singlemomdingen

2015-08-15 13.59.01
Ik kreeg laatst de opmerking: “Oh nou weet ik hoe het voor jou is” van een gescheiden moeder. Ik keek haar verbijsterd aan en glimlachte vervolgens beleefd. Oh ja? Kon ik uitbrengen. Oke… prevelde ik erachteraan….
Want eerlijk gezegd denk ik dat dat niet helemaal waar is. Ieder leven is anders, iedere moeder heeft weer andere dingetjes. Maar een solomoeder en een gescheiden moeder hebben ieder andere uitdagingen….
Immers… als je een solomoeder bent, dan…
  • Kun je ‘avonds nooit afspreken zonder een oppas te regelen. Het is niet zo dat ik bijvoorbeeld iedere maandag- en dinsdagavond kan rondslingeren in de kroeg, kan gaan sporten of naar de film kan gaan… of voor mij alleen kook. En de dingen in mijn eigen tempo doe. Een uurtje kan overwerken zonder in de problemen te komen… Mijn kind is er immers altijd, iedere avond…
    Natuurlijk spreek ik weleens iets af. Maar dan moet ik dus die oppas regelen. Ook voor de ouderavond, inderdaad. Want er is geen papa die dat kan doen en mij dan later wel even bijpraat…
    En als je, net als ik, graag je kind zelf in bed legt, beginnen de avonden dus om acht uur. Als het proefwerkweek is kun je overigens sowieso niet weg, ’s avonds, want dan kan de oppas niet. Hoewel dat natuurlijk wel te regelen valt.
    Nee dat maakt mij niet zielig en ik zeg niet dat ik het moeilijker heb dan jij. Maar het is wel héél anders!
  • Breng je je kind iedere ochtend naar school. Je haalt haar iedere middag op. Dat heeft zo zijn voordelen want ik kende in no time alle ouders van de klasgenootjes al. En ik hoor alles uit de eerste hand terwijl ik er nooit aan hoef te denken het ook nog even aan de papa door te geven. Maar… files zijn dus eigenlijk geen opties. Een uurtje overwerken ook niet. Dat doe ik ’s avonds als ze slaapt. Gelukkig heb ik werk waarbij ik dat ook kan.
  • Ook in de weekenden is ze er. Dus als ik naar de kapper wil – stel dat ik dat zou willen – dan moet ik wat regelen. En dat geldt ook voor alle andere dingen die mensen in het weekend doen. Even naar de bouwmarkt is dus nooit even.
    Dus daarom plan ik vooral dingen die we met zijn tweetjes kunnen doen. Want ze is er immers gewoon ieder weekend, dus extra veel tijd voor leuke dingen! En… ik hoef haar nooit te missen…
  • Ik heb nooit ruzie over de opvoeding. Ik word ook nooit boos of verdrietig om hoe de papa met mijn kind omgaat. Dat heb ik overigens wel soms met logeerpartijtjes. Het voordeel is dan weer dat ik gewoon lekker kan beslissen dat ze voorlopig ergens anders logeert. Als er al gelogeerd wordt dan, want ik vind het veel te gezellig met haar samen…
  • Ik neem alle beslissingen alleen. De schoolkeuze, of ze haar bord wel of niet moet leegeten, welke kleren ze aantrekt, of ze een muts op moet of niet, of ik met de juf moet gaan praten over hoe het gaat op school. Over of ze wel of niet op zwemles gaat. Of ik naar de dokter moet gaan over die buikpijn. Of ze oorbellen mag (nee dus) en als het niet mag, wanneer dan wel. Enzovoorts.
  • Als ik me zorgen maak, boos of verdrietig ben omdat het niet goed gaat met mijn kind dan bespreek ik dat niet altijd. Er is immers gewoon niemand die haar net zo goed kent als ik, ik heb er niet altijd zin in om mijn zorgen te delen en algemeenheden terug te horen als mijn moederhart breekt. Er is niet altijd iemand is die me gerust stelt en me vertelt dat het niet zo’n vaart zal lopen. Maar ook is er niemand die zegt dat ik me aanstel. Of die mijn zorgen alleen maar groter maakt omdat hij (of zij) net zo bezorgd is, of nog bezorgder, dan ik.
  • Ik doe mijn boodschappen altijd mét kind. Daar word je heel creatief van: zoekspelletjes, liedjes, vantevoren lijstjes tekenen. En als ik geluk heb dan doe ik de boodschappen onder werktijd. Want ik ben eigen baas, ik vraag me soms af hoe andere solomoeders  die niet die flexibele werkdagen hebben, dat doen…
  • Ik krijg geen alimentatie, er betaalt dus niemand mee met de kosten voor watdanook. Niemand behalve ik gaat haar studie betalen. Of de gave hobby’s die ze vast gaat krijgen. Dus ik kan maar beter zorgen dat ik aan de slag blijf! Het is dus helaas ook geen optie om minder te gaan werken of ouderschapsverlof te krijgen. Ik ben immers eenverdiener en wat onze situatie nog wat lastiger maakt is dat ik ZZP-er ben. Dus voor mij geen vangnet en mogelijkheden zoals mensen die een regulier baan bij een baas hebben, dat hebben.
  • Ik poets mijn huis met kind. Of ze leert al snel dat ze ook heel goed alleen kan spelen.
  • Ik regel alles. Kinderopvang. Kinderopvangtoeslag. Een paspoort. Inschrijven bij de verzekering. En voor de school. Ik regel alles.
  • Ik besef regelmatig dat ik maar beter niet dood gaan. Want als ik dood ga staat haar leven op zijn kop. Ze is dan niet alleen haar moeder kwijt. Ze is haar basis, nee… haar complete leven kwijt…. Ze zal niet meer naar dezelfde school blijven gaan en dezelfde vriendjes blijven hebben. Of in hetzelfde huis blijven wonen. En dezelfde kamer houden. En als ik niet had opgepast was ze ook nog eens met mijn schulden achtergebleven. Gelukkig heb ik een overlijdensrisicoverzekering en betaal ik mijn hypotheek af. Zo kan ik in ieder geval nog een beetje voor haar zorgen, als ik dood ga. Maar goed. Ik kan dus beter maar niet dood gaan…. Dat geldt overigens voor alle moeders. En vaders. En zussen, tantes, broers en zoons…

