En dóóór…!

Als je dan aan het opruimen geslagen bent, dan komt het fenomeen “werk” wel erg ongelegen….

En dat dan je nieuwe laptop tot twee keer toe ineens uitgaat en gaat updaten. Zodat je Excel bestand tot twee keer toe verdwenen is. Zodat dat “even een uurtje heul hard werken” de hele ochtend in beslag neemt…… …. ….

Maar goed. Het is af en de rest komt vanavond wel. Zometeen, dus, welteverstaan.

Zolder is helemaal 100% definitief opgeruimd. Er staan nog zes tot acht dozen met bewaarspullen. En wat laminaat dat over was. Ik heb nog geen “na-foto” maar geloof me maar op mijn blauwe ogen.

De trapkast naar de zolder. Nog nooit opgeruimd. Nog nooit echt gebruikt. Er lag zooi in dat van de zolder af naar beneden gedwarreld of gevallen was en achter de trap terecht was gekomen en dat ik dan vond dat het daar ook wel prima lag: een halve tent, een doosje half gesmolten kaarsen. Onder dikke lagen stof. En dooje spinnen. Een schoen zonder vriendje en een dito handschoen waarvan ik de ander nog had dus nu een setje bijpassende. Kunnen die andere vier linkerhandschoenen zonder rechter exemplaar mooi weg…! Een paar lege dozen “handig om de originele verpakking te bewaren” waarvan de inhoud inmiddels allang weg is en nu de dozen dus ook. En reserve van reserve bestek. Dat mag dus ook wel weg….

Nu is hij leeg, stofvrij. Ik kuch nog effe na…. Lees verder

Over opruimen en weg gooien

Wat ik weg gooide…. ook al was ​het moeilijk: Vijf uitgaven van l’Illustration uit de 1915 – 1930. Eén uitgave uit de eerste wereldoorlog (la grande guerre…) en één luxe met prachtige uitneembare kleur-illustraties. Collectors-items, ik zweer het…. en prachtig. Maar ze lagen wèl al sinds 2006 op zolder en ook daarvoor nooit geweten wat ik ermee wilde. Behalve bewaren dan…..

Grappigste vondst: een vibrator. Die het nog deed. De batterij niet leeg. Ik nam hem mee naar de milieustraat en gooide hem weg bij de elektrische apparaten. Legde hem op een opvallend plekje. Voor de lol.

Lees verder

Een beetje helpen

Ken je Kiva? Niet? Kijk dan eens op de website. Kiva is een organisatie die microkredieten via crowdfunding organiseert. Dat zijn kleine leningen die mensen aanvragen om bijvoorbeeld een bedrijfje op te zetten of (meestal) iets in te kopen voor dat bedrijfje. Denk bijvoorbeeld aan een varken, kunstmest of een naaimachine.

Ken je het wel? Ga er dan mee aan de slag!

Je kunt kiezen wie je wilt steunen: vrouwen, mannen, individuen, groepen, land, sector, etcetera.

Je leent een bedrag van minimaal 25 euro. En dat wordt dan terugbetaald over een periode die je zelf kunt kiezen: 6 tot 82 maanden.

Als je nou de afgelopen maanden weinig aandacht hebt gegeven aan delen en lief zijn, is dat een goede reden om daar vandaag mee te beginnen.

Lees verder

Twee keer luxe.

Een natuurkampeerterrein, ga er naartoe! En als je niet van kou en behelpen houdt, ga dan in mei of in juni. Het is er fantastisch. Voor leuke mensen dan, he? Als je geen leuk mens bent, blijf dan maar weg. Want naar natuurkampeerterreinen gaan alleen maar leuke mensen. Echt. Wij bijvoorbeeld….

En er is ook natuur. Zomaar. Gratis. Je wandelt er zo naartoe. De grens tussen kamperen en natuur is nergens zo vaag als bij een natuurkampeerterrein. Zo wandelden wij rondom de Kuinderplas (want daar waren we) en aan de overkant van die plas vond ik gewoon nog een aantal plekken voor tenten. Alleen wandelend te bereiken, of met een bootje. Daar heb je overigens géén wc, géén waterpunt. Moet je effe voor varen of een kuiltje graven…

Lees verder

Koekenpan

We zijn op een natuurkampeerterrein in oostelijk Flevoland, daar waar het nauwelijks te zien is dat er vroeger een Zuiderzee was.

Ik kan even niet opzoeken hoe het gebied heet. Want geen Internet. Ik schrijf deze blog offline. We zijn offline. Heerlijk.

Oh ja. Noordoostpolder.

Winterkamperen is de ultieme mindfulness in de praktijk. Leven in het moment. Met Pippa erbij is zelfs het keukenkastje opendoen geen vanzelfsprekendheid.

Van de bank opstaan kan niet. De tafel moet opzij of op zijn minst naar voren zodat ik eronderdoor kan. Daar ligt nu Pippa. Die dus opzij moet en opzij is níet op de bank. Dan kan het kastje open….

En nee dat is niet vervelend. Dat is hoe het is. We hebben geen haast.

Lees verder

Geen verkleedkleren

Zonne had een missie. Ze had Amina (niet haar echte naam….) beloofd om vandaag de prinsessenjurk mee te nemen. Zonne trok immers haar zebrapak witte-tijgerpak aan. En Amina had geen verkleedkleren en haar broer ook niet. Dus toen de juf het vroeg had Zonne haar vinger opgestoken en een vriendje zou voor de broer iets meenemen.

Ik geloofde het verhaal eerst niet.  Lees verder

Donderdagochtend

Het vriest, het is best fris. Máár…. de zon schijnt.

 

I love it.

 

Ik kies ervoor om me niet aan te sluiten bij de ochtendroedel in het bos. Best gezellig hoor, maar stilte is fijn.

We gaan het bos al snel uit. Een cache lokt me een open natuurgebied in. Lekker in het zonnetje. Blauwe lucht. Weinig wind. Ja. Fijn.

Pippa boft. Ze vindt een bal. Blij komt ze me de bal brengen. Ik rol hem weg, zij rent erachteraan. Maar niet te vaak: remmen, wenden en draaien is niet goed voor puppenlijven.

Lees verder