Nog geen dertig jaar oud en een burn-out…

Afgelopen woensdag, toen ik aan het sporten was, liep ik Anna tegen het lijf. Wij kennen elkaar al jaren, zij het vrij oppervlakkig. We komen elkaar af en toe tegen in de klimhal en ook tussen de rotsen in Frankrijk ben ik haar weleens tegen het lijf gelopen.

Ik vroeg haar hoe het nu eigenlijk met haar ging en ik zag eigenlijk meteen dat ik haar raakte, met die vraag.

Een  burn-out aan het begin van je carrière.

Ze vertelde me dat het weer steeds beter ging. Ze had immers twee jaar geleden een burn-out gehad. En nu het re-integratietraject tegen zijn eind liep, had ze toch maar besloten om uren in te leveren. Meer dan drie dagen werken was namelijk nog echt te veel.

We raakten in gesprek: over veel werken, hard werken, parttime of fulltime. Over dat er eigenlijk van je verwacht wordt – niet in de laatste plaats door jezelf – dat je aan de slag gaat, nadat je van de universiteit komt. En niet voor maar een dag of twee per week. Dat het eigenlijk raar is dat je de keuze voor veel of weinig werken helemaal niet bewust maakt. Je gaat gewoon fulltime werken. In ieder geval tot er een kind is. En Anna heeft geen kinderen dus geen noodzaak om te minderen. Dus ze werkte en ze werkte hard. En ze kreeg twee jaar later een burn-out. En niet zomaar eentje: afgelopen woensdag kreeg ze er nog steeds tranen van in haar ogen.

Kijk… dat lijkt me nou óók weer niet helemaal de bedoeling….

Iets doen met je opleiding.

Nu ben ik van mening (en ik besef dat ik nu hordes thuisblijfmoeders tegen me in het harnas jaag) dat werken (ja, betaald, een baan ja) helemaal niet verkeerd is. Ook niet voor vrouwen en zeker niet als je jarenlang hebt kunnen genieten / profiteren van het onderwijs in Nederland. Onderwijs kost ons jaarlijks meer dan 35 miljard euro en volgens alle onderwijzers is dat nog veel te weinig ook. Persoonlijk vind ik dan ook dat – als je het aankunt – het je morele verplichting is om ook iets met die opleiding te dóen.

Wát je ermee doet, welke draai je eraan geeft, hoe lang en hoeveel uur per week, dat is dan wel weer een hele andere vraag. En dat is een vraag die veel mensen zich niet stellen. Ik in ieder geval niet, tot 5 jaar geleden. En Anna ook niet. En ik ken er nog meer zoals Anna en mezelf.

Dirtbaggen kan ook…

Het kan ook anders. Zo sprak ik laatst met Maja. Ook haar ken ik van het klimmen en ze heeft ongeveer dezelfde leeftijd als Anna. Zo rond de 30. Zij heeft chinees gestudeerd, ze deed zelfs twee opleidingen tegelijkertijd. Ze liep stage bij ambassades. Maar vervolgens bedacht ze zich dat ze óók een klimmer is. Een hele goede klimmer, zelfs, één van de betere van Nederland, maar dat zei ze niet over zichzelf. Dat zeg ik, ik ben trots op haar: ik leerde haar kennen als bedeesd meisje van 10 en als ik de zelfbewuste stralende jonge vrouw die ze geworden is nu zie of hoor, dan kan ik alleen maar heel blij grijnzen.

Dus Maja ging níet solliciteren. Ze ging reizen en ondertussen leefde ze van vertaalwerk. Tijden lang leefde ze in een auto met een kleine koffer kleren, een echte “dirtbag”. Dat heeft ze toch zeker wel een jaar of vijf gedaan. Ze heeft heel veel gezien van de wereld en ze heeft ook fantastisch moeilijke en beroemde klimroutes geklommen in de meest uiteenlopende – en soms vrij extreme – omstandigheden. Soms klom ze een half jaartje niet. Soms was ze weer een paar maandjes in Nederland, maar húp daar ging ze weer.

Dirtbag:
A person who is committed to a given (usually extreme) lifestyle to the point of abandoning employment and other societal norms in order to pursue said lifestyle. Dirtbags can be distinguished from hippies by the fact that dirtbags have a specific reason for their living communaly and generally non-hygenically; dirtbags are seeking to spend all of their moments pursuing their lifestyle.
The best examples of dirtbags and dirtbagging are the communities of climbers that can be found in any of the major climbing areas of North America–Squamish, BCYosemite, CA; Joshua Tree, CA; etc.
https://www.urbandictionary.com/define.php?term=dirtbag
Ik wist helemaal niet dat de term “dirtbag” zo gerelateerd is met mijn sport… 

 

Inmiddels woont ze in Canada waar ze de liefde heeft gevonden. Ze woont dichtbij prachtige klimrotsen. En ze heeft inmiddels een “echte baan”, bij het consulaat geloof ik. Ze vertelde dat mensen wel verbaasd waren dat ze geen fulltime contract wilde. Maar ondanks dat ze haar werk heel leuk vindt, wil ze ook leven.

