal. Ook toen ze me per ongeluk een kopstoot gaf en het bloed door mijn mond stroomde omdat ik een stukje van mijn tong beet. Ook als ze wederom overdwars in mijn bed ligt en ik klaarwakker op een randje balanceer. Wat best knap is, want ik heb een heel groot bed… En ja, ook nu ik noodgedwongen voor de vijfde dag op rij binnenshuis moet blijven omdat ze ziek is en de muren op me af komen.

Ik vind het verdrietig dat ik alles maar één keer zal meemaken maar ik koester, misschien juist wel daarom, alle eerste en laatste keren als de hoofdprijs. Ik vind dat mijn verdriet dat het bij één kind gebleven is, niet in de schaduw staat van alle vrouwen die het zó graag hadden gewild en het nooit zullen meemaken…

Over “een goede moeder zijn” bestaan tal van theorieën en meningen en wij vrouwen, wij moeders hebben de neiging om naar elkaar te kijken en denken dat de ander het minder goed doet. Jammer is dat toch.
Voor mij is het eigenlijk maar één ding: ervan genieten. Of je nou werkt of thuis blijft. Of je er nou ééntje hebt of misschien wel acht. Of je nou biologisch, vegetarisch, McD0nalds of suikerdingen te eten geeft. Of je nu veel of weinig speelgoed geeft, van plastic of alleen van hout. Of je van rust en regelmaat houdt, of je kind regelmatig op sleeptouw neemt of misschien wel op wereldreis. Zo lang je er maar van geniet…

Ik ben eigenlijk nooit zo bezig met of ik en goede moeder ben of niet. Ik koop Zonnekind af en toe om met de belofte van iets lekkers als ze zonder te zeuren met mij door de winkel loopt en nee, dat is niet echt pedagogisch verantwoord. Ik breng haar af en toe een half uurtje eerder in bed omdat ik even geen zin meer heb. Ik laat haar achter bij anderen omdat ik moet werken. Soms geef ik haar gewoon een boterham omdat ik geen in heb om te koken. Soms vergeet ik zelfs dat ze nog helemaal niets gedronken heeft, een middag lang… Ook gebruik ik de tv weleens als oppas als ik het erg druk heb met werk en nog even snel wat moet doen, thuis…
Maar… ik geníet wel en doordat ik haar omkocht in die winkel bleef ze gezellig, ik dus ook, en kreeg ze nog een snoepje bovendien. Ik zeg: win win situatie!

Oh moeders van deze wereld, of je nu thuis blijft of niet, of je nou parttime of fulltime werkt. Of je er één hebt of tien. Ik wens jullie allemaal toe dat je geniet van je kinderen!

Weekmenu

Het gaat steeds beter met het weekmenu. Omdat ik ook vorige week weer meer boodschappen haalde dan ik tevoren plande groeide mijn toch al zo grote voorraad opnieuw en heb ik nu maar besloten een weekje over te slaan. Mijn boodschappenbudget, dat vorig jaar prima toereikend leek te zijn, lijkt dus nu toch nog aan de ruime kant te zijn. Goed nieuws, toch?

Toch grappig hoe het werkt met zo’n verandering van je vaste patroon. Mijn eerste ervaring met het weekmenu was dat het niet bij me leek te passen. Ik hield me precies één dag aan wat ik tevoren bedacht had. Nog steeds verander ik regelmatig de planning, omdat ik nu eenmaal soms gewoon meer zin heb ik een andere maaltijd dan wat ik een week tevoren bedacht. Dat mag natuurlijk ook best, zo lang er – vanwege beperkte houdbaarheid – maar niets weg gegooid hoeft te worden…!

