Leven zonder creditcard

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Een tijdje geleden zegde ik mijn laatste creditcard op. Ik had al tijden geen betaling meer gedaan via creditcards en aangezien er wèl kosten voor gerekend worden zegde ik op. Mijn aversie tegen banken groeit nog steeds (zéker sinds ik een brief kreeg van de ABNAMRO over de klachtenprocedure naar aanleiding van de verkeerde adviezen die ik kreeg over het bijstorten in mijn spaarhypotheekrekening… maar daarover later meer, als ik wat gekalmeerd ben….!).

Een nieuwe creditcard is zó geregeld, maar mijn eventuele volgende creditcard (abonnement) is dan wel eentje waarover ik nagedacht heb. En voorlopig gaat het prima zonder. Lees verder

Een fout van de bank… wat zou jij doen?

Eerder berichtte ik over het verkeerde advies dat ik in voorgaande jaren heb gekregen over bijstortingen in de tegenrekening van mijn hybride hypotheek. Blijkbaar is er rekening gehouden met de fiscale bandbreedte terwijl deze beperking niet van toepassing zou zijn omdat er geen gegarandeerd eindkapitaal is. Ik stortte dus minder dan wat mogelijk was en daardoor liep ik rente mis. Ik had geld genoeg gehad voor een grotere storting en in plaats daarvan loste ik mijn aflossingsvrije hypotheekdeel af. Ook leuk, maar financieel minder gunstig…

Ik diende dus een klacht in en die werd in behandeling genomen, ik zou teruggebeld worden maar het liep uit en uit. Maar eindelijk was het zo ver: afgelopen vrijdag ontving ik een bericht:
Lees verder

Avontuurlijk kind

Ze ging ervandoor vandaag. Naar het schoolplein. Ik zag haar de deur uitglippen maar tegen de tijd dat ik de hindernisbaan van bijkletsende ouders, halfaangeklede kleuters, spelende kleine-zussies-en-broertjes en net niet omvallende kleuterstoeltjes richting deur had genomen, was ze spoorloos.
Niet bij de schommels. Niet in het speelhuisje en niet op de pittoreske vermaledijde antroposofisch onoverzichtelijke speelheuvel met waterpomp en modderpoel.

Ook niet binnen, in de gang tussen de kletsende jasaantrekkende ouders en kinderen. Ook niet om de hoek… toch…? Die kant loopt ze
niet op…. toch?

Dus haastte ik me tussen fietsparkerende en met de (bak-)fiets in de hand doorgang blokkerende kletsende ouders naar de straat. Die drukke doorgaande straat met veel verkeer plus dubbelgeparkeerde aso ouders auto’s – en altijd die éne irritante gele megabus.

Geen kleuterkind. Gelukkig ook geen auto-ongeluk en geen paniek. Er is niets aan de hand, niets aan de hand…

Dus vóór de school langs. Tussen nog meer fiets in de hand kletsende ouders door, de zijstraat in… waar de niet-aso-ouders parkeren, ik ook af en toe dus ze kent de weg….

Geen meisjelief.

Terug naar het schoolplein.

Weer richting schommels die achter de gezellige afscheiding ineens nauwelijks zichtbaar lijken te zijn. Tussen de spelende kinderen door het mulle zand met mijn zwikkende irritante waarom-draag-ik-deze-zakenvrouwenpumps. Tevergeefs. En dan toch maar weer die heuvel op richting natuurglijbaan.

En toen zag ik haar. Achter het pannapleintje voor de grote kinderen. Op een “omgevallen” boom van het natuurlijkematerialenklimobject. Met haar rugzakje netjes opgehangen aan een zijtak.

Braaf te wachten.

Niet bloedend buiten bewustzijn met wit gezichtje door een auto aangereden.
Niet door de straat zwervend overstuur snikkend haar mama kwijt.
Zich van geen kwaad bewust, blij om mij te zien en zuchtend dat het zo lang duurde.

Soms wil je gewoon zo’n kaal schoolplein met een hek erom en vooral geen creagroen. Ouders die zich niet met de school verbonden voelen en achter de hekken wachten op de komst van hun kind en zo snel mogelijk vertrekken.

Een wat minder avontuurlijk zelfverzekerd ondernemend stoer zelfstandig kind….

Soms wil ik dat. Meestal niet gelukkig. Want eigenlijk is dat schoolplein keigaaf en Zonne ook….

Vier en een half

Eindelijk was het officieel, gisteren, je was vier EN EEN HALF.

Oh wat moest ik glimlachen om je trotse snoetje…

Je controleerde ’s morgens meteen of je al borsten kreeg, of je er al extra haartjes op je lijfje groeiden en je bleef wel een uur volhouden dat je tanden echt al los zaten.

Gelukkig was het antwoord driemaal “nee” en blijft dat voorlopig nog zo, liefie… géén haast, geen haast, het leven gaat al snel genoeg…

Wel hadden we een feestje: we ontbeten met wafels, we knutselden een halfjaardagsmuts en maakten slingers, jij kreeg van mij een verrassingsei en we aten een gebakje.

En vandaag geniet ik nog even na van dat trotse meissie met de stralende ogen dat jij gisteren de hele dag was.