Geen televisie

spooky-tv-ghost-static-1535787-639x548.jpg

… dat ding bleef voor mij dus uit, tot nu toe. Een goed begin, we zijn immers “al” twee dagen terug van vakantie.

Zonne keek wél naar haar éne vaste aflevering van Kindertijd per dag: na het eten.

Ik overweeg om dat ook gewoon niet meer te doen: ze heeft het helemaal niet gemist tijdens de vakantie, immers. Ik vind het wel lekker makkelijk om haar daar te parkeren terwijl ik een half uurtje alle rommel-van-de-dag opruim… maar tijdens het kamperen deed ik de afwas (en het opruimen, voor zover nodig…) gewoon als zij al sliep. Kan ook.

Bovendien is het véél opvoedkundiger om samen met haar op te ruimen: opruimen is immers iets wat je gewoon af en toe moet doen. Na het knutselen bijvoorbeeld.

Misschien moet ik het gewoon eens gaan proberen: géén tv… Dan komt die prinsessenjurk die ik Zonne vorige week beloofde, ook eens een keertje af…!

 

(lees hier over prinsessenjurken en ons bezoek aan Mickey)

23 maart: echte schoonheid zit van binnen.

2016-03-24 11.28.05We gingen naar dat éne park, je weet wel, bij Parijs. Waar Micky woont en ook heel veel prinsessen. Het was een mooie dag met amper regen en niet ál te lange wachttijden. Jij genoot en – ondanks dat ik niet echt fan bent – ik ook. Laten we dat vooral gezegd hebben: het was een prachtige dag. Je hebt het er nog steeds over, bijna een week later. Een goed idee dus en in die zin alle losten voor entree (en dat wàs nogal wat voor een vrek als ik…) waard…
Lees verder

22 maart

Oh ja… over de bundel geschoten… te veel foto’s online gezet…

 

Maar goed. 22 maart dus. Na wederom een relaxte ochtend waarin we tekenen en breien en kletselen, gaan we weer het bos in om te klimmen.

Nadat ik afgelopen zondag aansloot bij een groepje Zeer Goede Klimmers, wat we gezellig maar niet helemaal een match was, ga ik wederom alleen op zoek naar mooie boulders. Ik merk dat ik het moeilijk vind om gemotiveerd te blijven. Het lijkt wel alsof ik mijn “ei niet kwijt kan” op de rots, alsof ik mezelf niet helemaal kan “aanzetten”. En geloof me, dat is nodig in Bleau. Ik kreeg ook een berichtje, gisteren, dat de Nijmeegse vrienden met wie ik afsprak, niet meer komen: vanwege de aanslagen in Brussel ligt het treinverkeer stil. De twee anderen haken af vanwege slechte weersvoorspellingen.

2016-03-21 12.59.11.jpg

Ik heb er een beetje de pee in. Het is moeilijk om positief en gemotiveerd te blijven en te accepteren dat het eigenlijk gewoon helemaal niet zo lekker gaat, met dat klimmen. Dus na een paar uur met mijn ziel onder mijn arm in het bos rondgelopen te hebben, gaat het roer om. Er is nog meer in het leven dan klimmen.

We gaan ervandoor, morgen!

19 maart

We blijken aan de rand van een weiland te staan. ’s morgens krijgen we bezoek van een zwijn, Zonne herkent hem “VAN HAKUNA MATATA MAMA!!!”.
Het zwijn schrikt van al dat enthousiasme en gaat er op een drafje vandoor. Ik zie nog nèt zijn dikke billen….

We ontbijten met het brood en de yoghurt van thuis. De cruesli is een beetje muf maar kan nog net.
Vervolgens rijden we binnen tien minuten Roye in, waar we op zoek gaan naar een boulangerie. Die vinden we, en wàt voor een….!!

image

We kopen een pain céreale, een croissant au beurre en een croissant aux amandes. En natuurlijk de taartjes…!

image

Ik word nog aangesproken door een corpulente man in trainingsbroek die niet meer al zijn haren en tanden heeft. Of ik zin heb in koffie en of ik getrouwd ben? Ik lieg en knik ja. Niet ècht mijn type…

Ik kom er tijdens ons tweede ontbijtje achter dat we amper bekers bij ons hebben en ik ben de fluitketel vergeten, het steelpannetje zal moeten overwerken de komende dagen voor mijn dagelijkse café au lait…

We rijden verder, de péage laten we links liggen. Wij zijn niet meer onderweg; we zijn er al.

Omstebeurt mogen we een cd: na Dikkertje Dap is Adèle aan de beurt. Em terwijl jij gilt van pret dat ee een BERG AFRIJDEN MAMA! overvalt me een puur gevoel van vrijheid, liefde en geluk.

Ja het was een goed idee om weer eens samen weg te gaan!

We rijden tussen eindeloze graanvelden door en passeren desolate dorpen.

image

We komen bijna in Senlis en ik herinner me dat daar op zaterdag altijd een markt is met veel lokale en bio produkten. Ik twijfel… stoppen of door… en laat jou beslissen. Jij wilt naar het bos dus we rijden door…

Dan zie ik ineens dat we bij het Abbaye de Chaalis zijn. Ik was er al twee keer op zoek naar; beide keren midden in de nacht. En nu rijden we er zomaar langs!

Ik parkeer Sunny op een megagrote parkeerplaats. Ze staat er helemaal alleen.
Wij bezoeken de ruïne en bekijken de fresco’s.

image

image

image

image

Dan komen we om 2 uur aan in Bas Cuvier. We rennen en huppelen het bos in en klauteren de blokken op.