Mijn weekmenu voor de komende week…:

DO Frittata knolselderij kaas chorizo olijf uit de diepvries
22-jan yoghurt na
VR Lasagne biogehakt spinazie rode saus
23-jan yoghurt na
ZA Pasta broccoli walnoot geitenkaas
24-jan yoghurt na
ZO Pompoen kikkererwten aardappel stoofpotje
25-jan fruit na
MA Maaltijdsalade boerenkool zongedroogde tomaatjes ei mozzarella olijf
26-jan yoghurt na
DI Rijst kipdrumstick pompoen
27-jan fruit na
WO Frietjes van rode biet en pompoen, kipdrumstick
28-jan yoghurt na
DO Risotto kastanjechampignons oude kaas 
29-jan fruit na

#whatsyourdawnwall?

Twee mannen uit de VS die hadden een plannetje. Of eigenlijk was het eerst het plan van één, maar de ander was er ook wel voor in.
Het plan was om de Dawn Wall te beklimmen. Dat is al vaker gedaan. Maar deze heren wilden een vrije beklimming doen.

Foto Greg McLemore, 500px

De Dawn Wall is een route op El Capitan. El Capitan is een 900 meter hoge granieten steenklomp in Yosemite National Park in California. Het wanddeel heet zo omdat het het eerste deel van de rots is dat ’s morgens in de zon ligt.

Op El Capitan wordt veel geklommen. Dat kan op meerdere manieren. De meest gebruikte klimstijl op El Cap wordt big wall klimmen ofwel ‘aid climbing’ genoemd, waarbij de klimmer gebruik mag maken van zaken die niet aan de rots thuishoren. Je mag je dus optrekken aan touwen en laddertjes die aan haken in de rots, opgehangen zijn. Dat doe je overigens grotendeels zelf dus het is een beperkt voordeel en nog steeds heel zwaar en knap.
Bij “free climbing” of vrijklimmen mag je alleen staan op en hangen aan (uitsteeksels van) de rots. Je zit weliswaar vast aan een touw, maar alleen om te voorkomen dat je dood valt. Als je valt, vàl je dus ook echt. Maar aan het einde van de val kom je niet de grond, maar je touw tegen. En dan begin je dus weer gewoon opnieuw.
Je klimt dus (meestal) met iemand die je touwtje vasthoudt als jij klimt. Er zijn echter ook klimmers die alleen klimmen, ofwel soleren.

Foto Brett Lowell

El Cap is 900 meter hoog en klimtouwen zijn 60 tot (tegenwoordig) 80 meter lang. Je komt dus niet in één keer boven: je touw is te kort. Een langer touw zou ook veel te zwaar zijn.

Na een meter of 30-40 maakt de eerste klimmer zich vast aan de wand en komt de ander na. Het hangen aan speciaal voor het zekeren van een ander ingerichte plaatsen is ook in een vrije klim geoorloofd. Aan deze standplaatsen hebben Tommy en Kevin ook slaaptentjes gehangen om in te slapen.

Foto coreyrichproductions 

Tommy heeft 8 jaar geleden het plan opgevat om de route vrij te klimmen. Met tussenpozen heeft hij in de afgelopen 8 jaar steeds in deze route gehangen om uit te vogelen hoe je boven kunt komen zonder gebruik van materialen. Niemand wist of het mogelijk was. Na 2 jaar is Kevin het vaste klimmaatje van Tommy geworden in deze route. Ook hij ging voor een doel dat wellicht onbereikbaar was.

Kevin Jorgeson, foto van zijn facebookpagina

De beklimming van Dawn Wall duurde 19 dagen. Tommy en Kevin hebben tijdens de beklimming dus 19 dagen lang in een verticale wereld geleefd. Ieder een soort matrasje met tentzeil erboven was hun horizontale leefwereld. Eén extra matrasje voor de voorraden. Deze matrasjes hingen aan een paar touwen in de wand en moesten ook steeds verplaatst worden.

Verder hingen ze, letterlijk, aan hun vingertoppen en stonden ze op smalle richeltjes en deukjes, op krappe oncomfortabele knellende klimschoenen op alleen de twee langste tenen van hun voeten. Dat is niet fijn, ik weet hoe het voelt.

Ook hangen in je klimgordel is geen luie stoel.

