100 dagen blij: 14 – 18 oktober

Woensdag 14 oktober 

Een regendagje, maar wij maakten het leuk en knutselden 32 paddenstoelen.

Donderdag 15 oktober

’s avonds: héél veel voorpret. De fiets wordt binnengehaald en omhangen met een deken. Ik maak er een paar strikken op vast en natuurlijk maak ik geen foto voor dit blog. Ik blaas ballonnen op en hang slingers aan het plafond. Morgen, morgen ben jij jarig!!

Vrijdag 16 oktober

Zoals iedere nacht ben jij gezellig bij mij gekropen, en langzaam worden we samen wakker totdat jij je realiseert dat het vandaag toch echt zo ver is: jij bent jarig!

Als een streep naar beneden natuurlijk, waar de kadootjes al klaar liggen. Je fiets wordt uitbundig gekeurd en begroet. Tijdens het ontbijt blaas jij de kaarsjes uit en pak je de andere kadootjes uit: leuke dingetjes om mee te knutselen.

2015-10-16 10.16.38

We ontbijten bananensoezen vandaag. We nemen boterhammen mee want… op jouw verzoek.. gaan wij vandaag naar de dierentuin.

Zo vieren wij jouw verjaardag, gezellig samen met zijn twee!

Zaterdag 17 oktober

Wij gaan samen naar de bakker voor de verjaardagstaart voor de visite. Zoals gewoonlijk: ik lopend en jij op de fiets… Maar…. wát voor fiets, eentje met trappers! En… jij fietst daar zomaar op weg…

Ik slik, ik juich, ik ben trots.

Hé kleine meid op je kinderfiets,
De zon draait steeds met je mee
Hé kleine meid op je kinderfiets,
De zomer glijdt langs je heen
Met je haar in de wind en de zon op je wangen,
Rijd je me zomaar voorbij, fiets

*Herman van Veen*

Zondag 18 oktober

Het familieverjaardagsfeest. Wát een goed besluit was dat, om het dit jaar klein te houden, waardoor er meer contact was met alle bezoekers en ik niet het gevoel had “geleefd te worden”.

Volgend jaar zitten sommige familieleden hopelijk weer wat beter in hun vel en kunnen we weer meer mensen uitnodigen. Maar voor nu was dit prima!

De traktatie

Vandaag is de laatste dag in jouw leven dat je drie bent.

En ach wat was je een leuke driejarige… Je ontwikkelde je van peuter naar een echt kleuter, met een mening en verhalen en een honger naar knutselen, ontwikkelen, koppeltje duikelen, letters raden, puzzelen en meer. Jij wordt niet langer hangerig als je moe bent, maar je gaat mopperen op je mama:

“IK BEN NIET MEER JOUW VRIEND MAMA!” roep je boos uit. “IK MAG HET ZELF WETEN” is een andere gevleugelde uitspraak. En als ik dan moet lachen om jouw boze snoetje en je armen over elkaar, benen wijd, dan roep je: “DAT IS NIET GRAPPIG!!!”.

Probeer dan maar eens niet meer te lachen, als moeder….

Ach je bent zo’n leuk kind… helaas je onbevangenheid af en toe een beetje kwijt en soms wil je dat mama met je mee gaat omdat je niet meer zo goed op mensen durft af te stappen. Maar nog steeds maak jij makkelijk contact met mensen en durf jij heerlijk vrij te dansen op straat. Als mama meedoet dan, dat wel…
Zoals altijd kun jij jezelf nog steeds heel goed alleen vermaken. Je kunt heel lang met je knuffels verhalen spelen, maar je vindt het toch wel erg gezellig om samen met mama te puzzelen of spelletjes te doen. En kletsen, kletsen, kletsen mijn meisje, de hele dag door, heerlijk!

Vandaag vierde je je verjaardag al een beetje. Gisteren knutselden we erop los. Op paddenstoelen wilde jij immers trakteren, en gelukkig gaf jij dat al op tijd aan zodat ik er even over kon nadenken.

Het werden paddenstoelen. Rode, met witte stippen. Een gezonde traktatie natuurlijk, want de moeder die altijd moppert over het snoep in de opvang, kon natuurlijk moeilijk met chemische banaantjes aan komen…

Gisteren wat een regenachtige dag en zo hadden wij voldoende tijd om er iets moois van te maken… Na wat geïmproviseer werden het rode paddenstoelen met witte stippen…

2015-10-14 14.28.04

2015-10-14 15.13.04

Jij wilde je kroon niet op en ook vond je het een beetje spannend om helemaal alleen vooraan te zitten, dus je vriendje kwam er gezellig bij zitten…. jarig zijn is best een beetje spannend…

2015-10-15 09.18.55

Je kreeg je kadootje van je beste vriendjes. Ik slikte stil een traantje weg, binnenkort zie jij ze nooit meer immers en jullie groeiden toch een beetje samen op.

