Sparen voor speelgoed

20180315_132209.jpg

Sparen voor speelgoed, alleen al omdat het zo lekker allitereert vind ik dat een goed idee…!

Maar om heel veel andere redenen ook…:

  1. Je kunt niet vroeg genoeg beginnen met de financiële opvoeding van kinderen. Maar dan wel passend bij de leeftijd. Vind ik dan, hè? Wat jij vindt mag je lekker zelf weten… echt…!
  2. Ik vind autonomie belangrijk en dat begint wat mij betreft al vroeg. Mijn meisje hoeft voor sommige dingen niet afhankelijk te zijn van of ik dat toevallig op dat moment “goedkeur” of niet. Ze mag bijvoorbeeld zelf kiezen wat ze aantrekt naar school. Ook rare combinaties. Maakt mij niet uit. Als het maar schoon is. En ze mag ook een klein beetje proeven aan de vrijheid om zelf uit te maken waaraan er geld wordt uitgegeven in ons gezin.
  3. Ik houd niet van zeurende kinderen, ook niet die van mezelf. Dus als ze iets wil dan kan ze er zelf voor sparen en het zelf kopen. Ze hoeft ook niet om haar zakgeld te vragen (of zeuren) maar krijgt het gewoon. Als we er aan denken, dan hè? Maar daarover later meer….
  4. Ik houd niet van verwende kinderen die in overvloed opgroeien. Mijn meisje kreeg dus geen speelgoed-dat-op-een-bepaald-moment-hip-is-en-dat-dan-na-een-week-de-halve-klas-ermee-loopt. Als ze het wil hebben, kan ze het zelf kopen en dan gaat dat ten koste van een ander onnodig ding. Dingen die ze nodig heeft, koop ik voor haar, immers. En aangezien ze maar 60 cent zakgeld per week krijgt en ook af en toe “wat lekkers” wil kopen, is er niet veel budget over voor spullen. Bovendien raken spullen ook zoek of kapot. Helpt ook al.
  5. Kinderen die kunnen sparen, leren om beloningen uit te stellen. En vroege zelfbeheersing leidt tot latere competenties. Daar zijn hele gave onderzoeken naar gedaan.

Kijk maar (vier en een halve minuut):

Waar het mee begon: dagbudget tijdens de vakantie.

Vrienden met wie ik een jaar of twee geleden op vakantie ging, vertelden me dat hun kinderen iedere dag één ijsje mogen, tijdens de vakantie. Ik zag dat het vragen om ijsjes al meteen na het ontbijt (en soms ervoor….!) al begon en ging eens nadenken. ..
Op zich best prima: op vakantie iedere dag een ijsje. Maar hoe voorkom je het gezeur….?!
Als Zonne – toen vier jaar oud, bijna vijf – een ijsje kreeg, stonden we soms behoorlijk te onderhandelen bij de poster met opties: néé niet een ijsje van drie euro… en ook niet van twee euro vijftig als er ook ijsjes zijn van tachtig cent. Enzovoorts. Blech.
Ik ging dus maar eens experimenteren. Zonne kreeg een euro per dag. Die mocht ze gebruiken om eventueel dagelijks een ijsje te kopen. Als ze een ijsje van twee euro wilde, moest ze een dagje overslaan of een week lang eentje kopen dat goedkoper was en het wisselgeld sparen. En als ze ook ineens een visnetje, een of andere pet of een paarse krokodil wilde, dan moest ze een paar dagen helemaal géén ijsje kopen.

Ook snoep kun je ook sparen en bewaren… òf allemaal opeten!

Sinds begin februari krijgt Zonne iedere donderdag na de zwemles een aantal snoepjes van me in haar eigen snoeppot. Dat zijn er meestal 8 of 9: gemiddeld één per dag en dan iets extra. Het is aan haar wanneer ze ze eet, behalve tijdens het eten of wanneer ik aan het koken ben. In het begin at ze alle snoepjes op donderdag – na het eten, dat dan wel weer…. regels zijn regels – op. Tegenwoordig eet ze haar laatste snoepje pas op dinsdag op. En ze vraagt nooit meer om snoepjes. Ik zeg: win-win.

Zakgeld: wanneer ik begon.

Toen ze vier jaar was en nadat het met dat dagbudget heel goed gegaan was tijdens de vakantie, heb ik nog even overwogen om vanaf dat moment ook zakgeld te geven. Maar ik vond (en vind) dat toch echt nog te jong. Een week is voor een kleuter nog amper te overzien en ik wilde ook vooral niet te veel geven. Toen vervolgens “de spinners” ineens een hit waren, ben ik daar gewoon niet in mee gegaan. Zonne heeft het nog even geprobeerd maar ze weet dat zeuren haar nog nooit iets opgeleverd heeft. Dus geen spinner voor Zonne.

Ik ben begonnen met zakgeld op het moment dat ze naar groep drie ging. Inmiddels kon ze aardig tellen en optellen. En niet als truukje, ze begrijpt inmiddels ook wat die getallen betekenen. Ook kon ze een week beter overzien dan toen ze 4 was.