Kevin Jorgeson, foto coreyrichproductions

Tommy en Kevin hadden gepland er twee weken over te doen en voor deze periode hadden ze tevoren supplies in de wand gebracht.

Ze deden er 19 dagen over dus waren ze afhankelijk van vrienden en bekenden die de boodschappen deden en het geheel of gedeeltelijk naar ze toe transporteerden. Om de boodschappen op te halen, moesten Tommy en Kevin naar bepaalde punten toe klimmen om de boodschappen op te halen of hijsen. Ik heb het dan over handmatig zware tassen met boodschappen ophijsen. Over honderden meters.

Er is geen lift en geen roltrap op El Capitan. Het is een heel end om dan een tasje met brood naar een paar klimmer toe te brengen die ergens op 600 meter hoogte, 300 meter onder de top, aan een touwtje hangen…

Alleen onder deze omstandigheden léven zouden veel mensen nog geen week volhouden. Laat staan dat je tussendoor ook nog probeert om een hele zware beklimming te doen….

Tommy Caldwell, foto Jimmy Chin, Big Up Productions

Ik zag een filmpje van Kevin, een paar dagen terug. Hij filmde zichzelf en zei in de camera dat hij een bepaalde passage maar niet kon klimmen. Tommy was 60 meter hoger en hoopte er het beste van. Hij had de passage al achter zich. Kevin bleef maar vallen in steeds hetzelfde stukje.

Ik heb zijn vingers gezien en de rots die hij moest vasthouden. Granieten greepjes zo klein en scherp dat je je vingers eraan open snijd. En met die bebloede vingers en rauwe vingertoppen bleef Kevin het proberen. Stukkie tape erop… en er vervolgens met je hele gewicht aan hangen…. au.

Foto sparkshopclimbing
Foto Big Up Productions

Ik weet een beetje hoe dat voelt. Ook ik hing weleens aan een honderden meters hoge rots, ergens halverwege. Geen weg terug omdat er niets was. Geen eten en drinken meer omdat we geen rekening hielden met tegenslag. Iedere liter water weegt zwaar in je rugzak, immers…. Ik weet hoe het voelt als de huid van je vingertoppen afgesleten is en het voelt als tien blauwe plekken waaraan je met je hele lijf moet hangen. Terwijl je bang bent om te vallen. Want ja, ook klimmers zijn bang om te vallen…

Daar hing ik dan. De weg kwijt, geen overzicht immers over al die grijze rots die er overal ongeveer hetzelfde uitzag. Ik gleed uit en viel ver maar mijn touw ving me op en ik moest opnieuw. Op zo’n moment vraagt iedere klimmer zich af: waar doe ik dit voor….? Om vervolgens toch maar door te gaan.

Niemand komt je immers halen.

Ook Kevin vroeg het zich af wat hij er eigenlijk aan het doen was, ik zag het in zijn ogen: waarom niet lekker thuis gebleven in je luie stoel, lekker tv kijken of zo…?

Kevin en ook Tommy, zij gaven niet op. Ze werkten 8 en 6 jaar aan het beklimmen van de route, ze deden er zo lang over als dat nodig was en ze haalden het. Terwijl ze vantevoren niet wisten of het kon. Niemand wist of het kon.

Het kon. Ze deden het.

Ik heb de laatste 50 meters via internet zitten meekijken. Tranen in mijn ogen. Wat een doorzettingsvermogen. Wat een prestatie. Geweldig.
Ook Obama keek, overigens. Hij feliciteerde Tommy en Kevin via Twitter….

Kevin tweette onlangs:

Wat is mijn Dawn Wall? Wat is mijn prestatie waarvan ik niet weet of wist dat het ooit haalbaar was, en dat ik met veel doorzettingsvermogen toch bereikt heb of hoop te bereiken…?

Daar ga ik vandaag, tussen de bedrijven door, maar eens lekker over filosoferen….

En jij? Wat is jouw Dawn Wall?

De kracht van internet

Internet, wat een uitvinding is het toch…

Zo schreef ik me onlangs in bij Peerby.