2015-10-15 09.23.46

Maar ach meisje het is goed zo. Nog één weekje en dan is er weer een feestje: je afscheidsfeestje. En dan, na de herfstvakantie, ga jij naar school. Daar hebben we allebei zin in, toch?

2015-10-15 09.25.02

Verjaardagsfeest

De verjaardag van Zonnekind komt eraan: nog twee dagen en dan is ze officieel een kleuter.

Maar eigenlijk is ze dat al, vinden we allebei.

Waar ik voorgaande jaren vol enthousiasme al weken tevoren mensen uitnodigde en lijstjes maakte, bleef het nu een beetje stil. Ik zag er tegenop en eigenlijk nog steeds. Ik wil al haar verjaardagen eigenlijk groots vieren, maar dat blijft lastig: de combinatie van verschillende mensen deed het gewoon niet zo goed, de afgelopen tijd. Ik heb een paar familieleden die nogal… uhm… aanwezig zijn. En andere mensen ondersneeuwen. Ook jarige meisjes….

Bovendien was ik gewoon echt veel te druk tijdens die verjaardagen. Ondanks dat ik alle gedoe-besparende zaken, zoals mensen zelf taart laten pakken etcetera, echt wel in praktijk bracht, bleef ik veel heen en weer lopen om deuren open te doen, knoeipartijen op te ruimen, toch weer koffie bij te zetten, cadeaupapier weg te gooien, gesprekken aan te knopen, aandacht te schenken aan eenieder die dat nodig had en ondertussen verloor ik mijn lieve feestvarkentje een beetje uit het oog. Blijkbaar heb ik vrienden die zich graag laten bedienen en het niet zo goed aanvoelen dat zo’n dag ook voor mij eigenlijk een feest zou moeten zijn….

Ik wil haar verjaardag graag vieren met familie én vrienden. Ze heeft niet zo veel familie: niet twee opa’s en oma’s immers want geen papa. En “maar” twee neven. Dus wat mij betreft horen die vrienden erbij. Maar die vrienden hebben kinderen en die kinderen plassen in hun broek en gooien bekers sap om, waarna ik tóch vragend aangekeken word.

Ik probeerde het vorig jaar anders: mensen een tijdsindicatie meegeven zodat Niet Iedereen Tegelijk Kwam en we wat meer aandacht voor elkaar konden hebben. Maar ook dát werkte – hoewel wel beter – niet helemaal zoals ik wilde.

Dus dit jaar doen we het anders. Ik nodigde alleen de familie uit. En de buren. Die vrienden die komen volgend jaar maar weer… Hebben we dán gewoon drie dagen feest. Maar dit jaar wil mama rust!

Tips om het handig(er) aan te pakken zijn niet nodig. 

100 dagen blij: 5-12 oktober

Maandag 5 oktober

’s Ochtends bij het kinderdagverblijf. “Oh ja dáág mama!” en een kusje kan er nog nét af. Als ik vervolgens weg loop roept de juf me na. Zonnekind wil tóch opeens wél zwaaien. Ik was al bijna weg maar kom weer snel terug.

We zwaaien.

Dáág mama, ik vind jou lief!!!

Dinsdag 6 oktober

We geven klimles, zoals altijd op dinsdagavond. Een leerling die ook gewoon sportfysiotherapeut is, biedt aan een deel van de training over te nemen. Hij is immers expert op een gebied waar wij, trainers, minder kaas van gegeten hebben. De andere leerlingen zijn enthousiast en gaan aan de slag. Ik leer bij. Leuk.

Vrijwilligerswerk in de sport. Altijd geeft me dat energie!

Woensdag 7 oktober

Een doodgewone dag. Tijd om stil te staan bij de dingen die voor mij zo vanzelfsprekend zijn.

Gezond. Vrijheid. Veilig. Een huis. Voedsel. Geld op de bank. Familie. Vrienden. Een mooi meisje. 

