nul procent rente

Ik bankier dus bij Triodos. En ik ben nu dus zo iemand die geen rente meer ontvangt op mijn spaarrekeningen.

Naast dat ik dat natuurlijk geen goede reclame vind voor deze bank (waar ik overigens verder echt grote fan van ben…) snap ik het ook niet zo goed… Geld lenen kost geld, immers. En hoewel ik in de gelukkige omstandigheid ben dat ik weliswaar nog steeds een hypotheekschuld heb, maar al héél lang geleden voor het laatst rood stond, kan ik me niet voorstellen dat de banken niet meer verdienen aan het uitlenen van geld aan mensen.

Anyway. Voor mij is deze nullijn een reden geweest om versneld nog wat geld terug te storten in de rekening van mijn BV (waar ik nog wel een ietsepietsie rente op krijg, hoewel minder dan de inflatie…). En ik ben héél blij dat ik gestart ben met beleggen. Want met dat beleggen gaat het eigenlijk best goed! Doorgaan met het lezen van “nul procent rente”

Terug uit de relax-stand stap 1: hoe gaat het eigenlijk?

Het werd me even te veel, al die plannen, voornemens en taken die ik voor mezelf bedacht had voor een nóg leuker leven, een tijdje geleden.

Dus toen ik zo halverwege de maand februari was, liet ik het los. En ik leefde gewoon een beetje. We gingen op vakantie en we kwamen terug. Ik liet net iets te veel dingen los in die twee weken waardoor het ná die vakantie behoorlijk hectisch werd qua werk. Dus realiseerde ik me vandaag dat het over tien dagen weer april was….

Waar staan we nu?

Doorgaan met het lezen van “Terug uit de relax-stand stap 1: hoe gaat het eigenlijk?”

Overstappen

Ik kreeg de welkomstbonus van mijn energieleverancier van het afgelopen jaar, tijd dus om weer over te stappen!

Hoe ik dat doe?

  1. Google op energie vergelijken
  2. Even mijn excel erbij pakken. Mijn verbruik van het afgelopen jaar heb ik er nog niet in opgeschreven, maar dat van de vijf jaar ervoor wel. Die zijn handig om even in te vullen (met voor het komende jaar een marge naar meer verbruik omdat ik inmiddels thuis werk).
  3. vul drie vergelijkingssites in. Eigenlijk moet je dan uitzoeken of ze wel echt onafhankelijk zijn. Maar als je drie redelijk bekend klinkende invult lijkt met me sterk dat ze alledrie in eigendom zijn van één energie-aanbieder.
  4. Keuze maken. In dit geval was het makkelijk. Alledrie de vergelijkers gaven hetzelfde advies.
  5. Doorklikken naar de aanbieder. Gegevens invullen. U heeft 14 dagen bedenktijd mevrouw. Oké.
  6. Voor volgend jaar voor de zekerheid even een taakje aanmaken in mijn digitale agenda: “overstappen energie”.
  7. Klaar.

Stemadvies

Als ik de baas van Nederland word dan zou ik zorgen dat mensen nooit meer verdrietig zijn.
En altijd een vriendje om mee te spelen.
Mensen die oorlog hebben mogen dan in ons land mogen wonen.
En dat het altijd lekker weer is.
En iedereen kan toveren.
Geen boze meneren.
Samen spelen samen delen.
En sorry zeggen.

Dat is elfenwijsheid.

image

Fiets

Jij hebt een nieuwe fiets, dat was dan ook de hoogste tijd. Op dat allerkleinste maatje kwamen je knieën nog net niet tegen je kin…

Dus marktplaatsten we een nieuwe fiets en vandaag fietsten we dus samen naar jouw vriendje om te gaan spelen.

Met dat fietsen, stoer op de straat als een Echt Groot Kind, op de terugweg, werd jij wat overmoedig.

