Een kwestie van dagen….

Ze is ziek en ze zal niet zo lang meer leven. Een paar weken geleden kreeg ik al berichten waardoor ik me realiseerde dat het een kwestie van dagen zou kunnen zijn. Dat ze er nog is, had ik eigenlijk niet verwacht.

Het is weliswaar familie, maar sinds mijn studententijd had ik niet veel contact meer met ze. Dat veranderde bij de verhuizing van mijn ouders: ze wonen nu écht in de buurt en tijdens logeerpartijtjes bij opa en oma ging Zonne er het afgelopen jaar regelmatig op visite, omdat ze immers een zwembad hebben. Ze noemt hem ook opa en haar ziet ze als een tweede oma.
En ik kwam er met plezier, om Zonne op te halen maar ook gewoon voor hen. Het was fijn ze weer te zien, zo af en toe. 

Het is leuk dat mijn ouders terug gegaan zijn naar het dorp waar ze elkaar ontmoet hebben. Ik ben niet persé een familiemens geloof ik, maar wel wat meer dan dat ik me gerealiseerd heb. Ik ga graag eens mee wandelen met een paar tantetjes, bijvoorbeeld. En ik vind het leuk om er bij de plaatselijke supermarkt een nicht tegen het lijf te lopen.

Ik heb in dat dorp naast dit echtpaar van vaderskant, nog tig familie. Mijn moeder komt uit een gezin van 16…. en de meeste neven en nichten zijn niet erg ver uitgevlogen…

 

Ze wil het er niet over hebben dat ze niet lang meer zal leven. En hij ook niet. Toen we er gisteren toch nog vrij onverwachts even langs gingen, had ik Zonne dus geïnstrueerd. Ze kon het beter niet over doodgaan hebben omdat oom en tante daar erg verdrietig van zouden kunnen worden.

Dat snapte Zonne wel.

 

Als het een slechte dag zou zijn, zou ik het bij een kort bezoekje houden, had ik al afgesproken met mezelf. En als het een goede dag zou zijn ook.

Het bleek een goede dag te zijn en aan oom merkte ik dat hij het fijn zou vinden dat we nog even naar boven zouden gaan, naar haar toe, even gedag zeggen. Ook Zonne werd gevraagd of ze even naar oma A. toe zou willen.

Dus dat deden we… Ook Zonne. Een andere neef was net ook even geweest. Hij had zijn kinderen beneden gelaten. Ik snap dat wel: ze hebben haar nog nooit gezien. Maar oom wilde graag dat mijn vrolijke meisje meeging naar boven. Ik vond dat prima.

Haar zoon, die andere neef, lag gezellig naast haar op bed. Zonne was wel onder de indruk van hoe tante eruit zag. Ik was vooral opgelucht omdat het er niet uitzag dat ze pijn had…. Tante nodigde haar nog even uit om gezellig bij haar op bed te komen knuffelen, maar dat durfde Zonne toch niet.

Gelukkig wachtte Zonne keurig tot we er al weg waren met tegen me te zeggen dat ze niet bij “oma A” op het bed durfde te liggen omdat ze bang was dat ze “het” dan ook zou krijgen en dood zou gaan… en vervolgens hebben we nog lang nagepraat over sterven en dood gaan en wat kanker eigenlijk precies is…. Dood gaan maakt indruk op meisjes van zes. 

 

Na even kletsen zag ik dat ze moe was. Na een minuutje gingen we dus alweer naar beneden. Zonne liet nog even weten dat ze wel kon zien dat tante ziek was, want ze zag helemaal geel. Ja… dat klopte wel…..

 

Ze gaat sterven maar daar wil ze het niet over hebben. Dus nam ik afscheid met “tot de volgende keer”. We weten echter allebei wel dat die volgende keer er niet zal zijn….

 

Het huis was vol, ik was niet de enige die even langs kwam. Toch is het jammer dat je juist bij zulke gelegenheden, mensen die je eigenlijk best dichterbij in je leven zou willen hebben, tegenkomt. Dat is een mooie bijkomstigheid van sterven, misschien wel…. dat je elkaar weer eens ziet… maar liever zou je dat doen om andere redenen…..

 

Sterven hoort bij het leven…. en zij zal thuis sterven, want dat is wat ze wil.

Ik wens ze nog veel liefde toe, de komende dagen of weken.

En ik hoop dat haar einde goed zal zijn, voor iedereen…..

 

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

6 reacties op Een kwestie van dagen….

  1. MrFireMe zegt:

    Sterkte gewenst, erg herkenbaar helaas.

    Like

  2. Wat fijn voor je dat je nog even langs kon wippen.

    En goed dat jij Zonne gewoon laat omgaan met de dood. Doen wat past bij de situatie. En bij Zonne. En dan een goed gesprek na. Ja, zo hoort de dood bij het leven.

    Like

  3. Financefitgirl zegt:

    Heel veel sterkte

    Like

  4. Janny zegt:

    Ik ben inmiddels midden in de vijftig en heb al aardig wat diep verdriet over ziekte en sterven van familie, buren en vrienden meegemaakt. Het is voor mij altijd een steun in m’n rug geweest dat mijn ouders ons als kinderen betrokken hebben bij ziekte en overlijden. Op een rustige manier. Als we het eng vonden, hielden ze onze hand vast. Ze legden het aan ons uit en leerden ons dat leven en dood onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.
    Wat fijn dat jij dat ook zo doet met Zonne. Het is niet gemakkelijk maar oh zo waardevol.

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s