Overleven…??

We gingen paaseieren zoeken bij het kinderdagverblijf. In het bos waar het kinderdagverblijf ligt.
Ik ben niet zo op mijn gemak bij dit soort activiteiten waar ik me toch wel bewust ben van de “missende helft” van ons gezin. Al die stelletjes die samen staan toe te kijken naar zoon of dochterlief. En ik sta er alleen.
Maar ach…. eigenlijk valt dat wel mee. Ik heb er eigenlijk sch**t aan, aan dat single-zijn. Met de gedachte dat er echt wel meer ouders zijn die niet samen tijd kunnen maken voor zo’n activiteit ging ik. Maar helaas vond ik geen niet-stelletje. Wat natuurlijk geen bál uitmaakt…
Dus zodra ik mijn kans zag sloot ik me aan bij twee kletsende moeders die ik enigszins ken.
“Ja ik zal blij zijn als deze baby een jaar oud is. Hij is nu een half jaar dus het ergste hebben we gehad.” zei de éne moeder.
“Oh ja ik zal ook blij zijn als mijn jongste naar de basisschool gaat.” zei de ander.
“Wij hebben al tegen elkaar gezegd dat we bij de eerste verjaardag van deze, niet zijn verjaardag vieren maar het feit dat we het overleefd hebben en nog steeds samen zijn.” zei de eerste weer.
Ik werd vragend aangekeken, maar kon niets anders zeggen dan dat ik me er niet in herkende. Ik heb genoten van de babytijd van mijn meisje en ik geniet nog altijd.
Ach, werd me gezegd, maar met twee is het toch echt anders.
Dat ik me afvraag wat “zwaarder” is: in je eentje één kind of met zijn tweeën twee, heb ik maar niet gezegd. Dit is sowieso geen wedstrijd, maar als het er één was dan verloor ik hem graag… Ook slikte ik maar even in dat ik alles over zou hebben voor een zusje of een broertje voor Zonnekind….
Wat volgde, was een gesprek over dat niemand je erop kan voorbereiden hoe je leven verandert, hoeveel je moet opgeven als je een kind heb.
Kan iemand me dat even uitleggen? Als er een papa en een mama is, dan kun je toch gewoon met vriendinnen uit omdat papa thuis is? In principe ieder drie avonden per week? Dan hoef je toch alleen iets te regelen als je met zijn tweeën weg wil? 
En is een oppas regelen dan zo moeilijk?
Nee. Ik zie het toch echt anders. Toen mijn meisje in mijn leven kwam, voelde het alsof de zon op kwam. En dat is nog steeds zo. Ik genoot van alle fasen en ik geniet nog steeds. 
Ik moest slikken toen ik besefte nooit meer borstvoeding meer te zullen geven maar ik koester iedere herinnering. Ook van het geijsbeer vanwege krampjes, overigens…
Ik had een fantastische baby. Hoewel ze altijd eeen goede slaper was en nog steeds, genoot ik van alle intieme momenten dat ze wakker werd ’s nachts. Ik was trots en blij met iedere ontwikkeling die ze doormaakte, alles wat ze leerde. Maar het maakt me ook altijd een beetje weemoedig….
Nee ik overleefde die babytijd niet. Ik genoot. 
En ja natuurlijk zit ik nu méér thuis dan vroeger. Sterker nog: ik zit ook echt alléén thuis. Dat voelt voor mij niet als een opoffering. Ik kán immers gewoon weg, als ik dat wil. ’s Avonds thuis zijn is dus een keuze die ik zelf maak, dat is niet de verantwoordelijkheid van mijn meisje… Als ik iets zou missen dan is dat dus mijn eigen keuze.
Ik besefte, terwijl ik naar deze moeders luisterde, hoe rijk mijn leven is zonder deze negativiteit… dus ja: het was een goed besluit van me, om naar het paaseieren – zoeken te gaan. Niet alleen omdat het zo leuk was voor Zonnekind. Maar het was ook goed voor mij: om er wederom bewust van te zijn dat genieten zo belangrijk is!
Zonnekind vond heel veel eieren trouwens (die de papa’s, mama’s en grotere kinderen heel enthousiast steeds weer verstopten). Ze verfde er twee, we aten frietjes en we gingen zingend naar huis.
We kwamen een oude meneer tegen en Zonnestraal vertelde vrolijk tegen de meneer dat ze de eieren in het mandje van haar fietsje, zojuist had geverfd.
“Genieten!” zei de meneer, terwijl hij me vermanend aankeek. “Iedere dag!”
Ja dat doe ik. Ik doet dat. Ik geniet. Iedere dag. Echt.

