Het is nu officiëel… ik ben een VREK geworden…!

Het pinksterweekend stond in het teken van sociale contacten onderhouden. Ik deed dat door naar het NK boulder te gaan en daarnaast nodigde ik al eerder twee oude vrienden uit om eens te komen barbecueën. Ze kwamen gisteren en we hadden een gezellige avond.

Voor het NK nam ik toch maar even contact op met de organisatoren: was het ècht de bedoeling dat ik voor een driejarige, die ik een uurtje wilde meenemen om haar vervolgens weg te brengen naar haar logeeradres, een even duur entreekaartje kocht dan voor mezelf…??

Het antwoord was “ja”.

Doorgaan met het lezen van “Het is nu officiëel… ik ben een VREK geworden…!”

Oude tijden….

image
Tim Reuser. Winnaar van brons.

Totdat ik hoogzwanger was, kon je mij altijd vinden op nationale klimwedstrijden. Eerst als deelnemer, maar al snel als organisator of coach op evenementen waar sportklimmers tegen elkaar streden. Jarenlang reisde ik met mijn pupillen zo eens in de 3 weken heel Nederland af. Ik werd gevraagd door de bond om een regionaal talententeam te trainen en op een goed moment was ik zelfs bondscoach en ging ik naar wedstrijden in het buitenland. Allemaal vrijwilligerswerk, overigens…

Doorgaan met het lezen van “Oude tijden….”

Bestolen worden is niet altijd erg

Omdat Sunny de bus nogal hoog uitgevallen is, passen wij niet op iedere parkeerplaats. Jammer is dat, want uitwijken naar andere plaatsen, ergens in de luwte, is soms vragen om moeilijkheden.

Dus tja. Er was iemand in. En de koelkast was ineens een stuk leger. Ook  had er iemand zin in een pak rijstwafels, poedersuiker voor op de pannenkoeken, eieren, pesto, koekjes en nog wat voedsel. Wel was er nog genoeg over om een dagje te overleven… niet alles wat ik op voorraad had, was in trek.

Ik had een handig extra portemonneetje met flink wat muntgeld. Weg…
Gelukkig had ik de telefoon, portemonnee en fototoestel bij me.

Raar ook is dat alle sloten nog functioneren…

Tja…

Wat moet je daar nou van denken…

Tis niet leuk. Blijft een rotstreek. Mensen moeten met hun poten van andermams eigendom afblijven…

Maar tja. Dat pak rijstwafels en het kaasje…. veel plezier ermee!!!

Klimmen met families

Ja: ik sloot me sinds gisteren aan bij gezinnetjes met kleine kinderen. Samen gingen we het bos in om te klimmen.

Zonnekind vermaakt zich prima. Ze heeft haar vaste klimhalvriendinnetje gevonden en sindsdien gaan we samen naar het magische klimbos om te spelen, picnicken en klimmen.

De mama’s smeren boterhammen en de papa’s klauteren een beetje.
Ook ik smeer boterhammen…

Ik wil echter meer.

Ik houd ervan mama te zijn, ik heb mijn meisje meer dan lief. Maar ik ben meer dan alleen maar mama. Ik wil meer dan neuzen poetsen, peuter ruzietjes sussen en keuvelen met andere mama’s.
Ik wil af en toe mijn grenzen opzoeken in deze sport, zoals ik altijd al deed, voordat ik een mama was. Ik ben namelijk niet alleen een mama. Ik ben meer dan een mama.

Gelukkig zijn er dus de papa’s.
De meesten klauteren zoals gezegd een beetje maar bij hen merk ik toch ook die verbetenheid en wil om op die onmogelijk kleine oneffenheden op die rots te willen staan, aan die iets te kleine richeltjes te gaan hangen om kreunend en puffend zich omhoog te hijsen…

Net als ik.

Ik sluit me dus ook bij de papa’s aan en soms lukt het me om ze over te halen iets moeilijkers te proberen.

Ook in de klimsport ben ik dus een papa en mama tegelijk. Boterhammen smerend en aan rotsen hangend.

En ja. Waarom eigenlijk niet?!

Klimmen

Het klooster van Royaumont ligt inderdaad niet pal langs de snelweg. Ondanks dat de kerk zo goed als helemaal weg is, is het klooster zelf in goede staat. Er zit zelfs een hotel in…

image

image

image

Nou leuk leuk interessant prima. Maar na anderhalf uur hadden we het wel gezien en gingen we naar het bos.

En ja. Klimmen. Was leuk weer…!

image

Kijk dat meissie gaan..!!!

Jammergenoeg staan de vrienden met wie ik zo half-half afgesproken heb, op een andere camping.
Wij zijn dus alleen. Maar er is wèl een te gekke speeltuin. De SunnyBus staat er zo ongeveer tegenaan.

image

Klimmen doen we gewoon met zijn tweetjes. Zeker niet ideaal. Maar ach… maakt t uit…

Zonnekind heeft een fluitje om haar nek. Als ze me kwijt is dan mag ze er op blazen. Wàt een goed idee…. Zo hoef ik haar niet iedere minuut in de gaten te houden. Hebben we het allebei naar onze zin!
Toch hoop ik dat we ons bij mensen kunnen aansluiten. Want ondanks dat Zonne een topkind is, zou iets meer gespreksniveau zo op zijn tijd, wel heel fijn zijn!

“Als de kinderen het maar leuk hebben toch?”

Toen Zonnekind een Zonnebaby was raakte ik bevriend met .. uhm… ik noem haar even Eva. Ik kende Eva al heel lang. Zij èn haar man waren, net zoals ik, enthousiaste rotsklimmers.

Eva was zwanger toen Zonnebaby geboren werd en samen gingen we aan de wandel: ik met een baby òp, en zij met een baby ìn haar buik. Toen de indebuikbaby eruit was bleven we elkaar zien: gezellige mamaklets over billenzalf en allerlei andere dingen die heel belangrijk zijn als je leventje zo klein wordt.

Doorgaan met het lezen van ““Als de kinderen het maar leuk hebben toch?””

Afscheid van drie en een half jaar herinneringen…

image

… zo veel kleertjes dus…

image

…. echt heel veel..

image

…. dat moest op maat gesorteerd worden… en alles wat kapot of vies was eruit…

image

…. op de foto…..

image

Op een omgekeerde waterkaraf bijvoorbeeld….

image

…. of met zijn tweetjes….

image

Ach….

image

…. het stond haar zo leuk….

image

… zo jammer…. dat het niet meer past…

image

Kijk nou hoe leuk het stond… een jaar geleden…

Ach meisje wat word je groot…. .. ….. . …

Kent iemand nog een (aanstaande) mama die hier blij van wordt? En dan wel eentje die het écht écht kan gebruiken…?