“Keep Calm”

Inmiddels is het alweer meer dan vier jaar geleden dat ik mijn laatste vaste werkneemsters liet gaan.

Hoewel het toen niet zo voelde, is het terugkijkend het beste wat me overkomen is: ik voel me veel vrijer dan toen ik nog personeel had. Ik hoef minder hard te werken en mijn taken zijn veel leuker dan toen. Er staat ook veel minder druk op. Ik werk minder en ik werk nu – ongeveer – wanneer ik wil. Bijna alles wat ik doe is boeiend. Wat ik vooral fijn vind ik is dat ik heel efficiënt werk: ik maak nog amper overhead-uren en ik vergader nooit meer, heerlijk!

Het mooiste is echter dat ik vind dat ik, nu ik geen manager meer hoef te zijn, een veel leuker mens ben.

Toch was het toentertijd een vreselijke periode in mijn werkend bestaan, de zwaarste ooit. Ik wilde nooit meer personeel. Af en toe een tijdelijke ondersteuner, prima, maar ik wil nooit meer een team. Nooit meer contractonderhandelingen, functioneringsgesprekken. Besluiten nemen over de vakantieperiode, waarin iedereen altijd tegelijk weg wil en mensen zich altijd tekort gedaan lijken te voelen. Mensen bij me in dienst hebben heb ik, nu ik erop terug kijk, nooit als een verrijking gezien, maar altijd als een last. Dat was in een notendop de reden dat ik ook gewoon geen goede manager was.

Ik had in die tijd steeds het gevoel in een constante spagaat te zitten tussen de hoge kwaliteitseisen en tijdsdruk die opdrachtgevers me gaven en de complexe persoonlijke wensen en behoeften van mijn werknemers. 

Ik ben altijd hard voor mijzelf geweest in mijn werk. Afspraak is afspraak. Met een hoge lat. Als iets af moest, kwam het af. Ook als ik er een nacht voor wakker moest blijven. En als ik dan om drie uur ’s nachts een of andere interessante hypothese bedacht, dan wilde ik die toetsen. Ook als dat drie uur extra werk opleverde.. Ook wanneer de kans klein was dat de opdrachtgever het zou missen wanneer ik die toets niet zou uitvoeren. Want hee hoe gaaf zou het zijn als die variabelen inderdaad met elkaar zouden correleren? Dan kon je daar hele leuke conclusies uit trekken, toch?

Afbeeldingsresultaat voor domme werknemer cartoon

afbeelding van website Intermediair Magazine, ik kan geen naam van de tekenaar vinden.

Als manager had ik te weinig begrip voor fouten. Ik had ook weinig begrip voor een zesjescultuur. Ik ergerde me aan mensen die dezelfde spelfouten bleven maken en keer op keer vergaten om even de spellingscontrole te gebruiken…. Ik snapte niet dat mensen die een deadline niet hadden gehaald, toch gewoon om vijf uur naar huis gingen, zodat ik vervolgens een avond, nacht of weekend moest overwerken… Mensen die vervolgens wel klaagden over dat er niet voldoende keuze was in soorten thee, terwijl ik toch echt iedere maand twaalf soorten inkocht. Ik werd moe en wanhopig van “Ja maar ik doe zo mijn best”.

September 2013 was een vreselijke tijd omdat ik me verschrikkelijk bedrogen voelde. Na terugkomst van mijn vakantie vond ik emails van opdrachtgevers: mijn bedrijf was in die weken regelmatig telefonisch niet bereikbaar geweest. Ik zag dat er uren waren weggeschreven op projecten en taken, die niet of nauwelijks uitgevoerd waren. Het had er alle schijn van dat de twee dames die ik op dat moment nog in dienst had, het ervan genomen hadden.

Dat kwam als een schok. Eén van de twee was al jarenlang bij mij in dienst, ik beschouwde haar als mijn rechterhand en ik vertrouwde haar. Ook aan de betrouwbaarheid van de ander had ik nooit getwijfeld…

’s Avonds na kantoortijd kwam ik op het idee om eens te zien of er in de weken tijdens mijn vakantie wel emails verzonden waren naar opdrachtgevers, zoals gebruikelijk. Dat bleek nauwelijks het geval.