een rustig dagje

Een uurtje samen kletsen en knuffelen in bed, als de wekker al is afgegaan.
Langzaam ontbijten met gewoon nog dat extra kopje thee.
Lekker lang samen onder een hete douche.
Theetje. Mandarijntje. Kletsen.
Even snel een uurtje het huis stofzuigen – vaatwasser leegruimen – was afhalen vouwen en opruimen.
Vier puzzels.
Een langzame lunch.
Vijf potjes domino. “Mama we hebben samen wegonnen!!”
Lunch opruimen – doekje over gasfornuis en aanrecht – WC ook maar even snel afdoen – minimileustraat van keuken naar schuur – kattenbak verschonen.
Supermarktzaadjes eindelijk inzaaien gezellig samen met mini. Het is immers lente.
Werk calamiteit telefoontje. Iets over de internetverbinding. Computerhelpdeskopafstand spelen.
Appeltje snijden.
Kopje thee. Stukje chocola.
Samen heel veel boekjes lezen.
Wat kleine boodschappen doen bij de buurtsuper.
Koken – eten – opruimen – tandenpoetsen – giechelen – tot een klein plasje liefde smelten als ik mijn meisje tlin haar bed tot 58 hoor zingen.
Beetje werken beetje lezen nog een theetje.
Gedroogde mango snoepen. Tanden poetsen naar bed.
Een heerlijk rustig dagje. Met veel regen. 
En eigenlijk doe je best veel op zo’n dag….! 

De school waar kinderen worden wie ze zijn

In september al blogde ik over de schoolkeuze die ik dit jaar moest maken voor Zonnekind.

Veel mensen kiezen voor een school in de buurt, omdat ze willen dat hun kinderen op school en thuis (in de straat) dezelfde vriendjes tegenkomen.
Ik kan me die keuze ook erg goed voorstellen: ik zat zelf altijd op een school in de buurt en er zaten zelfs een paar kinderen die in hetzelfde huizenblok woonden, bij mij in de klas.

Toch vond én vind ik dat geen doorslaggevend argument in de schoolkeuze.

Zonnekind laat zich tot nu toe kennen als een meisje dat makkelijk contact maakt. Ze speelt in het kinderdagverblijf veel met drukke èn rustige kinderen en meerdere moeders (met name van de wat introverte kinderen) hebben me de laatste tijd erop aangesproken dat hun kind het veel over Zonnekind heeft en dat zij hun liefste vriendinnetje is.
Dat dat niet wederzijds is, zeg ik maar niet. Zonnekind hééft namelijk geen favoriet. Zij speelt met iedereen en als ik aan haar vraag wie haar beste vriendje is, komt ze altijd met hetzelfde rijtje van een stuk of 8 kinderen. Allemaal jongetjes, overigens… er zitten maar weinig meisjes in haar groep.

Aangezien ze dus vrij gemakkelijk contacten maakt en ik geen reden zie dat ze niet met buurkinderen zou kunnen of mogen spelen als ze niet op dezelfde school zit, heb ik niet voor een buurtschool gekozen maar voor een school die mij een goed gevoel geeft: waarvan ik het idee heb dat ze er zichzelf kan zijn.

Ook krijg ik niet de indruk dat Zonnekind erg veel moeite heeft met het zich eigen maken van cognitieve vaardigheden. Ze kan goed tellen, kent ondanks mijn terughoudendheid al verschillende letters, zingt liedjes al snel na en we halen regelmatig puzzels bij de bieb die eigenlijk voor twee jaar ouderen kinderen zijn.
Daar maak ik me absoluut geen zorgen over.
Ik ben sowieso niet erg onder de indruk van eventuele prestaties van leerlingen in een school als reden om die school een goede school te vinden. Ik geloof erin dat kinderen een natuurlijke nieuwsgierigheid hebben waardoor ze “vanzelf” leren en tot nu toe is dat in ieder geval zo geweest… Zo praatte ze al heel vroeg en liep ze pas heel laat: ik stelde geen limiet en liet haar het tempo bepalen… en ik gun haar een school die ook aansluit op wat zíj kan en wil.