Donderdag 8 oktober / vrijdag 9 oktober

Ik ben gevraagd om ’s avonds een voordracht te geven. Ergens in de Randstad en dat is toch echt wel even rijden. De avond begint om 8 uur dus er moet iemand anders Zonnekind te eten geven en haar met een welterustekusje naar bed brengen. Gelukkig heb ik een zus in de Randstad die hele lieve kusjes geeft. Wij zijn er welkom om er de nacht door te brengen en ’s morgens ontbijten we samen.

Een zus bij wie we altijd welkom zijn. 

Zaterdag 10 oktober

Naar de kermis gaan we. Ik ben daar geen fan van maar met jou erbij is het altijd leuk. Jij mag in drie attracties omdat je drie jaar bent. En ja, jij vangt de pluim dus je mag een rondje extra. We kopen ook nog nootjes en genieten van de herfstzon.

Oh meisje wat spring jij hóóg op die trampoline!

Zondag 11 oktober

Alweer zo’n zonnige dag waarop we zoals altijd gaan klimmen. ’s Middags bakken we een cake. Die eigenlijk gewoon mislukt is.

Maar het was wél gezellig…

Maandag 12 oktober

Jij hebt buikpijn, en nee, dat is niet van de cake want die hebben we na dat éne hapje links laten liggen. Je wil bij mama blijven maar mama moet echt werken. Je hebt geen koorts en je vergeet je buikpijn om enthousiast met de poezen te gaan spelen. Dus toch maar naar de opvang. Waar je verdrietig bent, je wil toch écht bij mama blijven. Ik spreek af met de juf: je gaat het gewoon proberen.
Zij belt me een paar uur later: ook zij twijfelt. Nee, geen koorts en af en toe speel je enthousiast. Maar ook wil je steeds op de bank gaan liggen tussendoor en je wilde geen eten.

Ik haal je ’s middags op en samen kijken we films, allebei op de bank.

Ik kan dat. Ik heb een eigen bedrijf. Werken doe ik ’s avonds wel…!

Mag Sinterklaas alstjeblieft nog gewoon weg blijven?

sinterklaas_background1__50_2560x1809

Ik heb er best goede herinneringen aan, aan Sinterklaas. De liedjes en de spanning van het kadootjes krijgen en alles wat erbij komt kijken. Veel ouders van kleine kinderen doen er, waarschijnlijk om die reden, vol overgave aan mee maar ik ben blijkbaar gewoon niet zo’n ouder…

Ik vind het stom.

Sinterklaas is immers niet meer wat het geweest is. Al dat overweldigende gedoe met het Sinterklaasjournaal en de grote hoeveelheid aan reclames, ik heb er niks mee…

Gisteren, toen we boodschappen deden, gingen de haren in mijn nek ervan overeind staan…. Al in september waren er pepernoten te koop, maar nu worden ook de “schoenkadootjes” en de zwarte pieten en sinterklazen al schreeuwerig aangeboden.

Ik vind dat stom.

Het is begin oktober. Het is een supermarkt, een plek waar je fruit, kaas en eieren koopt. Rot toch op met je schoenkadootjes…
Blijkbaar komt Sinterklaas niet, zoals vroeger, gewoon één keer langs maar zijn er kinderen die gedurende meerdere weken, meerdere keren de schoen zetten en kadootjes krijgen.

En dan heb je nog die hele Zwarte Pieten kwestie. Waar ik ook weer helemaal boos van word. Want… jeetje… moet dat nou écht… je eigen beleving zó belangrijk vinden dat het kwetsen van anderen van ondergeschikt belang wordt?

Ik vind dat stom.

Gelukkig zijn ze op de Vrije School, waar Zonnekind over een paar weekjes zal starten, héél duidelijk: over Sint wordt amper gepraat zo lang Sint Maarten nog niet voorbij is.

Sint Maarten is op 11 november. Dus dan nog wordt het drie en een halve week sinterklaasgedoe….

De eerdere sinterklaasvieringen lukte het me nog om één en ander zoveel mogelijk weg te moffelen en aan Zonnekind voorbij te laten gaan. Ze leerde liedjes van de juffen en Sint en Piet kwamen daar langs. Prima natuurlijk. Ook voedde ik mijn familie op waardoor Zonnekind niet overstelp werd door grote en vele kado’s.
Maar ja… vorig jaar was ze pas drie… Dit jaar is ze een kleuter, ze neemt veel meer waar en dat geeft me weer een hele nieuwe uitdaging.
Want JA ik wil haar leren dat Sinterklaas, net zoals Sint Maarten, eigenlijk een feest van naastenliefde is (en dus niet een feest van inhalige kinderen).
En JA ik wil haar leren dat Sinterpiet een betere naam is dan Zwarte Piet. En já ik wil haar leren dat wensen leuk zijn, maar niet altijd uitkomen. Dat ze niet alles hoeft te krijgen waar haar oog op valt.
Ik kan en wil haar niet helemaal weg houden van het sinterklaasgebeuren, maar vind het jammer dat ik als moeder en opvoeder meegezogen word in een feest waar ik zo mijn vraagtekens bij heb.

