Hoe het voelt als je geen inkomen hebt.

Voor de meeste mensen is het heel vanzelfsprekend dat er maandelijks een inkomen is. Of dat nou een kleine uitkering is of een inkomen van boven de Balkenende-norm: er komt geld in. Voor sommigen is het een terugkomend probleem om binnen budget te blijven, anderen budgetteren niet en zien wel of ze geld overhouden, maar veel mensen zijn gewend aan dat inkomen en hebben een daarbij passend uitgavepatroon.

Liefst geeft iedereen minder uit dan dat er in komt, denk ik, zodat er ook gespaard kan worden voor grote uitgaven, onverwachte kosten of een vroege(-re) pensionering.

Dan heb je natuurlijk ook mensen die meer uitgeven dan dat er in komt. Als dat structureel is… hmzz… niet handig….

Maar goed. Daar wilde ik het vandaag niet over hebben.

Geen structureel inkomen: de balans tussen alles oppotten en alles lekker uitgeven.

Er is dus ook een groep, een groeiende groep als ik de berichten in de media wil geloven, die géén structureel inkomen heeft. ZZP-ers en flexwerkers, namelijk. Ikzelf ben daar een voorbeeld van.

Waar ik het vandaag over wilde hebben is wat dat wisselende inkomen met je doet. Zeker wanneer er dus even géén inkomen is, zoals in mijn geval….

Nu ben ik sowieso nooit zo geweest van “Ik heb NU geld dus koop ik NU een vet gave auto van 20.000 euro en boek ik een dure vliegreis waarvan ik niet eens weet wat het kost”. En ik heb ook nog nooit douchewater opgevangen om de WC mee door te spoelen. Dat scheelt.

Een fijne bijkomstigheid is ook, dat ik gemiddeld een behoorlijk fijn inkomen gehad heb, de afgelopen jaren en dat de verschillen per kwartaal niet supergroot waren. Niks te klagen… dus heb ik in de afgelopen vijf jaar hele fijne en slimme beslissingen kunnen nemen op financieel gebied, waardoor ik zo’n dip nu kan hebben. 

Als het inkomen opdroogt….

Helaas geven resultaten uit het verleden geen garantie voor de toekomst, en dat heb ik het afgelopen half jaar zeker mogen ervaren als het ging om inkomen.

Mijn inkomsten in de afgelopen drie maanden bijvoorbeeld, bestonden uit:

  • de kinderbijslag (200 euro) in januari,
  • de maandelijkse kindertoeslag (111 euro per maand),
  • ongeveer 35 euro per maand aan terugbetalingen en/of rente van crowdfundingprojecten (deels terugbetalingen dus niet echt inkomen, maar het voelt wél zo…)
  • één laat betaalde rekening voor meerwerk in 2017 à 425 euro (Dit is ex BTW, die moet ik immers betalen in april…).
  • Ook verkocht ik hier en daar wat via Marktplaats voor ongeveer 150 euro.

Ik had dus ongeveer €1.200 inkomen in drie maanden tijd. Daar gingen de zakelijke lasten vanaf: telefoonkosten, internetkosten, domeinnaam van mijn zakelijke website, een abonnement op software en een nieuwe laptop wegens overlijden van het vorige oudje…

Een aantal rekeningen van bijvoorbeeld mijn accountant, waarvan ik weet dat ik het me kan permitteren om ze iets te laat te betalen, heb ik even niet meegeteld omdat die inderdaad nog open staan…. hmmzz…

Hield ik over: min 400 euro. 

….

En dan de privé uitgaven nog….

De vaste maandelijkse lasten zoals de hypotheekrente, energie, verzekeringen, kinderopvangkosten, voorschot inkomstenbelasting (yep, ook als je een paar maanden géén inkomen hebt…) etcetera lopen gewoon door natuurlijk. En de variabele lasten waaronder boodschappen zijn natuurlijk maar deels variabel…. en ook de zwemles moet betaald.

En dan gingen er ook nog dingen stuk. Dat autobandje, bijvoorbeeld… En ook betaalde ik de jaarpremie voor de ziektekostenverzekering in één keer, in januari. Omdat korting, immers….

