Hondenleven deel 4: Een schat zoeken.

Het was hondenweer. Het regende de hele dag, behalve dan tussen half negen en half tien, toen ik met Pippa het bos in was.

De kou kroop echter tijdens deze wandeling mijn lijf in om er niet meer weg te gaan. Van de weeromstuit zette ik de verwarming wat hoger terwijl ik mijn dagelijkse werkdingen deed.

Gelukkig hebben we een tuin. Ik kan er dus voor kiezen om Pippa gewoon even de tuin in te laten. Dan hoef ik mijn lekkere warme sloffen niet uit te doen. Pippa is inmiddels vier en een halve maand oud. Ze is redelijk zindelijk maar dat is ze vooral omdat ik haar gewoon heel regelmatig even naar buiten stuur om een plasje te doen. Ze kent de woorden “plasje doen” inmiddels goed en ze weet dat ze het beste in mijn zicht kan blijven als ze plast, zodat ze ook een beloning krijgt als ze binnen komt.

Ik ging toch maar naar buiten, ’s middags. Toch maar dat rondje. Het was immers weer even droog dus eigenlijk had ik – behalve dan mijn eigen luiheid – geen excuus….

Zonne bleef binnen. Die kwam recht van school en dan snap ik dat best, dat ze “even niks” wil.

We liepen naar ons vaste bosje omdat ik op de website gezien had dat er daar een cache te vinden is.

*spoiler alert*

* Een spoiler alert is een waarschuwing die mensen die aan geocaching doen, geven aan andere schatzoekers. Het is immers veel leuker om de schat helemaal op eigen kracht te vinden.

De cache staat aangegeven als “Dino bosje” en het is echt bij mij om de hoek. Of vier hoeken verder, dan… Ik kom er regelmatig met Pippa omdat ze daar los mag en bij me blijft. Op grasvelden in de wijk wil ze nog weleens de benen nemen.

We gingen het bosje in en liepen naar de GPS-locatie. Nou is mijn telefoon niet op de vierkante centimeter nauwkeurig, zeker niet onder bomen, maar van de eerste cache heb ik geleerd dat ik wel echt binnen een meter of twee moet zoeken als het blije “JE BENT IN DE BUURT!” muziekje afgegaan is.

De tip was “hulst” en laten er nou in de buurt van de GPS-locatie meerdere hulststruiken groeien…

Ik dacht zeker te weten welke struik het was. Eronder lag een dikke holle tak. Ik keek erin en ja, ik zag iets glinsteren.

Het was een leeg bierblikje. Daar zat niks in. Ik probeerde in de holle tak te kijken en te voelen maar ik zag niks en ik voelde niks. Met een wat handzamere tak veegde ik de bladeren opzij. Niks. In de struik hangend, dan misschien? Ook niet.

Dan maar de volgende struik. Weer veegde ik de bodem schoon van bladeren. Niks.

Terug naar de eerste struik. Ik porde met mijn bladveegtak in de dikke holle tak. Niks.

Hm.

Het zou een makkelijke cache moeten zijn……

Ik gaf het al bijna op. Alles leuk en aardig maar het was dus koud en nat, maandag. Ik ging echt niet op mijn knieën op de natte bladeren….

Voor de zekerheid liep ik naar een derde struik. Tilde een vermolmd stuk hout op… en… ……. …..

 

GEVONDEN!

Even doe ik een blij dansje. YESS!!! Mijn vierde cache…!!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in buiten, dagelijksedingen, Geocaching, hondenleven, leukedingendoen. Bookmark de permalink .

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s