Ik vind dat stom….

100 happy days: 29 september – 4 oktober

Dinsdag 29 september: 

Zonnekind gaat een dagje naar het sprookjesbos met opa en oma en blijft er logeren.
’s Avonds geef ik zoals op dinsdag klimtraining. Deze keer geen oppas die om half 11 thuis moet zijn, dus ik blijf lekker lang hangen en heb het gezellig.
Thuis weer aangekomen in een leeg huis. Nee, dit is het niet meer voor mij…

Iemand missen die wel gewoon weer terugkomt, bitterzoet… maar morgen zie ik je weer!

Woensdag 30 september:

Een bezoek aan opa en oma om Zonnekind op te halen. Oma moet even weg, wat mij de mogelijkheid geeft om eens een gesprek te voeren met mijn vader. Dat gebeurt niet zo vaak. Mijn ouders worden er niet jonger op en ondanks dat ze nog erg vitaal zijn, ben ik me er erg bewust van dat hun leven eindig is. Ze worden ouder, ook mentaal. De gesprekken worden anders. Maar.. ik besef héél goed dat ik – ondanks het geharrewar af en toe, zoals in zoveel families – mezelf gelukkig mag prijzen. Ze zijn er. Dat is genoeg.

Twee ouders die er nog altijd voor mij zijn…

Donderdag 1 oktober:

Ik besluit om “nee” te zeggen tegen een aanvraag voor een nieuwe opdracht. Ondanks het geld dat het zou kunnen opleveren. Ondanks de inhoudelijk leuke uitdaging. Maar nee, de samenwerking met deze opdrachtgever is me in het verleden te vaak te zwaar gevallen. Ik zie de ongeduldige telefoontjes als een donderwolk boven me hangen…
Meestal besluit ik in zo’n geval gewoon wat meer geld te vragen voor een opdracht, zodat ik iedere keer als ik gemopper over me heen krijg, kan denken “haha maar jij betaalt wél lekker te veel voor dit project!”. Maar, al denkende over hoeveel dat in dit geval moet zijn, besluit ik dat mijn plezier in het werk onbetaalbaar is. Dus.. ik zeg nee.

Het me kunnen permitteren “nee” te zeggen. Ik wil het leuk hebben op mijn werk!

Vrijdag 2 oktober:

We gaan naar het bos, gewoon omdat het kan. Ik geef bovendien gehoor aan een oproepje dat via de social media bij mij terecht kwam: een welkomstgebaar maken voor de vluchtelingen die bij mij om de hoek tijdelijk mogen wonen. We gaan daar heen en ik heb leuke gesprekjes met leuke mensen. De vluchtelingen laten helaas op zich wachten, dus na een uurtje vertrekken wij weer, richting speeltuin. Daar maakt Zonnekind – zoals altijd – nieuwe vriendjes. En ik geniet van de herfstzon en een goed boek.

Het bos. Mensen uit mijn stad. De herfstzon. Een meisje dat makkelijk vriendjes maakt. 

Zaterdag 3 oktober:

Op zaterdagochtend “slapen we altijd uit”, wat betekent dat Zonnekind bij mij in bed komt en spelletjes mag doen op de tablet, terwijl ik een boekje lees. Vervolgens brunchen we: samen koffie en sap maken, eitje koken, tafel dekken… Speciale dingetjes zoals afbakbroodjes uit de oven, en – simpel goedkoop gezond en altijd favoriet voor ons allebei – rijstwafels met kaas. Vervolgens huishoudelijke klusjes en lekker hangelen in de tuin. Heerlijk, die hersftzon!

Nog steeds die heerlijke herfstzon. Wasje buiten ophangen. Geen haast. Fijne gesprekjes.

 Zondag 3 oktober:

Zondag, tijd voor de wekelijkse rit naar de klimhal, waar alle vriendinnen en vrienden weer zijn, zowel van mijzelf als van mijn meisje. Sporten is al leuk, maar met die gezelligheid erbij wordt het nog veel leuker. Voor allebei.

Een sociaal netwerk. Vakantieplannen maken. Plezier, lachen, goede gesprekken.