De eerste keer dat je viel, leerde jij dat fietsen met één hand toch wel moeilijk is.
De tweede keer leerde je dat je maar beter vóór je kunt kijken want soms is daar ineens een stoep.

Maar ik wil het hebben over wat er gebeurde toen jij voor de derde keer viel.

Je was vol bravoure en wilde me wel even laten merken hoe hard je kon. En hard ging je. Heel hard! Zó hard, dat je ging slingeren. En toen was daar gewoon wéér zo’n vermaledijde stoeprand. En wéér ging jij onderuit. Hard.

En daar liepen drie mannen van middelbare leeftijd. Mannen met een immigratie-achtergrond, noemen we dat tegenwoordig in Nederland.

Eentje pakte jou op. De andere pakte je fiets. Voordat ik überhaupt kon afstappen.

Ze bromden en humden wat. Ach ach. Oei oei. Of je bloed had? (nee). Of je pijn had (jahahahaa).

Ik kreeg jou aangereikt en je pakte mij snikkend vast. De heren stelden mij gerust: het zag er dan wel erg uit maar alles was goed met jou.

Jij kreeg een snoepje, twee zelfs. En toen jij tussen je tranen door dankjewel zei, ach-achten en humden ze glimlachend door. Wat een goede manieren. Wat ben jij lief. Wat ben ik een goede moeder.

Toen je – met dank aan de snoepjes – uitgesnikt was vroeg ik je of je nog wilde fietsen, die laatste 100 meter naar huis. Natuurlijk wilde jij dat want anders moesten we je fiets achterlaten en dat kon natuurlijk niet.

De middelbare heren humden en glimlachten nog wat door. Wat stoer van jou. Wat was je sterk. En mooie krullen trouwens, dat ook.

Eentje keek met een kennersoog je fiets na. Niks aan de hand mevrouw. Is veilig, is goede fiets.

En ze gaven nog een klopje op jouw krullen en mijn schouder. Ze keken nog even of je handen nog heel waren (ja) en je ellebogen. En je maillot was ook nog heel.
Ze waarschuwden je nog dat je gewoon een beetje rustig aan moest doen.

Deze mannen spraken niet zo goed Nederlands, ondanks dat ze hier misschien al een tijdje wonen. En ze waren zo te zien waarschijnlijk nog niet op de AOW-leeftijd en toch liepen ze om 4 uur op maandagmiddag over straat. Ze hebben dus geen van negen tot vijf baan, net als ik. Het zou kunnen dat ze geen baan (meer) hebben, dat kun je aan de buitenkant niet zien. Aan hun kleding en uiterlijk te zien zou het zomaar kunnen dat ze moslims zijn. Ook dat kun je niet zien aan iemands buitenkant.

Maar. Wat ik wél zag….

Ze lieten betrokkenheid zien. Zorgzaamheid. Meelevendheid en aandacht. Ze waren vriendelijk, inlevend, vrijgevig.
Ze lieten nadrukkelijk zien dat wij dit land, deze stad, deze stoep delen met elkaar. Ze liepen niet aan mijn meisje en mezelf voorbij.

Ik gaf deze heren een lieve glimlach en een hand en vertelde ze dat ik ze lief vond.

Ik geloof in deze mannen. Ik zie ze graag in mijn straat.
Ik geloof in een positieve blik op mijn land, mijn stad en mijn stoep in mijn buurtje. Mét deze drie meneren die onze middag een gouden randje gaven. Ik geloof in menselijkheid, in betrokkenheid en ik geloof in de tederheid die deze mannen lieten zien. Ik vind dat veel belangrijker dan foutloos Nederlands spreken. Met tederheid, medemenselijkheid en aandacht voor elkaar kom je veel verder in dit land, waar jij nog 80 of 100 jaar in gaat leven.

En daarom hoop ik dat mensen die overwegen op de PVV te stemmen, op tijd bij zinnen komen.

Ze hebben nog anderhalve dag.