Hoeveel zakgeld ze krijgt.

Ik wil niet omkomen in rotzooi en ik wil niet dat Zonne “in overvloed opgroeit”. Ze krijgt 60 cent per week. In theorie. In de praktijk vergeet ze het bijna altijd en ik ook, en gooi ik gewoon af en toe een paar muntjes in haar spaarvarken. Sinds ze onlangs haar eerste echte aankoop gedaan heeft, heb ik een reminder aangemaakt: iedere zaterdag 60 cent.

“Shoppen”.

We gaan bijna nooit naar het centrum van onze stad. Waarom wel, hè? We hebben alles immers al… Maar een paar maanden terug vroeg ze me of we niet een keertje konden gaan shoppen. Blijkbaar was haar vriendinnetje ook wezen shoppen en dat klonk dus wel interessant.
Zesjarigen (in ieder geval die van mij…) weten helemaal niet wat shoppen is. Zonne wist dan nog wel te vertellen dat dat “in de stad” was. Dus prima. Wij “naar de stad”. Een goed moment om de portemonnee mee te nemen en het spaarvarken te legen. Ik stelde wel maar meteen even voor om maar de helft van het kapitaal mee te nemen “anders is je varken helemaal leeg” en zonder vragen te stellen was dat prima. En ik stelde ook maar voor om de bibliotheekboeken mee te nemen. Want “in de stad” is ook een bieb.
En daarna gingen we dan inderdaad een paar winkels in. Met kleren. Dat is vet saai. En kleren zijn ook hartstikke duur, ontdekte Zonne, die vier euro en een paar centen bij zich had.

Uiteindelijk hebben we samen wat gedronken met een taartje erbij. Waarna Zonne erachter kwam dat ze “haar helft” niet kon betalen. Zodat we maar besloten hebben dat zij mij op een koffie heeft getrakteerd en ik haar op een taartje. Eind goed al goed.

Playmobil.

Sinds een lange discussie en onderhandeling met haar beste-vriendin-van-deze-week – vriendinnetje wilde met de playmobil spelen en Zonne niet – en het compromis dat volgde – eerst playmobil en daarna met de knuffels – is Zonne alleen nog maar met playmobil aan het spelen, na er jarenlang niet naar om gekeken te hebben.

Dat ik tijdens het opruimen wat kleine playmobil-shizzel was tegengekomen; toendertijd niet geschikt voor meisjes van drie en sindsdien eigenlijk gewoon vergeten, speelde daar wel een rol in. Deze playmobilcavia’s en -muizen bleken favoriet. En de olifant en ezel. Natuurlijk… ze wil niet voor niets “dierenbeschermer” worden, later.

Dus toen ze laatst voor de zoveelste keer haar spaargeld telde (rekenen is leuk!), stelde ik voor om samen op MP naar tweedehands playmobildieren te zoeken.
Dat leek haar wel wat en nadat we samen wat advertenties hadden bekeken, wist ze het zéker: ze wilde de dierendokter met poesjes, konijnen en hondjes en een stinkdier. En toebehoren.

Dus boden we tien euro.

Dat is 17 weken zakgeld à 60 cent per week. Bijna al het zakgeld dat ze tot nu toe in haar leven kreeg.

Het meisje dat de playmobil verkocht, reageerde met een tegenbod van 13 euro. Heel reëel want het was best veel. Maar… Zonne had niet genoeg. Ze kwam tot 12 euro 21…. Dus helaas was er géén deal. Een week later zat ze al op 12 euro 81. En toen vond ze ook nog een muntje van 20 cent, héél “toevallig”, tijdens het tandenpoetsen. Dat ze van mij mocht houden. En gisteren zijn we de dieren en de dokter gaan halen.

Putty

Nu heeft ze een leeg spaarvarken en dierenplaymobil. En nu wil ze “putty”. Want dat heeft tegenwoordig iedereen mama. Typisch van die zooi die ik niet in mijn huis wil. Maar oké. Ze mag het best kopen. Moet ze even een maandje sparen. 

En heb ik een maand de tijd om haar te verleiden er iets anders mee te doen….. 

 

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dagelijksedingen, geld, opvoeddingen, sparen, Zonnekind. Bookmark de permalink .

10 reacties op Sparen voor speelgoed

  1. Mariska zegt:

    Wow! Dat klinkt echt goed en verstandig! Ons zoontje is 2,5 en nog te jong voor zakgeld. Maar ik ga jouw verhaal wel onthouden voor later 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. L. zegt:

    Goed over nagedacht, leuk onderwerp! Heel herkenbaar dat vergeten van het wekelijks zakgeld. Dat overkwam ons ook. Daar heb ik destijds wat op gevonden. Dochterlief kreeg van mij op nieuwjaarsdag 52 (door mij zelfgemaakte, geknipte) bonnen met de datum van de week (elke zaterdag van dat jaar) erop en de waarde van het zakgeld. Toen 2,50 per week. Als zij zakgeld wilde, kon ze een bon bij mij inleveren. En ik had overzicht over de ‘vergeten’ zakgeldweken. Dus soms kreeg ze 3 weken achterelkaar zakgeld, tegen inlevering van 3 bonnen. Maar ze moest er wel zelf aan denken en de bonnen zijn een hulpmiddel daarin geweest. Ze is nu 21 maar we denken er vaak met plezier aan terug. Groetjes, L.