Wél trof ik een hele nare negatieve reeks van dialogen via email aan. Mailtjes die onder werktijd verzonden waren naar elkaar, waarin deze medewerksters, waarmee ik een kamer deelde, commentaar leverden op alles wat ik deed. Als ik geconcentreerd aan het werk was, was ik chagrijnig en als ik met ze kletste was ik irritant. Mailtjes in de trant van “Ik heb al vijf keer mijn vaste rondje social media gemaakt en het is pas tien uur. Nog drie uur totdat we pauze hebben en even uit haar buurt zijn”.  Mailtjes waarin ze elkaar vacatures sturen, cartoons over duivelse bazen en – wat me nog het meest gekwetst heeft – cynische opmerkingen over mij als moeder. Zelfs mijn kledingkeuze en haardracht werd becommentarieerd…

De toon in deze emails en de mailtjes van opdrachtgevers deden me besluiten een aanvraag te doen van het login-gedrag van de medewerksters. We werkten immers in een cloud, het was vrij makkelijk te achterhalen op welke momenten de medewerksters actief waren geweest. In overleg met een kennis die verstand heeft van arbeidsrecht zette ik de dames de volgende dag op non-actief.

Al snel bleek dat er inderdaad sprake was van fraude in de urenregistratie, wat voldoende aanleiding was voor ontslag op staande voet.

Ik was heel lang heel naïef geweest.

Uiteindelijk heb ik alles netjes met ze afgehandeld. De arbeidsrelatie is met wederzijds goedvinden verbroken, met een opzegtermijn. Ik betaalde die laatste twee maanden salaris gewoon netjes uit, evenals de vakantiedagen. Ook al hadden ze in die twee maanden niet gewerkt omdat ze op non-actief stonden. En ook al was wel duidelijk dat ze die vakantiedagen eigenlijk gewoon al hadden opgenomen…

Eén werkneemster heeft in het laatste gesprek haar excuses aangeboden. Ze was het met me eens: als je zo’n hekel hebt aan je baas dat je er niet meer mee kan werken, ga je óf het gesprek aan, óf je gaat weg. Ze benadrukte dat ze eigenlijk helemaal geen hekel aan me had maar dat één en ander als grapje was begonnen en totaal uit de hand gelopen was.
Het was fijn om – voor zover mogelijk – toch nog gewoon afscheid van haar te nemen, we waren immers niet alleen werkgever en werknemer maar ook collega’s die jarenlang iedere dag samen hadden gewerkt. Onlangs, bijna vier jaar later, kwam ik haar tegen. Het was fijn om met haar bij te praten en ik ben blij dat het goed met haar gaat.

De andere werkneemster, degene die het langst bij me gewerkt heeft, nam haar stiefvader mee in het laatste gesprek. Deze meneer, die zich niet eens aan me voorstelde, dacht dat hij me wel eens zou kunnen vertellen wat voor een slecht mens en slechte baas ik was. Ik ben daar niet op in gegaan. Dat was immers niet waarom we bij elkaar zaten: we zaten bij elkaar vanwege haar fraudegedrag en over hoe we uit elkaar zouden gaan.
Wel heb ik aan haar gevraagd of dit nu echt zo moest. Of we echt op deze manier afscheid van elkaar moesten nemen. Zij heeft daar nauwelijks op gereageerd. Tijdens het gesprek was ik zakelijk, maar van binnen ook gewoon een mens: gekwetst, verdrietig, teleurgesteld, boos. Ik ben er maar vanuit gegaan dat zij dat ook was. Dat ze daarom het gesprek nooit is aangegaan.

Maar het blijft jammer dat het zo gelopen is…

Afbeeldingsresultaat voor dont keep calm crazy bitch

Zo eens per jaar, in september, denk ik terug aan deze tijd. Met gemengde gevoelens: het was een rot-periode, maar uiteindelijk ben ik er veel fijner uit gekomen.

Ik zoek ze soms nog even op, via de social media.
Een saillant detail is dat deze laatste dame vier jaar later nog steeds geen nieuwe vaste baan heeft maar werk moet accepteren dat onder haar niveau is en waarvan ik weet dat ze er een hekel aan heeft. En stiekem, heel stiekem, moet ik daar wel een beetje om glimlachen…

 

 

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in werk, zzp. Bookmark de permalink .