Old friends, het vervolg

In juni schreef ik over een weerzien met mijn oude vrienden. We zagen elkaar voor het eerst in 20+ jaar. Daarna sprak ik nog een keertje af met één ervan. We zaten op een terrasje en gingen naar een voorstelling van een ander lid van de groep.

Daarna bleef het stil.

Ik deed nog een keertje een poging. Ik vroeg via een sociaal medium waar ze op vakantie gingen die zomer en of het leuk zou zijn als ik één of twee dagjes zou aansluiten tijdens mijn “tour de France”.

Maar buiten één reactie om van een vriendin die ongeveer 800 kilometer van mijn vakantiebestemming af zat, bleef het stil. Dat snap ik best, hoor. Niet iedereen zit te wachten op het samen op vakantie gaan met iemand die je 20 jaar niet gezien of gesproken hebt, en de meesten hebben bovendien een heel gezin.

Doorgaan met het lezen van “Old friends, het vervolg”

Een grote klas?

Vanavond is er een ouderavond. Volgens de schoolleiding komen er volgend jaar twee eerste klassen (groep drie) die “goed gevuld zijn”. Wat een understatement is. Want de klassen zullen 35 kinderen bevatten, per klas. En dan zijn twijfelgevallen zoals mijn Zonne, die volgend jaar misschien ook wel naar de eerste gaat, niet eens meegeteld.

Een kwalijke zaak…

Ik ben dan ook erg benieuwd naar de argumenten van de schoolleiding om van de 70+ leerlingen niet een splitsing in drie groepen van 23-25 (want Zonne is vast niet het enige herfstkind dat al soort van schoolrijp is…) te maken.

Doorgaan met het lezen van “Een grote klas?”

Ach en wee. Puh.

Gisteren was er, in het kader van de verkiezingen, een televisieprogramma over “die arme ouderen”. Want ondanks dat de feiten anders zijn, zien veel ouderen de economie en hun eigen inkomsten somber in. De ouderen in Nederland zijn namelijk gemiddeld gezien erg rijk. Ze hebben een goed inkomen en ook nog eens behoorlijk veel vermogen. Slechts een klein percentage is arm.

Toch zijn ouderen somber. Wellicht een generatiedingetje. Ze vergelijken hun leven met betere economische tijden en vinden dat zij recht zouden hebben op dezelfde omstandigheden als toen. Dit in tegenstelling tot de rest van Nederland.

En natuurlijk komen mensen in een reactie op de positieve berichten over de welstand van ouderen, van bijvoorbeeld het CBS (dus betrouwbare informatie!!) altijd met voorbeelden van een arme oudere die ze kennen die het níet goed heeft. Of twee.

Die zielige verhalen ken ik overigens ook over twintigers, dertigers, veertigers enzovoorts. Jij niet? Maar hee, die mensen klagen niet. Ik hoor nooit politiek getinte geluiden over die arme dertigers, bijvoorbeeld. Terwijl ik erg veel eind-twintigers en begin-dertigers ken die bijvoorbeeld nog steeds geen baan hebben op het niveau waarvoor ze opgeleid zijn, of enige zekerheid voor de toekomst vanwege korte contracten. Maar daar hoor je deze generatie eigenlijk niet zo over.

Doorgaan met het lezen van “Ach en wee. Puh.”

De lactosetest, wat een pretje. #not

… nou…. dat viel even tegen…..

We gingen vandaag immers naar het ziekenhuis om te testen of je een lactose intolerantie hebt.

De dag begon goed. In het ziekenhuis hebben ze een hele leuke speelkamer, immers.
We hadden alleen de pech dat de verpleegkundige niet zo super creatief was in de omgang met kinderen. Wat best raar is op een kinderafdeling natuurlijk….

Jij moest een lactosedrankje opdrinken. Twee halve bekertjes. De eerste slokjes gingen goed, maar daarna besloot jij dat het wel genoeg was. Met moeite en creativiteit lukte het me om je nog een paar slokken te drinken, maar je raakte er echt overstuur van….