Ken je het? Het is een “effe lenen community”.

Eens per week (volgens mij kun je de frequentie instellen…) krijg ik een emailtje met daarin een overzichtje van oproepjes van mensen in mijn omgeving die iets nodig hebben.

De oproepjes variëren enorm: verkleed-kostuums, gereedschap, verhuisdozen, busje of aanhanger, rugzak, naaimachine, waterbedpomp, studieboeken, camera, etcetera.

 Laatst kwam ik deze oproep tegen:

En ja… ik heb er één: een buggy! Deze wordt amper gebruikt: we hebben immers ook een bolderwagen en bovendien gaat Zonnekind graag op de fiets met me mee, als we aan de wandel gaan. Een paar dagen uitlenen is dus geen enkel probleem. Dus ik reageerde op de oproep: “JA die heb ik!”

Maarten reageerde al snel met het verzoek me even te bellen om een afspraak te maken, en zojuist kwam hij langs om de buggy op te halen.
Het is een keigoeje en nog vrij nieuw bovendien: één van mijn betere impulsaankopen. Ik kocht de buggy toen ik op vakantie was. Ik dacht tevoren dat ik Zonnekind wel overal naartoe zou dragen op La Palma. Een geweldige inschattingsfout… Dus kocht ik ter plekke een buggy die vervolgens mee naar huis ging en naast de al aanwezige wandelwagen werd geparkeerd. Zo doe je dat als je niet budgetteert….

Dus… Een zo goed als nieuwe buggy. Ik gebruik hem nog zo eens per maand. Hij gaat nog wel wat opbrengen, als ‘ie uiteindelijk via Marktp1aats van eigenaar zal wisselen. Of het is een fan-tas-tisch kado natuurlijk…!

Uhm… tja… dan moet ik die buggy wel nog terugkrijgen… bedacht ik me terwijl Maarten al op weg was naar mijn huis om hem op te halen… Ik wist immers niets van Maarten, behalve zijn mobiele telefoonnummer. Had ik de buggy niet beter zelf even kunnen brengen zodat ik een adres had?? Ja dus…

Maar goed. Daar was Maarten al. Een krasse zestiger met olijk baardje. Hij is de beheerder van een congrescentrum in de buurt, vertelde hij. De buggy is voor het kind van een paar bezoekers van het congres, aldaar. Ik geloof hem. En ja, hij mag de buggy meenemen. Hij belt me wel, als de mensen weer weg zijn en hij de buggy niet meer nodig heeft.

Ik kies ervoor mensen te vertrouwen. Dat maakt de wereld voor mij een fijnere plek. En initiatieven als Peerby geven voor mij een mooi tegengewicht tegen alle vreselijke dingen die ook de afgelopen tijd weer gebeurden, in de wereld… Mensen helpen mensen, mooi toch?!

—-

Update: ik kreeg de buggy een paar dagen later terug. Met een klein kadootje erbij.

Weekmenu

Mijn vriezer raakt voller en voller, terwijl ik in de afgelopen twee woensdagen voor minder geld boodschappen deed dan begroot. Ik vind het nog te vroeg om conclusies te trekken, maar…. zou dat door de weekmenu’s komen…?
De afgelopen week kookte ik redelijk volgens planning. De pasta met broccoli en kip werd mie met broccoli en kip, een kniesoor die daarop let…
We eten véél afwisselender dan in het afgelopen half jaar, en tot mijn verbazing eet Zonnekind goed met de pot mee. De courgette-preitaart met cashewnootjes ging te ver, maar de knolselderij-aardappel schotel met olijven en chorizo werd – met wat aanmoediging – goed verorberd…. Mooi, want ik maakte een grote hoeveelheid dus ze zal het vaker voorgeschoteld krijgen de komende tijd. Lekker makkelijk!
Overigens scheelt het ook wel gewoon, dat ik minder veel / hard hoef te werken dan in het najaar. Ik heb meer tijd nu, om aan koken te besteden. Ik verwacht dan ook wel, dat het enthousiasme in de loop van de tijd wat minder wordt, maar vooralsnog ben ik erg blij met het weekmenu: blijer dan dat ik vooraf kon bedenken.