Nee. Het is niet hetzelfde. Gescheiden en getrouwde / samenwonende / lattende moeders lopen vast tegen dingen aan die ik nooit meemaak. Het is niet leuker of erger, moeilijker of makkelijker. Het is anders. Prima.

Mijn ervaringen met beleggen en crowdfunding

money-1413172-1280x960.jpg

Op 1 juli vorig jaar begon ik met beleggen en een maandje geleden leek ik gemiddeld zo’n 3-4% rendement op deze beleggingen gemaakt te hebben. Best leuk. Maar we zijn nu een paar weken verder en inmiddels sta ik op -1%. Tja ik las het al in de krant…. Het gaat niet zo goed op de beurs. En dus ook niet met mijn beleggingen.

Gelukkig gaat het maar om een klein bedrag, nog geen 500 euro….

Wat beter gaat is de crowdfunding.
Lees verder

Minimaliseren en de kunst om niet te kopen

shopping-carts-1547782-1599x1066Mijn diepvries is bijna leeg, je zou er haast zenuwachtig van worden.

Dus bezocht ik zojuist de website van mijn vaste bioslager. En klikt de site weer weg…

Want ondanks dat ik mezelf dit jaar wat ruimte gaf wat betreft koopgedrag (ik hernoemde mezelf van consuminderaar naar consunietteveel) nam ik mezelf óók weer voor om te sparen en af te lossen. En dat kan dan het liefste maar zo snel mogelijk gebeuren, toch? Iedere maand minder hypotheekschuld scheelt me uiteindelijk BERGEN rente…!

En dan heb ik het nog niet eens over alle andere plannen: auto kopen, vette vakantie, dure verbouwing. En nee nog geen pot met goud gevonden…..

Bovendien: ik heb dus gewoon nog eten in huis. Ook vlees. Voor een paar dagen nog. Dus ik hoef niet persé NU vlees te bestellen. We kunnen daar met af en toe een vegadagje nog makkelijk een week van eten… Ik heb deze maand namelijk ook al gewoon boodschappen gedaan en nog steeds een budget. Waar ik voor de verandering graag eens ónder blijf, deze maand…

Als die diepvries dan volgende week gewoon écht zo ongeveer leeg is, is dat een goed moment om hem eens lekker te ontdooien en af te soppen.

Dus ik koop deze week géén vlees. Wel bananen,  zometeen. En rijstwafels. En misschien een stukje vis.

Ook lekker en gezond(er).

 

Blauwe maandag

Een goede dag was het vandaag. Geen depressieve blauwe maandag. Ik ben veels te eigenwijs om depressief te zijn op de derde maandag van januari “omdat men zegt dat dit de depressiefste maandag van het jaar is”.

Depressief omdat het januari is? Ja doei!

Heb je die zon gezien? Ik wel. En hij was er nog steeds toen ik om tien voor vijf mijn kantoor verliet.

Een goede dag. Waarin ik een collega ondernemer hielp en er geen geld voor vroeg. En die vervolgens weer een oproepkracht hielp aan een extra klus. Op mijn verzoek. Ik zag dus een pay-it-forward in de praktijk gebracht en (ook) daar werd ik blij van.

Een blauwe maandag waarin ik een goed overleg had. Waarin ik de indruk kreeg dat die ene offerte zeer goed ontvangen is. Een dag waarop ik weer zó veel te doen had dat de administratie bleef liggen. Wat ook prima is overigens, dat heeft geen haast…

Een blauwe maandag. Blauwe lucht. Zonnetje.

Prima.

image

De jeugdspaarrekening

money-tin-1421115-639x852

Die opende ik toen mijn meisje geboren werd.
En braaf maakte ik af en toe geld over. Met leuke omschrijvingen als “Een weekendje Parijs”, “Je eerste collegegeld”, “Voor als je een viool wilt kopen of een drumstel” enzovoorts.

Eigenlijk is zo’n jeugdspaarrekening een onvoordelig ding. Beter had ik een deposito afgesloten of in groen belegd misschien. Of gewoon mijn hypotheek verder afgelost waardoor ik over 14 jaar, als ze 18 is, het geld plus de uitgespaarde rente-op-rente aan haar had kunnen schenken, wat dan zéker meer was geweest dan de lousy rente die nu jaarlijks bijgeschreven wordt…

Bovendien is het goed om te beseffen dat ik bij deze schenkingen-op-termijn, niets te zeggen heb over hoe ze het geld gaat besteden. Voor de studie… right… zul je zien dat ze een fout vriendje krijgt, een brakke auto koopt en een jaar gaat reizen en blowen…..
Tja. Universiteit des levens wordt ’t dan. En er zijn ergere dingen dan blowen….

Dus maakte ik ook dit jaar weer geld over. Met de omschrijving ” Niet alles weg blowen please…!”

Wie weet luistert ze…. want het begint toch echt al een heel bedrag te worden en dat zijn héél wat jointjes…..