Huh…. heb ik nou echt mijn geld verdubbeld met beleggen?!

Ik ging dus beleggen, vorig jaar. Of eigenlijk het jaar ervoor al. Ik startte met wat beleggen via mijn eigen bank en kwam er al snel achter dat de kosten die de bank ik rekening bracht voor aankoop, verkoop en beheer toch wel behoorlijk hoog waren.

Dus ik ging naar BrandNewDay en opende daar een beleggingsrekening. Ik nam me voor om niet meteen al mijn spaargeld, wat op dit moment 0% rente oplevert, te gaan beleggen. Immers: risicovoller. En bovendien is het – had ik ergens gelezen – sowieso verstandiger om gedurende een langere periode geregeld aandelen en/of obligaties aan te kopen in plaats van in één keer een hele zwik, zodat je de pieken en dalen hierin meepakt waarin je nóg eens risico vermijdt. En oh ja, risico spreid je nog verder wanneer je in fondsen doet. Want fondsen zijn mandjes aandelen en als de waarde van het éne aandeel afneemt, kan dat gecompenseerd worden door een stijgende waarde van een ander aandeel (Kan he, hoeft niet. Ze kunnen ook allemáál minder waard worden…).  Lees verder

Zakgeld

20170527_095041-1

In de tussentijd heeft het fenomeen “zakgeld” zijn intrede gedaan.

Zonne krijgt wekelijks zo ongeveer 50 cent.

Ze is pas vijf. Ze weet niet precies hoeveel 50 cent eigenlijk is en ze heeft al helemáál geen idee wat je daarvan kunt kopen. Dat moet ze allemaal nog leren en dat is een belangrijke reden dat ze zakgeld krijgt.
Concreet betekent dat, dat ik weleens een muntje van haar “leen” en soms ook een gevonden muntje toevoeg aan haar voorraadje.

Een andere reden is omdat ik het fenomeen “sparen” wil introduceren bij haar.

Ze heeft namelijk een portemonnee èn een spaarvarken. Ze mag zelf kiezen welke muntjes ze in het varken doet, en welke in de portemonnee.

De muntjes in de portemonnee zijn “voor snoepjes en ijsjes”. Die portemonnee gaat mee wanneer we naar de speeltuin gaan, of de stad in.

In de spaarpot wordt gespaard voor het hoogst haalbare in een kleuterleven: de dvd van Doornroosje.

Uitstel van directe, snelle bevrediging van verlangens voor een groter, uitgesteld verlangen, is voor jonge kinderen heel moeilijk (en voor sommige volwassenen nog steeds….) maar tot mijn verbazing kan Zonne dat al heel goed. Van de 50 cent van vandaag gingen er slechts 10 naar het snoep-en-ijs budget, maarliefst 40 cent werd in het varken gedaan.

Met de spaarbonussen en voordelige rentes van mama erbij komt het binnenkort vast helemaal goed met die dvd!

Twintig kilo lichter

… zo voelt dat soms, als je een besluit genomen hebt….

Voor mij in ieder geval wel, in dit geval.

Dus pak ik mezelf aan kop en k*nt en pak ik de draad – of zeg maar gerust: mijn leven – weer op.

En dat voelt heerlijk. Gewoon weer eens zingen op de fiets. ’s Avonds genoeg energie hebben om weer eens iemand te bellen. Wat meer aandacht besteden aan een lekkere maaltijd.

En het huishouden… tja… het huishouden…

Lees verder

Het besluit

We gaan weg, Zonne en ik. Weg van deze school.

Want hoe super de docenten ook zijn, en hoe blij ik word van de visie op onderwijs, mijn meisje past blijkbaar niet in dit systeem. Of misschien wel in dit systeem, maar niet hoe het systeem door de school wordt geïnterpreteerd. Ik krijg namelijk steeds meer het idee dat er een groot verschil is tussen theorie en praktijk…
Mijn kind past niet op deze school omdat ze in de tweede week van oktober jarig is. En omdat de school halsstarrig blijft vasthouden aan het belang van vloeiend huppelen.

Jammer.