Ik liet haar weten dat ik had gewild dat ik op haar leeftijd al evenveel wijsheid had gehad….

Generaties.

Terug naar Anna met de burn-out. Het moeilijkste had ze nog gevonden dat ze aan zichzelf moest toegeven dat ze niet kon wat ze dacht dat iedereen “gewoon wel even doet”. Carrière maken dus. Veel en hard werken. Opklimmen binnen de organisatie.

En dat terwijl ik dacht dat mensen van haar generatie, de zogenaamde “millennials”, zo goed waren in waar ik als generatie X-er heel slecht in ben. 

Balans tussen werk en privé.

Wij van de pragmatische X-generatie zijn immers dood gegooid met campagnes als “Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid” en “Kies Exact”: er moest carrière gemaakt worden. Bovendien geldt voor veel van ons, in ieder geval voor mij, dat ik door mijn ouders behoorlijk gepusht werd om goed te presteren: op school maar ook in het opbouwen van mijn carrière. Immers: ik kreeg al die kansen die mijn ouders – en zeker mijn moeder – nooit gehad hebben. Dus in geval van twijfel tussen MAVO en HAVO kies je het hoogst haalbare. In mijn geval was dat VWO en universiteit, twee studies….

Van millennials dacht ik dat zij júist veel beter dan wij, veertigers, in staat zijn om balans te vinden tussen werk en privé.

 The majority of research concludes millennials differ from both their generational cohort predecessors, and can be characterized by a preference for a flat corporate culture, an emphasis on work-life balance and social consciousness.
(https://en.wikipedia.org/wiki/Millennials)

en…

Authentiek zijn vinden ze belangrijk. Ze willen flexibel werken in sfeervolle omgevingen waar ze zichzelf kunnen zijn en waar ze zich authentiek kunnen ontwikkelen. Ze willen meteen meedoen en toegevoegde waarde leveren, bijvoorbeeld met de inzet van sociale media.
https://www.werkxyz.nl/werkxyz/meer-over-de-generatie-xyz/

Maar dat lees ik niet overal….

De generatie van de millennials is over het geheel bezien meer vatbaar voor burn-out– en stressverschijnselen dan de generaties hiervoor.[1] De oorzaak hiervan zit in de hoge verwachtingen die de groep over zichzelf en over hun leven heeft, aldus onderzoeker Thijs Launspach. Hij noemt als oorzaak onder meer de individualistische opvoeding, de lange tijd tussen de puberteit en het volwassen zijn, zich in hoge mate spiegelen aan anderen, het moeilijk vinden van een baan vanwege de economische situatie, het beeld van: ‘alles kunnen worden als je maar wilt’.

Balans tussen werk en privé.

Tja…. Aan al die theorie heeft Anna helemaal niks. Zij vindt het “gewoon” moeilijk om van zichzelf te accepteren dat ze niet de hele wereld aankan. Ik snap dat wel: je neemt afscheid van een beeld dat je van jezelf hebt en bij dat afscheid hoort ook rouw. Ik ken dat wel, die rouw – hoewel op andere vlakken….

Maar… zei ik haar… ik hoop dat ze ook het positieve erin kan gaan zien, in de komende tijd. Fulltime (of meer) werken is niet persé nodig en hoe vroeger in je leven je dat realiseert, hoe beter, wat mij betreft. Dat dure huis met die dure auto in de garage ernaast, dat heb je ook niet persé nodig. Het leven is zo duur als dat je het zelf maakt en als je het niet te duur maakt dan hoef je niet veel te werken, zeker niet als je – zoals Anna – een partner hebt die óók geld in het laatje brengt. Dan kun je ook gewoon leuke dingen doen. Of aankeutelen. In de zon gaan zitten. Een boek lezen. Of andere leuke dingen doen….

We leven immers niet om te werken, het is andersom: we werken om te leven. En dan is het een kwestie van keuzes maken. Die dure auto of dat dure huis, ieder jaar een nieuwe garderobe, die reizen naar Azië en die dure skivakanties, dat kan het verschil zijn tussen 24 en 40 uur werken.

 

Kies zelf maar.

 Anna en Maja heten niet echt zo…

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in consuminderen, financieel-plan, genieten, kwetsbaar-zijn, ontstressen, positiviteit, werk. Bookmark de permalink .

9 reacties op Nog geen dertig jaar oud en een burn-out…

  1. MvhJ zegt:

    Altijd weer duidelijk dat iedereen er anders in staat en andere keuzes maakt. Ook leuk om te lezen van ‘Maja’ trouwens. Je bent best kort jong en best lang oud (hopelijk), dus als je dromen kunt waarmaken: go for it. Maar ik ben ook met je eens dat tegenover de mooie opleidingen die we bieden de tegenprestatie van werken mag staan. Je kunt niet alleen maar lanterfanten en op zoek naar jezelf. Je zult iig de verantwoording moeten kunnen nemen je levensstijl. Dus niet allerlei mooie uitkeringen en profiteren van tegemoetkomingen, maar werken voor wat je nodig denkt te hebben en voor de rest kun je een keuze maken.