De belangrijkste taak die ik me als opvoeder stel, is me inzetten voor een gelukkig leventje voor mijn meisje. Ik streef ernaar dat ze haar “kleine kinderen puurheid” zo lang mogelijk vasthoudt, liefst haar hele leven. Ik gun haar dat ze zichzelf kan zijn en dat dat goed genoeg is. Ik probeer haar ver weg te houden van het idee dat ze zou moeten presteren, maar haar (natuurlijke) nieuwsgierigheid zo veel mogelijk te voeden zodat ze leert en ontwikkelt.

Ik gun haar verwondering, dromen en genieten.

Ook hoop ik dat ze zich breed ontwikkelt en haar keuzes mag maken in wat haar interesseert. Ik wil voor haar dus een school die haar laat zijn die ze is en daarop aansluit. Allereerst gun ik haar een kleutertijd waarin ze gewoon lekker mag spelen op een school waar niet trots wordt geroepen dat iedereen al zo goed kan lezen. Als ze wil leren lezen, prima. Maar alles op zijn tijd.
Ook heb ik bijvoorbeeld allang besloten om het haar niet aan te doen om die ingewikkelde motorische vaardigheid in een voor haar letterlijk onbekende omgeving, namelijk “zwemmen” al te laten leren voordat ze daaraan toe is. Het moet wel leuk blijven, immers…

Daarom koos ik dus voor de Vrije School.

De Vrije School kent veel activiteiten die gericht zijn op spelenderwijze, brede ontwikkeling. Zo staan verhalen erg centraal in het onderwijsprogramma en wordt ieder seizoen (en meer) uitbundig gevierd. Jawel, kinderen leren lezen en schrijven en rekenen. Maar om te begrijpen wat “honderd” betekent, gaan ze bijvoorbeeld het schoolplein op om samen 100 stappen te maken. Op die manier blijft het minder abstract.
Daarnaast deelt de Vrije School de dagen zó in dat er rekening wordt gehouden met het bioritme van kinderen. Kijk, daar houd ik van: een school die zich aansluit bij de kinderen in plaats van andersom…

Er zijn veel vooroordelen over de Vrije School en dat vind ik jammer. De naam van het onderwijssysteem impliceert misschien dat er chaos zou heersen, maar niets is minder waar. Ik liep er rond, keek mee in de lessen en zag veel discipline. Tijdens de blokfluitles bijvoorbeeld zag ik een klas met voorbeeldige kindertjes die heerlijk geconcentreerd bezig waren.
Aan de andere kant maken me die vooroordelen ook niet zo heel veel uit. Laat mensen maar denken.

Op internet zijn blije filmpjes te vinden van de vieringen van jaarfeesten, zoals bijvoorbeeld de Maria Lichtmis, het St. Joris feest en Pinksteren maar ook de Zonnewende. Grote verkleedpartijen, veel (volk)dansjes en muziek. Over vuurtjes springen en draken maken in het zand. Het lijken wel feesten die de Hobbits ook zo zouden vieren en van die vrolijke onbevangen sfeer word ik erg blij.

Er zijn nog heel veel andere aspecten aan deze school waar ik blij van word. Dat kinderen brood leren bakken, bijvoorbeeld. Dat er excursies zijn naar een natuurgebied in de omgeving waar ze leren hoe de natuur onderhoud nodig heeft. Dat ze op 10 à 11-jarige leeftijd meerstemming leren zingen en uitvoeringen geven samen met een mannenkoor. Ook in het Latijn.

Ja blij word ik ervan. En vanaf oktober gaat ze ernaar toe!

De ABN AMRO trekt de portemonnee….

Het is alweer een week of twee geleden dat ik een hilarisch slecht gesprek had met een bankmeneer van de ABNAMRO.

Deze meneer belde me terug naar aanleiding van een aantal vragen die ik per email stelde. Tot mijn grote ergernis lukte het hem om in een gesprek van een half uur géén van mijn vragen te beantwoorden en nog foutieve informatie te geven ook.

Ik ben helaas door schade en schande wijs geworden en belde een dag later doodleuk met een andere bankmeneer, die me binnen vijf minuten op efficiënte wijze alle informatie kon geven die ik nodig had. Zonder fouten en zonder aarzelen.

Het kan dus wèl.

Tot overmaat van ramp bleek dat mijn aanvraag tot een storting in het spaardepot, kwijt was geraakt.