Ik merk dat ik veel meer vertrouwen heb gekregen in mijn vermogen om leefgewoonten te veranderen. Het is me immers sinds vorig jaar ook gelukt om alle inkomsten en uitgaven netjes bij te houden in mijn excelsheet en me te houden aan budgetten. Terwijl ik dat nog nooit gedaan had… Dus.., wie weet verander ik nog wel in een echte keukenprinses!
Ons weekmenu voor de komende week:
  • Donderdag 15 januari: rijst, pangeafilet, courgette-preitaart, erwtjes voor de mini
  • Vrijdag 16 januari: pompoensoep met knoflookbrood
  • Zaterdag 17 januari: rösti, bio kipschnitzel, erwtjes
  • Zondag 18 januari: pasta rode saus met gepureerde groenterestjes, vegaballetjes
  • Maandag 19 januari (overwerkdag) : maaltijdsalade boerenkool zongedroogde tomaatjes avocado
  • Dinsdag 20 januari: frittata knolselderij aardappel chorizo
  • Woensdag 21 januari (overwerkdag) frietjes met een snack, fruit mee

Qua werk wordt het een chaotische week. Ik zal veel op pad zijn, ook ’s avonds. De diepvries wordt dan ook regelmatig aangesproken. Fijn dat ‘ie zo vol zit!
Het fruit bij het ontbijt is trouwens een hit! Dat had ik 25 jaar eerder moeten bedenken… Ook het “verbod” op het weggooien van brood en andere etensresten werkt goed… Niks mis met af en toe een heerlijke tosti of een wentelteefje, Zonnekind is er ook dol op!
Kortom: ik ben best enthousiast over dat weekmenu. Het is veel leuker dan ik dacht om een uurtje per week bezig te zijn met het zoeken van lekkere recepten via google en pinterest. Lang leve het internet! 
Ja. Een blijvertje, denk ik….!

Hallo daglicht!

Het is wat sombertjes, hè, het weer? Regen regen regen en hele grijze luchten. En ik weet het niet zeker, maar ik dacht gisterochtend toch echt dat ik een volkswagenbus over de snelweg zag waaien, op een meter of vijf boven de weg… met mij erin…

Zal ik ‘es iets verklappen?? Iets waar je blij van wordt?

Sinds 21 december hebben we alweer een half uur meer daglicht erbij gekregen!

Het is niet te geloven, hé? Maar ondanks alle donkerte en grijsheid is het gewoon al een heel stuk beter dan dat het een paar weekjes geleden was….

Ieder jaar zoek ik op 23 december de tabel er weer bij en bestudeer ik hem vrij obsessief, iedere dag opnieuw… Via tw1tter breng ik mijn volgers graag op de hoogte van de dagelijks vorderingen en deze berichtjes worden met dezelfde gretigheid gelezen als dat ik ze verzend…

Hier is de blije tabel…

Zonsopkomst 2015 & zonsopgang 2015

Deze tabel begint op 1 januari, toen we al op plus 6 minuten zaten, vergeleken met de kortste dag. Sinds 1 januari, gaat de zon ’s morgens zes minuten eerder op en maarliefst 17 minuten later onder. Dat telt toch lekker, op, toch? Word je daar niet een beetje vrolijker van? Merk je het al, als je door de regen naar huis fietst? Dat het dan nog net niet helemaal donker is? En dat het ’s morgens al weer bijna licht is, als je op je werk aankomt?

Ik wel! Ik kijk dan ook iedere dag naar de tabel en laat al dat daglicht niet zomaar aan me voorbij gaan. Zo heb ik zojuist gezien dat we morgen weer drie minuten daglicht winnen.

Dat is weer iets leuks om naar uit te kijken, toch?

En die regen, die wolken…? Ach… die gaan ook vanzelf wel weer een keertje weg, hoor…!