Ik had een behoorlijke inkomstenbuffer bij elkaar gespaard dus ik ben niet in de problemen geraakt. Ik ben zelfs niet in paniek geraakt. Of… nou… een klein beetje in paniek maar… af en toe…. en die paniek was er voorál omdat ik werkelijkwaar geen idee had of het inkomstenprobleem volgende maand opgelost was.

Weer op je tellen passen. Of je geld tellen. Of op je geld passen….

Als je geen inkomen hebt dan ben je je wel weer ineens erg bewust van wat alles kost. Zo’n nieuwe autoband bijvoorbeeld (gelukkig tweedehands.. 50 euro inclusief erop zetten). En de boodschappen. In februari en maart gaf ik 100 euro per maand mínder uit dan het gemiddelde van 2017. Een goede les is dat geweest en fijn om te weten dat daar dus echt wel rek in zat!

Maar het was meer dan een les. Ik moest bijvoorbeeld besluiten om die loodgietersklus maar niet uit te laten voeren. Dan maar geen werkend kraantje en geen verwarming in de tuinkamer en dan maar een wat lagere opbrengst bij de verkoop van mijn huis. En ook staat mijn fiets al twee weken kapot in de schuur.

Niet dat ik dat soort kosten niet kon betalen, hoor: die buffer is nog niet op. Maar ik wílde ook niet dat de bodem van de buffer in zicht kwam. Ik wist immers niet hoe lang ik nog zonder inkomen zou zitten: twee weken of drie maanden of misschien nog wel langer….
En hoe lang ga je dan blijven denken dat het dan goed komt en tijd blijven steken in acquisitie, nieuwe diensten en PR, en wanneer ga je naar het uitzendbureau en/of solliciteren?!.

Even geen leuke dingen. Of in ieder geval: even amper leuke dingen die geld kosten.

Ik vind het superfijn om tijdens de schoolvakanties weg te gaan met de Sunnybus. Ook heb ik genoten van onze vakantie in Málaga, rond de jaarwisseling 2016-2017. Dat had ik graag opnieuw gedaan dit jaar. Maar daar was geen geld voor. Mijn buffer is niet voor leuke reisjes.

Allemaal luxe, ik weet het… maar als je je niet zo fijn voelt in je huis dan kan het wel erg veel energie geven. En ook veel leuke herinneringen. Maar we bleven toch maar thuis: in de herfstvakantie, met kerst en ook in het voorjaar. Eén of twee dagen op een heel goedkoop campinkje kon nog net. En ergens gratis op een parkeerplaats is even duur als thuis blijven.

We deden veel leuke dingen die gratis zijn. Nou deden we dat altijd wel. Maar nu deden we het omdat ik dat rare gevoel had in mijn maag…. dat bezorgde gevoel dat ik weglachte en waarvan ik hoopte dat het snel weg zou gaan….

 

Stress….

Ik ging naar vacatures kijken en besefte dat ik dan wel eerst even mijn leven overhoop moet gooien: kind naar de BSO, hondenuitlaatdienst regelen, etcetera….

En dat je dochter een bloempot kapot stoot tijdens het spelen en dat je daar dan ook al geknepen billen van krijgt…..

En dat je die oppas afbelt en thuis blijft. Hoewel je je toch echt wel verheugd had op dat etentje met die oude vriendin…. Maar ja. Kost geld en ook over een maand hebben we weer WC-papier nodig…

Nou. Dat dus.

Niet fijn. Echt niet.

 

En spelende vrouw, wat heb je nu geleerd?

Ik heb geleerd dat ik behoorlijk stalen zenuwen heb. Met hier en daar een buts…

En het lag echt wel aan de gemeenteraadsverkiezingen. Echt. Zei ik met nog steeds wat twijfel... En misschien was het ook gewoon domme pech (en dat kan vaker gebeuren...). Dus moet ik sowieso aan de slag in andere branches dan alleen maar gemeentes, waar ik de laatste tijd voor werkte.

Dat bedacht hebbend, ging ik ook vandaag lekker door met acquireren, netwerken en PR-activiteiten, ook na deze éne nieuwe opdracht… want ik moet éven een buffer herstellen. En ook nog wat geld om van te leven. En ik wil in de meivakantie gewoon wél echt even weg (ja uhuh ik wéét het dat is luxe…) En die opgestapelde rekeningen die ik in mijn overzichtje nog maar even niet meegeteld heb, moeten ook nog betaald…….. en liefst ga ik na de pauze sinds oktober ook weer door met opbouwen van pensioen…..