De verpleegkundige probeerde het ook nog. Maar dat ging dus wat….. klungelig…. met een boze kleuter tot gevolg….

Doorgaan met het lezen van “De lactosetest, wat een pretje. #not”

Toeslagen ontvangen en belasting betalen

Vorig jaar in oktober liet mijn accountant me weten dat ik over 2015 nog zo’n 5.000 euro aan toeslagen zou terugkrijgen. Plus zo’n 10.000 euro aan te veel betaalde belasting.

Die belastingen ontving ik zes weken na de aangifte, maar de toeslagen bleven maar duren. Ik moest extra bewijs aanleveren zodat ze konden controleren dat ik die twee dagen per week kinderopvang écht nodig heb (als alleenstaande werkende moeder, pfff). En daarna moest er nog “iets” gecontroleerd worden maar bij nabellen wist niemand wat dat iets dan was. Uiteindelijk kwam er een datum. Vóór eind mei zou ik bericht krijgen. Dus….

Doorgaan met het lezen van “Toeslagen ontvangen en belasting betalen”

Wat mooi zou zijn….

Ik had een beetje een dip, de laatste twee weken vóór de voorjaarsvakantie. Dan is zo’n vakantie naar Frankrijk toch wel echt ideaal. Even de zinnen verzetten. Het hoofd leeg waaien. Uit de sleur. Iets anders. Zoiets.

Vandaag is het maandag. Gisteren kwamen we thuis, dus nu is het verschrikkelijk tijd om de draad weer op te pakken. Want tijdens die dip liet ik het ook qua werk een beetje afweten. Wat eigenlijk niet echt kon. Want druk. Zo moet ik bijvoorbeeld nog zo’n 500 vragenlijsten intypen in de computer (dat had ik eigenlijk eigenlijk vandaag af moeten hebben….).

Doorgaan met het lezen van “Wat mooi zou zijn….”

En route

We trokken gisteren weer noordwaarts, nadat we eerst nog mochten douchen bij de vrienden.
Het is immers netto meer dan tien uur rijden terug naar huis en om te voorkomen dat dat vervelend wordt, vind ik het fijn om daar meerdere dagen over te doen. Bovendien leek het weer in de rest van Frankrijk wat te gaan opklaren. We zouden het lekkere zonnetje dus houden, onderweg….

Doorgaan met het lezen van “En route”

De geur van Frankrijk.

Kijk. Zo sliepen we vannacht. En gisteren ook. Bij de kerk.

image

Het lijkt net alsof je recht door de bus heen kijkt zo ’s avonds. Maar in de praktijk valt dat erg mee.

Het nadeel van superlaagseizoen is dat alles dicht is. Het voordeel is dat eventuele regels over overnachten in je campertje op een pleintje nog veel losser worden toegepast. Hoewel ik daar ook in het hoogseizoen nog nooit een probleem mee heb gehad (of veroorzaakt…. wij laten zelfs geen gebruikt wc papiertje achter en gebruiken een schepje….).

We bezochten vrienden. En die gingen vandaag klimmen. Wij gingen mee en dus ook klimmen.
Mijn hoofd stond er niet echt naar maar hee we waren er toch. Dus oké gordel aan klimschoentjes uit een hoekje vissen, touwtje vast en hoppetee.

Ik vond het klimmen best prima. De rots was niet spekkig, wat zoveel betekent als dat er niet al duizenden voor mij waren die gepolijste kalksteen voor me achterlieten.
Maar ik genoot vooral van de overweldigend mooie natuur. En de rust. Buiten ons was er niemand. In de verre omtrek niet want de wandeling naar het klimgebied duurde een klein uurtje.

En uhm of ik een beetje uitzicht had? Doorgaan met het lezen van “De geur van Frankrijk.”