    Like

    • mariimma zegt:

      Ja dat zelf aan denken hoor ik wel vaker. Maar aangezien zowel werknemers als uitkeringsgerechtigden ook nooit om hun geld hoeven te vragen, vind ik dat niet echt belangrijk…

      Like

  3. N zegt:

    Zo ongeveer doen wij het ook :-). Zoonlief heeft 1x zooi gekocht wat hij op tv had gezien en heel graag wilde. Ik uitgelegd dat het zooi was, maar het is zijn geld dus hij mocht zelf beslissen. Hij wilde het toch en het was uiteraard na een dag al stuk. Nooit meer om zooi gezeurd :-). Een spinner kreeg hij voor z’n verjaardag, daar speelt hij overigens nog steeds mee! Hij is bijna 8 en krijgt een euro per week.

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Toevallig sprak ik zojuist een moeder van een vriendinnetje. Haar dochter had gisteren van haar zakgeld die Putty gekocht. Glow in de dark putty. Dus die had ze onder haar deken gehouden, ’s avonds in bed. En vervolgens in slaap gevallen. Nu is de putty op en de lakens plus het nachtjaponnetje kunnen de prullenbak in…

      Zo kan het ook gaan met van die zooi. 🙂

      Like

  4. Melanie zegt:

    Goed doordacht. Bij ons krijgen ze zakgeld sinds de oudste 6 is. Ze krijgen 1 euro per week. Ze moeten een deel sparen, maar helemaal vast ligt dat niet. We praten er over als ze iets willen kopen, tot nu toe gaat dat goed. Snoep kopen ze eigenlijk nooit. Op vakantie krijgen ze een vakantiebudget. Mogen ze uitgeven waar ze aan willen, met als enige voorwaarde dat ze er ook een keertje van trakteren. Heel grappig: jongste kocht eerst iets voor zichzelf (lego) en zocht daarna naar een goedkope traktatie. Oudste heeft ons met veel zorg op een rondje drankjes getrakteerd (uitzoeken van leuk genoeg etablissement duurde veruit het langst!!) en heeft daarna de rest van de vakantie getwijfeld wat hij wilde kopen. Uiteindelijk kocht hij niks en wisselde zijn Deense Kronen in voor euro’s voor in de spaarpot. Ook goed. Het idee van L. Voor zakgeldbonnen vind ik ook heel leuk; misschien doen we dat wel. Dat geeft ook wat meer regie. Ik overweeg het zakgeldbedrag iets te gaan verhogen, maar dan moeten ze er meer van gaan doen uiteraard (bv zelf iets kopen als ze op sportwedstrijd zijn). Ze willen dit jaar ook voor het eerst op de Koningsmarkt spullen verkopen. Heel leerzaam om samen te bedenken wat een goede prijs zou zijn :)) Merk wel dat hun gehechtheid aan spullen daardoor sterk verminderd; soms wel iets te sterk…. opeens mag alles weg met het vooruitzicht op bergen en bergen aan geld wat ze denken te verdienen. Er ligt dus nog een ouderlijk klusje om die verwachtingen wat te temperen 🙂

    Like

  5. Haha, wat ontzettend goed gedaan! En ook ‘toevallig’ dat ze nét nog even die 20 cent vond 😉 Ik hoop dat ik het later net zo verstandig aan zal pakken 🙂

    Liked by 1 persoon

  6. MrFireMe zegt:

    Je hebt het prima onder controle, chapeau! Ons draakje (8) heeft gespaard voor een spel op de computer, ze heeft het helemaal zelf bij elkaar geharkt en toen het uiteindelijk moest worden afgerekend moest ze toch even 2x nadenken om het weer allemaal af te staan 🙂 We proberen haar wel bewust te maken over geld, dat het niet vanzelf in je portemonnee komt etc…

    Liked by 1 persoon

  7. Mijn zoon wilde van zijn eerste zakgeld (reisversie) monopoly kopen. Want dat was nog meer geld.
    Prima!
    Ik was alleen verbaasd dat hij al het wisselgeld voor de rode straten kon berekenen (30-18). Hij was nl vijfenenhalf… Een half jaar later mocht hij van de basissschool idd een jaar overslaan bij het rekenonderwijs.
    En nu (zoon=20) heb ik alleen als zorg dat hij niet altijd iets leuks voor zichzelf koopt. Verder komt hij prima uit met de lumpsum (ca.3 jaar) die hij heeft gekregen als studiegeld.

    Like

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s