Leven zonder creditcard

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Een tijdje geleden zegde ik mijn laatste creditcard op. Ik had al tijden geen betaling meer gedaan via creditcards en aangezien er wèl kosten voor gerekend worden zegde ik op. Mijn aversie tegen banken groeit nog steeds (zéker sinds ik een brief kreeg van de ABNAMRO over de klachtenprocedure naar aanleiding van de verkeerde adviezen die ik kreeg over het bijstorten in mijn spaarhypotheekrekening… maar daarover later meer, als ik wat gekalmeerd ben….!).

Een nieuwe creditcard is zó geregeld, maar mijn eventuele volgende creditcard (abonnement) is dan wel eentje waarover ik nagedacht heb. En voorlopig gaat het prima zonder. Doorgaan met het lezen van “Leven zonder creditcard”

Een fout van de bank… wat zou jij doen?

Eerder berichtte ik over het verkeerde advies dat ik in voorgaande jaren heb gekregen over bijstortingen in de tegenrekening van mijn hybride hypotheek. Blijkbaar is er rekening gehouden met de fiscale bandbreedte terwijl deze beperking niet van toepassing zou zijn omdat er geen gegarandeerd eindkapitaal is. Ik stortte dus minder dan wat mogelijk was en daardoor liep ik rente mis. Ik had geld genoeg gehad voor een grotere storting en in plaats daarvan loste ik mijn aflossingsvrije hypotheekdeel af. Ook leuk, maar financieel minder gunstig…

Ik diende dus een klacht in en die werd in behandeling genomen, ik zou teruggebeld worden maar het liep uit en uit. Maar eindelijk was het zo ver: afgelopen vrijdag ontving ik een bericht:
Doorgaan met het lezen van “Een fout van de bank… wat zou jij doen?”

Avontuurlijk kind

Ze ging ervandoor vandaag. Naar het schoolplein. Ik zag haar de deur uitglippen maar tegen de tijd dat ik de hindernisbaan van bijkletsende ouders, halfaangeklede kleuters, spelende kleine-zussies-en-broertjes en net niet omvallende kleuterstoeltjes richting deur had genomen, was ze spoorloos.
Niet bij de schommels. Niet in het speelhuisje en niet op de pittoreske vermaledijde antroposofisch onoverzichtelijke speelheuvel met waterpomp en modderpoel.

Ook niet binnen, in de gang tussen de kletsende jasaantrekkende ouders en kinderen. Ook niet om de hoek… toch…? Die kant loopt ze
niet op…. toch?

Dus haastte ik me tussen fietsparkerende en met de (bak-)fiets in de hand doorgang blokkerende kletsende ouders naar de straat. Die drukke doorgaande straat met veel verkeer plus dubbelgeparkeerde aso ouders auto’s – en altijd die éne irritante gele megabus.

Geen kleuterkind. Gelukkig ook geen auto-ongeluk en geen paniek. Er is niets aan de hand, niets aan de hand…

Dus vóór de school langs. Tussen nog meer fiets in de hand kletsende ouders door, de zijstraat in… waar de niet-aso-ouders parkeren, ik ook af en toe dus ze kent de weg….

Geen meisjelief.

Terug naar het schoolplein.

Weer richting schommels die achter de gezellige afscheiding ineens nauwelijks zichtbaar lijken te zijn. Tussen de spelende kinderen door het mulle zand met mijn zwikkende irritante waarom-draag-ik-deze-zakenvrouwenpumps. Tevergeefs. En dan toch maar weer die heuvel op richting natuurglijbaan.

En toen zag ik haar. Achter het pannapleintje voor de grote kinderen. Op een “omgevallen” boom van het natuurlijkematerialenklimobject. Met haar rugzakje netjes opgehangen aan een zijtak.

Braaf te wachten.

Niet bloedend buiten bewustzijn met wit gezichtje door een auto aangereden.
Niet door de straat zwervend overstuur snikkend haar mama kwijt.
Zich van geen kwaad bewust, blij om mij te zien en zuchtend dat het zo lang duurde.

Soms wil je gewoon zo’n kaal schoolplein met een hek erom en vooral geen creagroen. Ouders die zich niet met de school verbonden voelen en achter de hekken wachten op de komst van hun kind en zo snel mogelijk vertrekken.

Een wat minder avontuurlijk zelfverzekerd ondernemend stoer zelfstandig kind….

Soms wil ik dat. Meestal niet gelukkig. Want eigenlijk is dat schoolplein keigaaf en Zonne ook….

