Duik in het diepe

Ik zit er aan de andere kant van de glazen wand. Tussen de altijd-dezelfde ouders die naar hun telefoon staren, mopperen over de te grote groepjes en dat het hen niet snel genoeg gaat en ook tussen de kleine broertjes en zusjes die gillend rondrennen. Niet mijn hobby om hier te zitten maar het hoort erbij.

Ik luister niet meer naar de mopperouders en ook niet naar de gilkinderen. Ik lees mijn boek en af en toe kijk ik naar mijn meisje.

Daar sta je dan.

Bibberend. Met je blauwe badpak aan die aan één kant tussen je billen verdwenen is. Je natte haren in een staartje en alles vind ik lief en schattig: je billetjes, je benen, je rug. Je opgetrokken schoudertjes, je armen gekruist voor je borst. Met een brok in mijn keel kijk ik naar je…

Een klein groot meisje.
De juf praat tegen je. Het is een lang verhaal. Ik zie niet of je reageert. Ik zie alleen je rug.

Achter jou groeit het rijtje met andere kinderen. Ook bibberend.. ..
En dan doe je je armen omhoog. Je buigt voorover en zakt door je knieën. De juf houdt je vast.

Daar sta je dan aan de rand van het zwembad. In die houding. Je blijft lang staan en de juf blijft maar praten. Ik ben bezorgd, natuurlijk maak ik me zorgen: gaat het wel goed? Ben je bang? Durf je niet? Is de juf wel lief tegen je?

En dan….. net als ik het niet meer verwacht…. ga je.
Je duikt het water in. Het gat door.

Jij duikt en je gaat door het gat en ik spring op en juich.
De ouders om me heen kijken me verbaasd aan.

“Ze dook” zeg ik glimlachend en half verontschuldigend. Sommige ouders glimlachen terug. De meesten hervatten hun gesprek.

Ietwat beschaamd ga ik zitten.

 

Ach.. mijn meisje… het lijkt als gisteren dat je je eerste lachje lachte, je eerste stapje zette, je eerste koppeltje dook, je eerste liedje zong, je eerste rondje fietste, je eerste schooldag beleefde, je eerste speelafspraakje had en je eerste boekje las…

En vandaag?

Dook jij zo maar door Het Gat.

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dagelijksedingen, Zonnekind. Bookmark de permalink .

11 reacties op Duik in het diepe

  1. Toch prachtig, zo’n trotse moeder 🙂 Laat ze dan maar lekker kijken.

    Liked by 1 persoon

  2. Carla zegt:

    Herkenbaar 🙂 Ik krijg ook altijd van die reacties als ik “onverwachte” dingen doe. Mensen weten meestal niet wat ze met je aan moeten 🙂
    Wij hadden dinsdag een school-uitvoeringkje van het eerste kleinkind (4,5 jaar). Daar stonden we te glimmen en te klappen en te juichen. Aan de blikken te zien van de andere ouders was dit niet de gewoonte….. Lekker boeien 🙂

    Liked by 1 persoon

  3. Mieke zegt:

    Wat een mijlpaal! Goed gedaan van Zonne, terecht een trotse moeder, geniet er van!

    Like

  4. Marie zegt:

    Ha ha ha, ik zie het zo voor me…..

    Ik zie opeens mij zelf zitten in een vergadering, telefoon op stil naast me. Soms werp ik er even een blik op. Ik zie opeens een SMS van tweede zoon( autisme en ADD) Snel open ik hem .
    Ik slaak een kreet….Iedereen kijkt op.Met tranen in mijn ogen vertel ik dat mijn zoon geslaagd is voor zijn rijexamen. Het was de eerste keer dat hij ging afrijden.

    Like

  5. Mammalien zegt:

    Dat is een mijlpaal, dat gat. Wat goed.

    Dé truc om het leuk te maken aan de andere kant van het raam is lekkere koffie en een mede-ouder waar je het goed mee vinden kan. Dirnken en kletsen terwijl je naar je kind kijkt. Heb het altijd leuk gevonden. Helaas nu even geen zwemkennissen onder de toeschouwers, dus zit ik ook maar wat op telefoon en ereader te staren en me te ergeren aan andermans gesprekken 🙂

    Liked by 1 persoon

  6. Marijke zegt:

    en er zullen nog veel momenten als deze volgen….. mijn zoon reed weg in de lesauto voor zijn 1ste les, ben maar niet voor het raam gaan staan, ik zit dan ook te glimmen van trots. Net zo trost als toen hij jaren geleden voor het eerst zonder zijwieltjes reed 😉

    Liked by 1 persoon

  7. anja zegt:

    Goed hoor, van Zonne, en jij, gewoon genieten van je dochter, want jij bent die liefhebbende moeder die supertrots is op haar dochter, diegenen die dat niet begrijpen, hebben blijkbaar niet die liefde voor hun eigen kind (en dan heb ik medelijden met die kindjes).

    Liked by 1 persoon

  8. Lis zegt:

    mooi stukje weer! brok in mijn keel ervan…
    en ook komt er een schaamherinnering boven aan die keer dat ik bij judo opsprong en heel hard ging klappen toen mijn zoontje (die altijd te lief is voor judo) een goede worp deed en zijn tegenstander vloerde. En naast mij keek de moeder van dat jongetje mij verbaasd aan, en vroeg of ik hem kende dan… O ja, bril meenemen volgende keer, Lis, dan kun je klappen en juichen voor je eigen kind! bloos

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s