Ik was er inmiddels nog steeds helemaal klaar mee en diende twee klachten in…

Vandaag kreeg ik een reactie… van de bankmeneer die er zo’n puinhoop van maakte in het telefoongesprek zelf…

Geachte mevrouw Mariimma,

Uw klacht met betrekking tot de vertraagde afwikkeling van de storting van een bedrag ad EUR 1.750,-,  zijn wij bereid u te compenseren over het renteverlies.
De rente die wordt vergoed bedraagt 5,10%.
Uitgaande van een afwikkeling per 1 januari 2015 loopt u tot 1 juni (ervan uitgaande dat de storting op deze datum uiterlijk is verwerkt) een bedrag ad EUR  37,19 mis.
Berekening: 5,10% x EUR 1.750,- /12*5mnd = EUR 37,19.

Ten aanzien van uw klacht over verkeerde informatie m.b.t. de opslagen in de diverse kredietklasses deel ik u mede, dat ik deze niet geheel terecht vindt.
Met u had ik afgesproken de juiste opslag nog na te zullen vragen echter had u zelf besloten om met de ABN AMRO Hypotheken Groep hierover te benaderen alvorens ik heb (kunnen) gereageerd.

Hierbij wil ik u een vergoeding aanbieden ad totaal EUR 50,- in de verwachting dat hiermede beide klachten zijn opgelost.
In afwachting van uw reactie.

Ik lach in mijn vuistje. En ja, natuurlijk kon ik het niet laten om meneer nog even fijntjes te laten weten dat de vragen die hij én incorrect én onvolledig beantwoordde in een gesprek van een half uur, een dag later binnen vijf minuten alsnog beantwoord werden.
En ja ook gaf ik hem tips om zich eerst even in te lezen voordat hij iemand belt, bijvoorbeeld over risico-opslag op hypotheekrentes wanneer daar de vraag over gaat….

Hm… het mailtje nog even terug lezend had ik hem misschien ook een taallesje moeten adviseren… En te vertellen wat ik ervan vind dat hij er blijkbaar vanuit gaat dat de bank er nog wel een paar maandjes over doet om de storting in het spaardepot te regelen…. die ik al in januari aanvroeg…

* cynische modus uit *

De draad weer oppakken: een weekmenu

We hadden een heerlijk lang weekend in Frankrijk met een prima weertje (de foto’s werden op de meest bewolkte dag genomen…) en dito gezelschap. De 7a die ik zo graag wil klimmen zit er nog lang niet in, dus koos ik ervoor om te werken aan voetenwerk en vertrouwen niet te vallen. Veel hoge blokken die ik beklom, dus…

Omdat het maandag zulk mooi weer was, gingen we later op weg naar huis dan de bedoeling, waardoor de aankomst thuis een latertje was en ik er niet meer aan toe kwam om wat-dan-ook op te ruimen. Ook de volgende dag niet: ik gaf voorrang aan werk en vrijwilligerswerk (’s avonds).

Nu is het alweer woensdag, tijd om de draad op te pakken. Met gezond(er) eten bijvoorbeeld: die friet kapsalon die ik gisteren at was daar geen goed voorbeeld van, maar wel lekker….
De administratie moet bijgewerkt en er wachten een boelboel huishoudelijke klusjes op me.

Ik werk nog steeds met weekmenu’s, maar besloot ze niet meer wereldkundig te maken via dit blog. Weekmenu’s zijn zo ongeveer de minst inspirerende verhaaltjes die je kunt schrijven, vind ik persoonlijk. Vaak probeerde ik er nog wat van te maken, door me hardop af te vragen hoe je zuurkool lekker klaarmaakt.

Toch lijkt het bij mij zo te werken dat over bepaalde zaken bloggen, me extra motiveert om hieraan aandacht te schenken. De weekmenu’s zijn er weliswaar nog wel, maar niet meer zo uitbundig, creatief en gezond als een paar weken geleden. Terwijl ik dat nou juist zo leuk vond!!

Komende vrijdag haal ik weer een groentepakket, en deze keer zit er komkommer, paksoi, witte kool, taugé, schorseneren, witlof en winterpostelein in. Bijna allemaal groenten die we alweer een tijdje niet gegeten hebben.

Ik was al bijna aan het googlen naar inspirerende recepten, maar besefte toen meteen dat ik natuurlijk een gewéldige denktank heb hier op het internet. Van een aantal vaste lezeressen (en lezers?) weet ik dat ze zeer culinair begaafd zijn. Ik geef jullie graag de kans om met me mee te denken.. dus….

Wie weet er leuke flexitarische recepten?