Het eerlijke verhaal zou zijn geweest: “Sorry, twee jaar geleden hebben we vooruitlopend op een nevenvestiging aan de overkant van de rivier, besloten om meer kleuters aan te nemen. Maar nu gaat die vestiging niet door. En daarom krijgen we volgend jaar twee eerste klassen van 35 kinderen. Daar kunnen we niet nóg meer kinderen aan toevoegen. Dus ook jouw dochter niet, die een herfstkind is en daar kunnen we dus twee kanten mee op.”

Daar had ik best nog begrip voor kunnen opbrengen.

Als ze dat eerlijk gezegd hadden, mijn zorgen over Zonne’s sociaal-emotionele ontwikkeling in zo’n kleuterklas erkend hadden (deze zorgen heeft de juf ook, die me gisteren nog vertelde dat ze er met haar hoofd niet bij kan dat juist déze zorgen niet genoemd en gehoord worden als reden voor een derde kleuterjaar omdat immers voor beide opties: doorgaan als jongste in een mega-klas of doorkleuteren als oudste in een kleuterklas, er wat zorgen zijn…), dan had ik de gok gewaagd.

Lees verder

Het dilemma

Ze mag van school dus niet door naar de eerste klas, volgend jaar. Ondanks dat ze wat mij betreft meer dan schoolrijp is, wat ook bevestigd is door allerlei mensen die daar helaas niet over gaan, hoewel deskundig genoeg. Haar juf, bijvoorbeeld…….

Het eerlijke verhaal zou zijn geweest dat de school een fout gemaakt heeft in haar aannamebeleid van nieuwe leerlingen, waardoor er nu twee eerste klassen van 34 kinderen zullen ontstaan volgend jaar. Zonne zou daar dan nog bij komen en dat kan de school zich niet permitteren. Ouders zijn al voldoende van de wap door het bericht van de plofklassen.

Het verhaal dat me verteld is dat deze school de strenge grens stelt op 1 oktober. Mijn dochter is van daarna.
Dit is een discutabel verhaal: de school zegt dat dit het beleid is, terwijl dit nergens gecommuniceerd is / wordt en er bovendien in eerdere jaren wél kinderen die een paar weekjes later geboren zijn dan die datum van 1 oktober, als vijfjarige naar de eerste klas gegaan zijn. Het staat zelfs zo beschreven in het pedagogisch beleid: kinderen die vóór 1 januari geboren zijn (en dat is Zonne), hebben recht op een zogenaamd “leervoorwaardenonderzoek” voor de overgang naar klas één. Er wordt per kind gekeken. Dat is gecommuniceerd. Maar blijkbaar toch niet want ineens komt daar die strenge leeftijdsgrens om de hoek. Waarvan de kleuterjuffen niets wisten, toch een saillant detail….

Ondanks dat er nú, op 16 mei, terwijl ik al maanden vraag om duidelijkheid, volgens de school ineens tóch een keiharde leeftijdsgrens is (of wel of niet), hebben ze een test afgenomen, een zogenaamd “leervoorwaardenonderzoek”. Dat hadden ze dan nooit moeten doen, toch?
Uit de test zou zijn gebleken dat mijn kind, dat huppelend door het leven gaat, “niet vloeiend genoeg” zou kunnen huppelen. En dat haar regelmatige buikpijn veroorzaakt zou worden doordat ze te veel  “in haar hoofd zit” en te weinig “in haar gevoel”. Haar organen zouden nog niet voldoende geïncarneerd zijn voor de eerste klas. En een kind dat niet vloeiend genoeg huppelt en te veel “in haar hoofd zit”, moet langer kleuteren. Vinden ze.
Mijn meisje had ook een paar keer gedurende het onderzoek, terwijl de mevrouw zat te schrijven, gevraagd “wat gaan we nu doen?”. Dat vond de antroposofische IB-er jong, niet-schoolrijp gedrag. Op mijn vraag wat een schoolrijp kind dan doet tijdens deze momenten, werd geantwoord dat die naar buiten zou gaan kijken en wellicht een opmerking zou maken over wat daar te zien was.

Hm….

Lees verder