16 reacties op “Keep Calm”

  1. Marc zegt:

    Wat mooi openhartig geschreven. En goed dat je er, terugkijkend, toch blij om bent dat eea. zo gelopen is. “Ik wens je veel personeel” is niet voor niets een bekende verwensing… jij kunt erover meepraten.

    Liked by 1 persoon

  2. Als ik dit zo lees ben ik blij dat ik meer geluk heb met mijn “personeel”, hoewel ook wel andere situatie waardoor ook makkelijker en doorzichtiger. Ik heb in ruim 20 jaar PGB voor mijn verzorging en alles eromheen ruim 20 verschillende werknemers gehad en gelukkig maar 1 keer een nare ervaring. En ook iemand op staande voet ontslagen. Verder alleen maar fijne ervaringen hoewel er altijd verschil zit in werknemers. Maar een aantal werken al meer dan 15 jaar bij ons, dan kun je toch wel spreken van een fijne relatie. Ik zet mijn mensen heel flexibel in en dat betekent wel altijd weer roosteren en bedenken wie wat gaan doen, maar voor mij is het de essentie van een zo vrij mogelijk leven. Leuk om te lezen hoe en waarom je nu alleen werkt en hoe je dat bevalt.

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Ik denk dat jouw zorgmedewerkers ook wel sowieso anders zijn. De mijne kozen voor het bedrijfsleven. Misschien heb je dan andere verwachtingen of een andere instelling…..?

      En tja ik was dus ook echt niet geschikt om mensen te managen….. 😎

      Like

  3. Carla zegt:

    Bij mij is het andersom gegaan. Ik had een bazin die eerst collega was, en als collega konden we heel goed met elkaar opschieten. Ben verschillende keren bij haar thuis geweest, mijn man heeft enkele timmerklusjes voor haar gedaan, en wat verhuisdingetjes. Zonder daar overigens geld voor te vragen. Dat doe je niet voor een vriendin.
    Toen werd ze mijn bazin en was de vriendschap meteen afgelopen. Ik werd de voetveeg van de afdeling. Niks was goed. Elke fout die gemaakt werd, was de mijne. Ik had al jaren 4 weken zomervakantie. Het eerste jaar dat ze mijn bazin werd kon dat meteen niet meer. Ik moest op het matje komen toen ze in vergadering zat met een van haar collega’s en kreeg het toen te horen op een niet zo sympathieke manier. Toen ik vroeg waarom, kon ze daar niet echt een antwoord op geven en werd ik een beetje weggesnauwd.
    Het ging op een gegeven moment zo ver, dat mijn collega’s het voor me opnamen en zich als een man (vrouw) naast me opstelden en protesteerden tegen het gedrag.
    Toen werd het iets minder. Ik heb een burn-out gekregen en ben er weggegaan en nooit meer teruggekomen. Had er bijna 20 jaar gewerkt. Heb een andere baan gezocht en gevonden en heb me toen voorgenomen om me nooit meer zo op mijn kop te laten zitten. Bij mijn volgende baan heb ik dat voornemen al meteen in de praktijk moeten brengen helaas, maar dat is weer een ander verhaal.
    Inmiddels heb ik een eigen bedrijf. Ook soms lastig, maar ik ben wel baas over mijn eigen uren en de invulling daarvan.

    Like

  4. Klinkt als een heftige periode zeg. Ik heb zelf nooit zo’n situatie meegemaakt, maar ik kan me goed voorstellen dat het naast de vervelende zakelijke gevolgen die zulk gedrag heeft ook gewoon pijn doet als je iemand vertrouwd.

    Liked by 1 persoon

  5. FireMe zegt:

    Met verbazing je verhaal gelezen, bizar zeg….ik kan me niet goed voorstellen hoe ik me hieronder zou voelen of gedragen, maar ik kan me goed voorstellen dat je blij bent zoals het nu gaat!

    Liked by 1 persoon

  6. Wat een verhaal, ik kan me je teleurstelling goed voorstellen. Zelfs als je dan misschien niet helemaal ideaal bent de rol van manager; dit hoor je sowieso als mensen richting elkaar niet te doen. Fijn dat je het zo af hebt kunnen ronden. Ik moet er zelf niet aan denken om personeel te hebben. Ik zou denk ik inderdaad niet geschikt zijn als manager en het zou me alleen stress opleveren. Dan werk ik liever af en toe samen met andere ondernemers, dan weet ik in ieder geval dat ze op een bepaalde manier dezelfde instelling hebben.

