Verzamelen? Nee, dank u!

Toen ik nog een meisje was, verzamelde ik een tijdlang “olifantjes”. Echt hele lelijke witte nep-porceleinen, die je bij de Blokker kon kopen. En ook mooie, van steen bijvoorbeeld. Ik had grote en kleine, van hout en van glas.

“Beeldjes” noemden we ze. Mijn zusje spaarde poezen. Zo deed ieder kind wel wat. Er waren ook kinderen met gigantische verzamelingen smurfen. Van plastic. En ik kan me de flippo’s ook nog heel goed herinneren. Ik had er niet zo veel want wij aten geen gigantische hoeveelheden chips, en dan ook nog eens niet van het “goede” merk….

Ik heb nog steeds twee of zo olifantjes, van vroeger. Twee is meer dan genoeg en misschien wel te veel.

Mijn oma verzamelde postzegels en munten. Ze kocht voor alle kleinkinderen een tijdlang eerste-dag-enveloppen. En wij scheurden van alle enveloppen de postzegel af. Tegenwoordig zie je ze niet zo veel meer, postzegels. Ik in ieder geval niet. Ik krijg bijna alleen maar rekeningen en zo, altijd uit “port betaald”- zendingen.

Eigenlijk dacht ik dat spullen verzamelen gewoon “uit” was. Alleen kinderen verzamelen zo af en toe ineens iets. Omdat de plaatselijke supermarkt het weg geeft: per 10 of 15 euro boodschappen. Zo loopt Zonne sinds een week met drie “Koins” rond. Gekregen en geruild, op school. Want ik doe namelijk helemaal geen boodschappen bij die super en ik probeer de weggeefacties altijd zo veel mogelijk te ontwijken.

Maar… sinds ik een enthousiaste geocacher geworden ben, besef ik dat er ook nog steeds veel volwassenen gevoelig zijn voor verzamelen. Zo is er het fenomeen “woodie”.

Hoe geocachen ook alweer werkt.

Even voor uw beeld. Geoachen is dus schatzoeken met GPS. Zo’n schat wordt een “cache” genoemd. In iedere cache zit een logboek. Als jij je naam (wat meestal een nickname is) in het boekje geschreven hebt, dan heb je de cache officieel gevonden. Dat kun je dan ook weer registreren op een site, die via je profielpagina een hele lijst met statistieken bijhoudt van de door jou gevonden caches. Deze kunnen verschillen in moeilijkheid, bijvoorbeeld. En het kan een uitdaging zijn om bijvoorbeeld een lange “streak” te maken: zo veel mogelijk dagen achter elkaar met minimaal één gevonden cache.  Of het totaal aantal gevonden caches per maand. Ikzelf ben niet zo van de records maar er zijn dus hordes mensen die regelmatig 100 van die dingen zoeken op een dag. Het voelt voor mij een beetje hijgerig maar hee ze moeten het lekker zelf weten….

Je kunt ook meedoen aan een “friend league”, waarbij je wedstrijdje doet met je vrienden: wie vindt de meeste caches in een week.

Doe ik ook al niet aan mee. Ik zoek gewoon vaak een geocache als ik met Pippa aan het wandelen ben. Soms doe ik een uitgezette geocacheroute en dan vind ik er tien. En soms zoek ik er geen. Klaar.

De inhoud van de “schatkist”.

Caches kunnen zo klein zijn als een vingerhoedje, in dat geval zit er alleen een klein logrolletje in. Je kunt je wel voorstellen dat deze moeilijk te vinden zijn. De kleinste die ik ooit vond, was een adreskokertje van een huisdier. De grootste die ik ooit bezocht, was een tuinhuisje. Als de cache groter is dan een formaat filmrolletje, dan zit er soms ook wat méér in dan alleen een logboekje of – rolletje waar je je naam op moet schrijven. Er zit dan een echte “schat” of “stash” in: kadootjes die andere mensen hebben achtergelaten in de cache. Deze mag je dus meenemen, mits je iets van gelijke of hogere waarde achterlaat. En één van de dingen die je nog weleens kunt aantreffen in deze schatkisten, is een woodie.