    Goed geschreven weer. Ik lees altijd graag je inzichten!

    Liked by 1 persoon

  2. Mama Tinus zegt:

    Leuke en interessante stukken heb je erbij gezocht. Ik verbaas me er nog regelmatig over hoeveel jonge mensen ik ken met een burn-out of die er tegen aan zitten. Hopelijk vindt Anna haar weg, kan ze werken op een manier die bij haar past.
    Daarnaast; ik ben thuisblijfmoeder maar mij schop je hier echt niet mee voor het zere been hoor. Je zegt het toch goed, werken is niet verkeerd, en dat ben ik met je eens. Alleen tijdelijk niet werken is naar mijn mening ook niet verkeerd. Want ik leef niet om te werken. Wij hebben nu een heel fijn stressloos leven. En ik ben ervan overtuigd dat ik wel weer ga werken als de kinderen op school zitten.

    Liked by 1 persoon

  3. Marjolein zegt:

    Mooie reflectie. Ik heb jaaaaren lang fulltime gewerkt en gestudeerd. Gelijkertijd Tot ik terug naar Nederland kwam en ik zoveel stress had dat ik het niet meer aankon. Toen ben ik eerst 32-36 uur gaan werken en ben gaan zoeken naar wat ik nu echt wilde binnen mijn vak. En dit jaar heb ik de start ervan. 24 uur p week als research verpleegkundige. Dagdiensten. Ik werk nog 30 uur per maand erbij in de Wijk. Maar niet voor veel langer – zodra mijn huis is afbetaald ga ik daarmee stoppen. Dat is in 2021. Ik vind het te overzien, en ik kan ws eerder stoppen want in het laatste jaar van de afbetaling is mijn hypotheek super laag.
    Ik wilde altijd zoveel extra afbetalen zodat ik kan stoppen met werken. Maar nu ik een baan van 24 uur heb die leuk is, kan ik het wel volhouden.
    Ik denk dat het zo belangrijk is om te weten wat je leven zin geeft. En FT werken en studeren was dat uiteindelijk niet. Vrijwilligerswerk en hondenwandelingen zijn een een goede start voor mij. Wie weet waar ik uiteindelijk terecht kom. – Marjolein

    Liked by 1 persoon

  4. Mooi stuk! Ik herken er best een hoop in van mijn generatie, maar heb ook het idee dat het de twintigers van nu nóg harder raakt. Wij zijn ten minste nog opgegroeid zonder de aanvullende druk van social media, waar natuurlijk ‘iedereen’ het geweldig voor elkaar heeft. Maar ik zie ook wel de verschillen met de generatie vóór mij. Waar die vaak vroeg trouwden en kinderen kregen en op die manier een soort natuurlijke ‘vertraging’ in hun pas kregen, zijn mijn leeftijdsgenoten langer bezig met studeren, opbouwen en het vinden van die grote liefde. De verleiding om dan extra hard te werken om dan ook in je eentje een mooi leven op te kunnen bouwen, is dan denk ik wel groot. Ik ben er zelf ook zo eentje die eigenlijk pas gas terugneemt, als het echt moet.

    Dat is trouwens misschien ook nog wel iets; ik denk ook dat er steeds meer ondernemers bijkomen. Daarvoor is veel en hard werken natuurlijk helemaal een soort tweede natuur. Je móet wel. Althans, dat kun je denken.

    Liked by 1 persoon

  5. Mammalien zegt:

    Ik heb het eerder gelezen/gehoord ja, dat deze generatei nogal vatbaar is voor burnouts. Ik denk (maar misschien denk ik dat nu en toen ik 25 was ook al wat maar toch minder) dat er niets mooiers is dan kunnen kiezen, balans vinden. NIet perse voor het grote geld gaan.

    Ik zie ook het verschil al op de middelbare scholen trouwens, vroeger (onze tijd) en nu (dus de volgende generatie alweer): mèn wat wordt er een hoop van ze gevraagd. Niet eens zozeer moeilijk, of diepgaand, maar zo veel van alles tegelijk. Plus een hele dosis zelstandigheid en initiatief en presenteren en jezelf verkopen en samenwerken en filmjes maken filmpjes maken filmpjes maken… en voor verse brugpiepers is dat echt best wel heel erg moeilijk en veel gevraagd. Tot een burgklasburnout aan toe.

    Liked by 1 persoon

  6. hanneke161 zegt:

    Ik ben in de 50, en heb altijd geweigerd fulltime te werken – kon dat ook helemaal niet aan! Gelukkig verdien ik – als hoger opgeleide – ook genoeg om van te leven met een parttime baan, ook al is het wel eens krap en moeilijk!

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s