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Helemaal eens! Ik werk ook regelmatig samen met andere ondernemers. Ook dat is soms lastig omdat je er soms iets te vanzelfsprekend vanuit gaat dat de ander je wel begrijpt en soms is dat gewoon toch niet zo. Maar inderdaad, de instelling is hetzelfde.

      Liked by 1 persoon

  7. Anne J zegt:

    Ik moet denken aan de uitspraak ‘Ik wens je veel personeel’ , een uitspraak die eigenlijk impliceert: ‘ik hoop dat je snel failliet gaat’. Het hebben van personeel wordt gezien als een constante bron van narigheid en zorg.

    Like

  8. mergendise zegt:

    Zo, wat een heftig verhaal!
    Ik coach nu een team van ongeveer 20 vrijwilligers en vind dat ontzettend leuk om te doen. Maar, ze doen het dus vrijwillig. Het is niet iets voor geld en ik kan dus ook niet ontzettend hoge eisen stellen. Wel is het zo dat als ze onvoldoende doen ik ze er wel op aanspreek.
    Maar ik blijk het erg leuk vinden om te doen. Buiten een paar ruzies (wegens niet klikkende persoonlijkheden zullen we maar zeggen) gaat het met het grootste gedeelte toch gewoon goed. Dus hopelijk heb ik wel de skills.
    Lijkt mij erg rot als je daar na jaren achter komt dat het zo is gelopen achter je rug. Ik ben ook van: zeg het nou maar tegen mij, dan kunnen we er iets aan doen. Dan hoop je maar dat ze dat ook doen…
    Beetje een nachtmerrie, jouw verhaal!

    Like

  9. valhalla zegt:

    ‘ik wens je veel personeel’ schijnt een niet zo vriendelijke Joodse uitspraak te zijn. Er zit een enorme kern van waarheid in.

    Heb genoeg ellende gezien bij mijn ouders en hun bedrijf mensen. Heb er ook genoeg van meegekregen. Mensen die aan andere mensen zaten tijdens werk en ermee uitgingen na werk. Mensen die nogal zwoele gesprekken hadden via de chat tijdens werk. Mensen die zeiden bij een klant te zitten en thuis waren, voor niet een keer maar stelselmatig. Mensen denken ook dat een werkgever onuitputtelijke voorraden geld en tijd en middelen heeft. Er zijn heel veel fijne mensen maar ook veel eikels. En dat zijn vaak de mensen die zulke toffe peren lijken op het eerste gezicht.

    Like

  10. Nina zegt:

    Tja, wat een verschrikkelijke ervaring zeg!
    Ik heb het van de andere kant een beetje meegemaakt. In een ver verleden werkte ik voor een aantal kleine zelfstandigen en dat waren geen fijne ervaringen! Er werd vanuit gegaan dat je direct vanaf de eerste week alles wist en kon bij 1 baas. Bij een andere mocht de radio niet aan omdat de baas dan niet kon horen wat wij (werknemers) tegen elkaar zeiden! (Echt he! Dat is toch niet van deze eeuw?) Een derde vond het dan weer niet kunnen dat er een ontbijtkoekje werd gegeten terwijl we aan het werk waren (want met 1 hand kan je zo snel niet werken). En bij elke baas moest er gesmeekt worden als je eens verlof wou nemen. Niet fijn! Ik begrijp het standpunt van die kleine zelfstandigen ook wel natuurlijk, want werknemers hebben kost handen vol geld, maar ik ben heel blij dat ik mn eigen bedrijfjes heb, want voor een kleine zelfstandige wil ik nooooooit meer werken 🙂

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Dat van die radio is wel… jeetje…. en eten vond ik ook niet zo’n punt…

      Wat je van nieuwe medewerkers mag verwachten in hun eerste weken vond ik overigens ook wel erg moeilijk, hoor! In een sollicitatiegesprek hadden mensen soms de neiging om te vertellen hoe bedreven zij met excel waren. Als ze vervolgens niet eens een gemiddelde konden uitrekenen dan was ik daar ook wel erg verbaasd over.
      Idem bij Word, overigens….

      Like

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s