Wat is een woodie?

Een Woodie is een houten schijfje dat mensen (tegen betáling, ’t moet niet gekker worden…) kunnen laten maken. Vaak zetten ze er hun “teamnaam” op. Soms kun je ook woodies krijgen, bijvoorbeeld wanneer je een geocache-bijeenkomst bezoekt. Zo’n bijeenkomst wordt soms voor de gezelligheid georganiseerd, soms is het een soort beurs en soms is het ook een zaterdagmiddag samen met de boswachter een stuk van een natuurterrein opruimen.

Afbeeldingsresultaat voor woodie geocaching

En er zijn dus mensen die ze verzamelen, die woodies. Volwassenen. Ze lijsten ze in en zo. Echt. Ze gaan naar ruilbeurzen of doen oproepjes op Facebook.

Een hele industrie…

Er zit een hele industrie achter geocachen. Zo kun je leuke badges kopen om op je kleding te strijken (ja… waaróm…!), je kunt stempels laten maken met je eigen logo erop, zodat je niet meer vijf letters in een boekje hoeft te krabbelen. Je hebt zelfs complete uitrustingen: kleding, hoofddeksels, zaklampen, sokken met een geocache-logo, zakmessen met vijfentwintig toebehoren, complete klimuitrustingen, navigatie-apparatuur, uitschuifbare spiegeltjes en magneten, je kunt het zo gek niet bedenken.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over alle dingen die ze bedacht hebben voor als je eens zelf een cache wil verstoppen….!

Kijk een handige rugzak, dat snap ik best. Als je vijf uur gaat wandelen en ondertussen nog een cache wil zoeken en je hebt nog geen rugzak, why not.  Maar geld uitgeven aan houten schijfjes met je naam erop en dat je die dan gaat ruilen met andere mensen die ook van die schijfjes hebben… Nee. Dat snap ik werkelijk niet.

En dat je dan die woodies in een lijst gaat doen en aan de muur gaat hangen. Of in een map. Om door te bladeren. Als volwassene. En oproepjes plaatst voor meer woodies…

Nee.

Afbeeldingsresultaat voor woodies geocaching lijst

 Gelukkig kun je ook gewoon af en toe een geocache zoeken en verrast worden door een inventieve verstopplek, een mooi knutselwerk of een prachtig stukje natuur.

 

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in buiten, consuminderen, Geocaching. Bookmark de permalink .

10 reacties op Verzamelen? Nee, dank u!

  1. Lis zegt:

    Ik vind volwassenen die verzamelen ongeveer net zo sexy als volwassenen die boterhammetjes met pindakaas of chocopasta eten… En daar zal ik het maar bij laten 😂

    Liked by 1 persoon

  2. Lot zegt:

    Er gaat een hele nieuwe wereld voor me open.
    Mag voor mij eigenlijk wel dicht blijven die bijkomstigheden. Het schatzoeken lijkt me wel leuk verder.

    Liked by 1 persoon

  3. Anita zegt:

    Het voordeel van de weggeefacties van supermarkten is dat je hele mooie poppetjes / ruilmateriaal krijgt om in een cache te stoppen!

    Like

  4. Christina zegt:

    Geocachen vind ik leuk, omdat je lekker buiten bent en vaak op leuke plekken komt waar je anders niet zo gauw zou komen. Ik stop liever iets in een cache dan dat ik er iets uit haal. Soms ook wel eens rommeltjes uit de supermarkt, of dingetjes die anderen dan fijn kunnen sparen, terwijl ik lekker meer buiten loop en blij ben dat ik minder spullen heb 🙂

    Liked by 1 persoon

  5. Mammalien zegt:

    Ik ben ook geen verzamelaar, zie daar echt het nut of de lol niet van in. Inmiddels begrijp ik geloof ik wel waarom de producenten van de te verzamelen spullen de verzamelwoede graag aanwakkeren..

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s