Daar komt een MijlPaal aan….

Vier jaar geleden stond deze tijd van het jaar in het teken van de naderende bevalling. Ik liep toen blij en gelukkig met een mooie dikke buik en een tevreden buikbaby rond en keek uit naar de eerste kennismaking. Ik genoot van alle schopjes een de dagelijkse hik die jij had… ik wist dat de kans groot was dat ik dat nooit meer zou voelen en ik wilde dat gevoel zo lang mogelijk vasthouden en ervan genieten. En dat heb ik gedaan. Ik had een heerlijke zwangerschap en ik heb van (bijna) iedere dag genoten.

In de tussentijd zijn er heel veel mijlpalen geweest: de eerste keer in bad, het eerste lachje, het eerste tandje, de eerste keer naar de opvang, de eerste keer logeren, samen op vakantie, de eerste woordjes, de eerste stapjes, op het potje, op de wc enzovoorts.

Maar… nu komt er een grote aan.

Binnenkort ga jij op school en ik merk dat dat toch wel echt een ding is.

Ik doe mijn best om te denken dat het wel echt veel voordelen heeft: weer wat meer tijd voor mijzelf: om eens boodschappen te doen zonder kind en om weer wat meer te werken (én wat meer werken, dus geld te verdienen om de rekeningen te betalen…). Bovendien: jij kijkt er zelf enorm naar uit en ik gun je dat feestelijke gevoel.
Ikzelf kijk er ook naar uit om niet de dagelijkse kleine irritaties te hebben in confrontaties met beleid van de kinderopvang waar ik het eigenlijk gewoon niet mee eens ben: het vele snoepen en zoete broodbeleg, bijvoorbeeld. En ook de gebrekkige communicatie met mij als ouder…

Toch… toch…

De meeste juffen zijn gewoon heel erg lief en ze laten duidelijk merken dat ze jou zullen missen. Dat doet me wat, al die liefde voor jou: juffen die me spontaan vertellen dat ze je zullen missen… En ook als ik zie hoe enthousiast jij door dat éne jongetje, jouw beste vriendje, begroet wordt: met een dikke knuffel en opgewonden heen-en-weer gespring, dan huil ik een beetje, diep van binnen…

Ik weet echter dat jij weliswaar dol bent op sommige kinderen, maar er ook geen dag van wakker ligt als je ze een tijd niet meer ziet. Daar ben jij nog veel te klein voor. En jij zit zo heerlijk lekker in je vel: jou boeit het echt totáál niet waar mama je naar toe brengt als ze moet werken… Zo lang er maar iets te spelen is….

Vorige week gingen we kennis maken met jouw nieuwe juf. Het is een lieve juf en je voelde je overduidelijk meteen op je gemak: bij haar en in haar gezellige kleuterlokaal. Nadat ze je de tijd gaf om gewoon lekker op ontdekkingstocht te gaan en je vragen te stellen, ging jij in een hoekje, al liedjes zingend, zelfstandig spelen terwijl ik samen met haar kon bespreken hoe het er aan toe ging bij haar in de klas, en wanneer jij voor het eerst mag komen.

Je komt in een klas met 15 kleuters; aan het einde van het jaar zijn dat er 19 en hoeveel er vervolgens in 2016 instromen is nog niet bekend.
En: op maandag bakken jullie brood, dus op dinsdag hoef je geen broodtrommeltje mee te nemen. Fruit (biologisch) en thee wordt door de school geregeld, liga’s en andere koeken zijn verboden en op de boterhammetje graag alleen maar hartig beleg. Tomaatjes of ander rauwkost erbij mag wèl onbeperkt.

Kijk, zo hoor ik het graag…

De kindjes dragen sloffen in de klas en ook is me opgedragen om euritmie-schoentjes te kopen: met een stroeve zool. VrijeSchool dingen, ik ben erg benieuwd daarnaar.

In november ga jij beginnen: na de herfstvakantie waarin jij jarig bent. Jouw verjaardag vier ik graag, zoals tot nu toe nog altijd, in Frankrijk: in het bos.

En oh de juf voorzag geen problemen zoals ze jou inschatte: wennen leek niet nodig te zijn voor jou en ook zou het weinig problemen geven om jou meteen mee te laten draaien zonder wendagen.

Dat denk ik eerlijk gezegd ook wel.

Jij gaat dus gewoon na de herfstvakantie naar school. Maar eigenlijk vind ik dat helemaal nog niet zo gewoon!

Bijna een schoolkind…

Over zes weken word jij alweer vier, mijn meisje… Ach wat groot ben jij al. En stoer. En lief. En snel. En sterk. En zwááár. En slim. En gelukkig nog steeds heel schattig en voor altijd mijn kleine meisje, hoe hard je ook groeit…

Al maanden kijk jij uit naar deze verjaardag. Want als je vier bent, dan ben je groot. Dan mag je naar school. En school is heel leuk. Waarom jij denkt dat school leuker is dan het kinderdagverblijf wordt me niet helemaal duidelijk, maar ik maak handig gebruik van jouw wens om maar zo snel mogelijk vier jaar oud te worden en naar school toe te gaan…

Want… als je géén broccoli eet… dan groei je niet meer zo snel… en duurt het veel lánger tot je vier bent.
En als je naar school gaat moet je zelf je schoenen aan kunnen doen. En je billen kunnen afvegen. En je handen wassen. En je boterham kunnen smeren…

Ik ga maar niet terugvallen in clichés maar regelmatig snap ik er niets meer van… Wie heeft jou geleerd om tot 100 te tellen? En hoe komt het dat jij nu al weet dat als je zeven blokjes hebt en je wilde er eigenlijk maar vijf, dat je er dan twee moet terugleggen?? En hoezo… herken jij alle cijfers al en waar was ik toen jij blijkbaar leerde om puzzels te maken van meer dan 80 stukjes??
Gelukkig zijn er nog genoeg dingen die jij nog moet leren… want plotseling ken jij geen liedjes meer. En ook lijk je opeens niet meer te kunnen tekenen. Het lijkt er soms op dat je het wel heel moeilijk vind om iets te proberen dat je misschien wel niet zo goed kunt en ik weet niet zo goed hoe ik die onzekerheid of faalangst voor jou kan wegnemen.

Want ach meisje, je bent goed zoals je bent! Als ik de tekst van het liedje niet meer weet, dan verzin ik toch zelf wat raars? En soms lijken rondjes inderdaad op een ei, geen probleem, hoor! Ook wanneer je opeens heel erg moet plassen en het soms een beetje mis gaat, dan doen we gewoon een schone onderbroek aan, niets aan de hand, kan gebeuren. Al die paniek… ach meisje wat kun jij het jezelf soms moeilijk maken….

Ik hoop maar dat deze onzekerheid een fase is.

Die onzekerheid is er gelukkig lang niet altijd. Jij rende de hele zomer spontaan naar franse oude mannetjes met hondjes toe en je vond het geen enkel probleem dat die meneer geen Nederlands bleek te kunnen praten… jij hielp hem wel… En onlangs bleek opeens dat jij op je handen stond. En omsloeg. En het gewoon opnieuw probeerde, maar dan wel wat voorzichtiger.

Soms mis ik die geweldige schattige vrolijke peuter die jij nooit meer zult zijn. Maar ach, wat heb ik van jou genoten. En gelukkig krijg ik er een heerlijke kleuter voor terug!