Vier en een half

Eindelijk was het officieel, gisteren, je was vier EN EEN HALF.

Oh wat moest ik glimlachen om je trotse snoetje…

Je controleerde ’s morgens meteen of je al borsten kreeg, of je er al extra haartjes op je lijfje groeiden en je bleef wel een uur volhouden dat je tanden echt al los zaten.

Gelukkig was het antwoord driemaal “nee” en blijft dat voorlopig nog zo, liefie… géén haast, geen haast, het leven gaat al snel genoeg…

Wel hadden we een feestje: we ontbeten met wafels, we knutselden een halfjaardagsmuts en maakten slingers, jij kreeg van mij een verrassingsei en we aten een gebakje.

En vandaag geniet ik nog even na van dat trotse meissie met de stralende ogen dat jij gisteren de hele dag was.

Een lobby voor mezelf

Vanmorgen had ik een gesprek met iemand van de Nederlandse Klimbond. Aanleiding was mijn stuk gelopen onderhandelingen met de lokale klimhal, waar ik in de afgelopen 18 jaar als vrijwilliger werkzaam was.

Ik zei “nee” tegen een nieuwe vergoeding en ik sta daar nog steeds volledig achter. Dat je als hoog gekwalificeerde trainer nog steeds tegen onkostenvergoeding zou moeten werken in een bedrijf waarvan personeel met andere taken een hypotheek kan betalen, “omdat je het ook leuk moet vinden” in een sport die binnenkort olympisch lijkt te gaan worden, vind ik niet meer van deze tijd.

Doorgaan met het lezen van “Een lobby voor mezelf”

Vier en een half. Bijna dan…

Je bent bijna vier en een half. Dat halve jaar, dat doet ertoe als je een groot meisje bent zoals jij, en dat laat je me regelmatig horen. “Ik bén geen vier, mama, ik ben vier en een half!”. Bijna dagelijks weet jij me te verrassen omdat je bijna dagelijks weer iets nieuws kan.

2016-04-09 21.22.50-12016-04-09 21.23.17-12016-04-09 21.23.542016-04-09 21.24.46-1

Zo tekende je twee maanden geleden nog koppoters: poppetjes zonder buik: de armen aan het hoofd vast en de benen groeiden onder de kin. Een paar weken later kregen de poppetjes een buik (mét prominent aanwezige navel) maar de armen groeiden nog uit het hoofd en nu zijn de poppetjes min of meer anatomisch correct – we kijken niet op een vinger meer of minder, toch?

En waar je een dikke maand geleden echt alleen maar poppetjes en “draaimolens” kon tekenen “want poesjes kan ik niet mama”, teken je nu echt alles wat je kunt bedenken: prinsessen (eerst bloot, dan een jurk eroverheen), bomen, dieren, huizen, noem maar op.

En ach meisje wat ken jij veel liedjes. Overigens verzin jij sommige liedjes gewoon ter plekke: op het moment zijn lenteliedjes erg populair.

Ja maakt puzzels van 1oo stukjes, je schrijft je eigen naam, je leest al héél lang alle cijfers en inmiddels ken je ook alle letters. En dat terwijl ik er alles aan doe om jou niet zo vroeg te leren lezen: jij hoeft niet een klas over te slaan zoals je mama, je hoeft van mij niet uit te blinken op school…

Ook verbaas ik me over je zelfstandigheid: ik kan me niet eens herinneren dat ik je moest helpen met aankleden, zelfs die vervelende maillots trek jij in een handomdraai aan. Met de goede kant naar voren. Je gaat – nadat ik je wel nog steeds op het idee moet brengen, dat dan wel – helemaal zelfstandig naar de wc. Soms wil je alleen nog even dat ik controleer of je goed geveegd hebt. Doorgaan met het lezen van “Vier en een half. Bijna dan…”

Vegapuur voor beginners les 1

Vegapuur noem ik het maar even. Dus vega zonder kant-en-klare vleesvervangers. Überhaupt zonder kant-en-klare producten.

Ik at dus ooit vegetarisch, 3 jaar lang. Geen idee hoe ik dat deed toen, dus vandaag telt gewoon als les 1.

En wat kréég ik lieve tips en recepten op mijn vraag hoe je eigenlijk vegapuur eet als je geen enkele behoefte hebt om lang in de keuken staan of jezelf keukenprinses te noemen.
Doorgaan met het lezen van “Vegapuur voor beginners les 1”