Ja. We zijn er…

image

image

image

“Je mag het lekker zelf weten!”

Een paar dagen geleden blogde ik over thuisblijfmoeders, en zoals ik al verwachtte kreeg ik veel reacties. Ondanks dat eenieder riep dat ze zich vooral niet aangevallen voelden, krijg ik een dergelijke hoeveelheid reacties nooit als ik gewoon wat aan neuzel over wat voor leuk kind ik wel niet heb of dat ik weer ergens wat heb kunnen aflossen of besparen. Dat wordt ook nooit gezien als zeuren, hoewel ik dat soms zelf wél zo ervaar…

Mijn voorzichtige conclusie: het leeft. Lees verder

Vertrek

image

Ik had gepland om ’s morgens, als Zonne op school was, de Sunnybus in te pakken. Nadat ik geholpen had met Palmpasenstokken knutselen. Maar natuurlijk was ik niet om 10 uur maar om 11 uur thuis. En natuurlijk kwam er een belangrijk zakelijk telefoontje. En moest ik nog snel snel één en ander programmeren. En ging ik haastjerepje via school (Zonne is op vrijdag om 1 uur klaar) naar kantoor om wat ducumenten in te scannen: thuis kan ik dat niet.
Dus pakte ik daarna pas de bus in. En dat kostte meer tijd want ik had ‘m in november leeg geruimd.

Ik had gepland om ongeveer 3 uur ’s middags te vertrekken dus natuurlijk vertrokken we om 5 uur. Ik moest immers ook nog even die twee boeken terugbrengen naar de bieb. Dus aten we om half zes een boterhammetje tijdens het rijden zodat we pas om 7 uur pauze hielden.

Ach zo gaat het altijd met die inpak- en vertrekplanningen van mij. Ik leer hey nooit…

Ik haakte aan aan het plan reed ik vervolgens door totdat tweederde van de reis erop zat. Geen file. Top. Een uurtje later dan gepland vond ik een overnachtingsplekje. In het donker dus eigenlijk geen idee waar we nu precies zijn: aan de rand van een dorpje langs een onverharde weg. Ergens in de buurt van de péage tussen Lille en Parijs. Nog dik twee uur rijden, morgen.

Wie weet worden we morgen gewekt door een nieuwsgierige boer. Leuk!

Op naar…

 

2015-05-15 12.39.52

Deze foto is van vorig jaar mei…

 

 

Wij gaan naar Bleau, we vertrekken lekker vandaag! Als het weer het toelaat kunnen we tot en met Pasen blijven en we gaan héérlijk de tijd nemen om van het vroege lenteweer en elkaar te genieten. En natuurlijk gaan we ook klimmen. En mensen terugzien die we niet meer zo vaak zien en die er ook zullen zijn. En misschien wel een dagje naar Parijs, gewoon omdat het kan. Om te vieren dat Zonne nu weliswaar naar school gaat maar nog niet leerplichtig is.

Vorige week legde ik vloerbedekking in de Sunnybus en ook sopten we samen de binnenkant af (…totdat Zonne – OEPS – per ongeluk in het emmertje sop stapte was ik nog niet op het idee gekomen dat die volgorde eigenlijk niet zo handig was…). En afgelopen weekend was mijn favoriete klusje aller tijden aan de beurt: het wassen van de buitenkant. Sunny past immers niet in zo’n handige wasstraat, dus moeten we met een trapje en emmertjes sop – en de tuinslang van de buren – vóór ons huis zelf aan de slag. Lees verder

Wàt nou adviseurs?!

20160315_094000

Steeds als ik wil sleutelen aan mijn hypotheek (en dat wil ik toch zeker een keer of vijf per jaar) krijg ik te maken met adviseurs die werken bij de bank. Ook voor een simpele extra aflossing voor de aflossingsvrije hypotheek. Want ik als consument snap daar natuurlijk allemaal niet zo veel van. Dus… adviseurs van de bank. De ABNAMRO-bank mensen, even goed onthouden.(en koop vooral géén aandelen…!).

Die adviseurs zijn mensen die er betaald voor krijgen om meer te weten over mijn hypotheekleningen dan ikzelf. Mensen die – vermoed ik – ook als opdracht meekrijgen om mij niet àl te pro-actief te vertellen hoe ik ervoor kan zorgen dat mijn lening me zo weinig mogelijk geld kost, want dat betekent immers dat de bank er minder aan gaat verdienen. Als ik met ze bel of hun mailtjes lees staat mijn argwaanknop in de hoogste stand. Ik heb altijd een hoop vragen voor ze en vaak zijn de antwoorden die ze geven voor mij een aanleiding om een week later weer opnieuw vragen te stellen.  Lees verder

23 maart

…. en waar gaan we dan naartoe…?

2016-03-24 11.28.05Juist… heel consuminderig…. maar wèl leuk…

Ik heb erg genoten van deze dag, vooral natuurlijk omdat jij het te gek vond, met als AB-So-Luut Hoogtepunt toen je de Échte Elsa en Anna (en andere prinsessen) zag…

Ach meisje wat heb jij genoten en wat genoot ik van jou!

Maar net als de eerste keer dat ik dit Parijse pretpark bezocht, kon ik me niet helemaal aan mijn “mitsen en maren” gevoel onttrekken.

Ik heb overwogen om foto’s te maken van wat ik gezien heb, maar ik vond dat te ver gaan. Ik wilde niet dat het een obsessie zou worden waardoor ik minder zou genieten van deze dag.

Maar ik wil het tóch even kwijt…: Lees verder