Degene die me het winnende recept toefluistert, krijgt van mij een leuk zelfgemaakt kado!

Financieel plan

Nou tarataboembee daar is ’t ie dan, mijn financiële toekomstplan…!

Eigenlijk is het vrij simpel allemaal…

  1. Stap 1. Nog een beetje geld terugbetalen aan de rekening courant schuld die ik heb bij de BV (tot minimaal -17,5k)
  2. Stap 2. Hypotheekrente van 2.884 euro betalen aan de BV. Als ik dit niet doe, is de rente niet aftrekbaar. (wat ik wel mag doen is rente betalen en vervolgens drie maanden later een ander bedrag aan mezelf uitkeren, voor als ik dat nodig heb, mits ik in totaal minder “leen” van de BV dan die 17,5 k)
  3. Stap 3. Als ik dan nog “geld over”heb: dit geld uitlenen aan de BV tot een bedrag van 17,5 k (dit is belastingvrij spaargeld)
  4. Stap 4. Als ik dan nog steeds geld over heb: tot 20,3 k geld sparen in privé (mag ook als stap 3)
  5. Stap 5. Bij nog meer “geld over”: aflossen hypotheekschuld bij de bank door de BV en/of door mijzelf aan de bank (komt eigenlijk op hetzelfde neer want eventuele winsten op hypotheekrente kunnen de komende jaren nog wel verrekend worden, aangezien er nog een verrekenbaar verlies is. Sterker nog: winst maken in de BV is voorlopig nog wel even fiscaal gunstig voor mij….
  6. Stap 6. Overig geld banksparen in privé.

Dit is overigens een meerjarenplan: het komende jaar moet ik eerst maar eens zorgen dat ik (veul) winst maak met mijn bedrijf en in ieder geval die eerste twee stappen neem.

Mijn prioriteit is nu: inventariseren wat ik aan (vrij opneembaar) inkomensbuffer nodig heb. En dat dan bij elkaar harken. Vergeleken met werknemers heb ik én minder inkomstenvangnet én veel hogere kosten (immers privé èn zakelijk) dus moet ik hiervoor echt een buffer opbouwen. Pas als deze buffer hoog genoeg is bij wat ik, om de woorden van mijn accountant te gebruiken, comfortabel vind, moet ik gaan denken aan het aflossen van de hypotheek of bijvoorbeeld banksparen, beleggen etcetera.

En ja, voorlopig kan ik die inkomstenbuffer het beste in de BV sparen aangezien dat “gewoon” eigenlijk mijn stamrechtverplichting is die ieder jaar keurig netjes in alle overzichten terugkomt en opgerent wordt…  Allemaal geld dat er nu feitelijk niet is en niet uitgekeerd gaat worden bij pensionering (maar dat hoeft ook niet, ik rekende daar toch al niet op..)

Jammer blijft toch echt dat de geldontwaarding hoger is dan wat je aan rente ontvangt… want die inkomstenbuffer, die op redelijk korte termijn opneembaar moet zijn, da’s dus echt een * kuch * grote zak met geld die daar maar staat te wezen… en ik beter niet kan gebruiken om nu al meteen weer om te zetten in eventuele aflossingen van hypotheekschulden…..  of beleggingen… of deposito’s of al die andere manieren om toch wat meer dan die éne procent rente op te vangen…

Dus nee… het wordt geen aflossen voor mij voorlopig…..

Overigens is het natuurlijk prima als ik met een klein bedragje zou gaan beleggen, om te oefenen…. Zo lang ik het zie als leergeld of investering, en niet (echt) verwacht dat dat geld echt opeens super gaat renderen tenminste…
Dus dan ga ik dat maar even doen… je wil toch wàt, he? Alleen sparen is zo saaai….

Overigens lijkt de overstap van BV naar eenmanszaak me een belastingvoordeel van ongeveer 7.000 euro op te leveren. Kan ik mooi gebruiken voor de stappen 1 t/m 3….

Kreupelgeld: mijn accountant geeft je op alle punten gelijk… Annuïtair aflossen is in mijn geval niet verplicht omdat het om een oude regeling gaat die dateert van voor 2013. En ja, ik zou ook wel al stamrechtverplichting kunnen uitkeren, maar vooralsnog zou er dan eerst winst gemaakt moeten worden in de BV en dat gebeurt nog niet, aangezien er nog – wat – compensabele verliezen over zijn (als ik et goed heb begrepen)