Volgende week heb ik twee externe afspraken over weer andere mogelijke opdrachten en de week erna wéér twee.

 

Gaat goedkomen. Echt. Zonder geknepen billen. Of… nou ja.. een béétje geknepen billen dan.

En dit paasweekend gaan we gewoon wél op een goedkope camping staan. Om het te vieren. Maar dan wel vanaf morgen en nu nog niet. Scheelt toch weer 12 euro…

 

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in budget, consuminderen, dagelijksedingen, kwetsbaar-zijn, werk, zzp. Bookmark de permalink .

17 reacties op Hoe het voelt als je geen inkomen hebt.

  1. anna zegt:

    Ja, ik ken dit ook. Het voelt een beetje als gewichtloos zijn. Ergens in je achterhoofd uit ervaring weten dat het goed komt, maar in de tussentijd je saldo zien slinken.

    Liked by 1 persoon

  2. Anja zegt:

    Ik ben als zzp’er blij met mijn contracten voor langere termijn, dat kan ik inmiddels eisen. Maar ook dan kan het (van beide kanten) ineens met een maand over zijn. Ik denk ook wel eens aan weer in loondienst gaan, maar mijn vrijheid is me zoveel waard… zou een heel moderne werkgever moeten zijn 😉 Ik heb in het uiterste geval het inkomen van mijn vriend nog om op terug te vallen, al zou ik dat echt verschrikkelijk vinden. Ik heb bewondering voor hoe je het doet en duim voor meer succes. Moet Zonne’s papa trouwens niet een duit in jouw zak doen voor haar verzorging? Zag ik niet terug in je overzicht.

    Liked by 1 persoon

  3. Cathy zegt:

    Ik ben hier dus zo bang voor! Ik heb mijn superleuke en goede baan opgezegd en volgende week mijn laatste dag. Weekelijk nog geen idee wat er op mijn pad gaat komen, ik ga verder als freelance/interim marketeer.
    Hoe om te gaan met of Die Ene Opdracht komt…ik vind het nog moeilijk hoor.
    En tegelijkertijd heb ik er zo-veel zin in!

    Liked by 1 persoon

  4. Ha, tof dat je hier ook over schrijft! Toevallig heb ik nét een paar uur geleden mijn uitschrijving aan de KvK doorgegeven. En zojuist schreef ik een blogje over mijn mislukte avontuur als digitale nomade.

    We vertellen elkaar veel te weinig over onze samengeknepen-billen-momenten 😉 Niemand is voortdurend succesvol, ook al geven we op social media meestal een andere indruk.

    Maar ik hoop dat je snel weer een vette opdracht hebt hoor! En daar heb ik eigenlijk ook alle vertrouwen in.

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Ik las zojuist je blog via Linkedin. Inderdaad: wàt een toeval!!

      Tja….. gewoon eerlijk zijn en jezelf niet beter of succesvoller voordoen dat je bent. Dat zouden meer mensen moeten doen…

      Maskers af!

      Maar…. toch durf ik dit verhaal niet op mijn zákelijke site te zetten… 😉

      Like

      • Dat snap ik best hoor! Het is gewoon echt niet de cultuur in Nederland. Terwijl je in de VS pas serieus wordt genomen als ondernemer als je een paar keer flink op je bek bent gegaan 😉

        Liked by 1 persoon

  5. Cathy zegt:

    Jazeker, daar heb ik voor gezorgd. Maar het blijft spannend. Wat is een goede buffer en voor hoeveel ga ik me verzekeren, dat soort vragen.
    Ik weet wel dat dit echt is wat ik wil, website is bijna klaar en huisstijl is ontwikkeld, dus bijna live. Can’t wait. En stiekem is ‘even niks’ ook wel even fijn. Hoe deed jij dat dan in het begin?

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Ik viel meteen in een opdracht waarin in 56 winkels van een tuincentrumketen (ja… die ja…), per winkel 200 passanten geinterviewd moesten worden. Binnen een maand. En daarna had ik 6 weken voor het digitaliseren, statistische analyse en rapportage.

      Voor dat onderzoek zou ik nu het vijfvoudige vragen…..

      En oh ja. Mijn huurappartement werd verbouwd. Ik had geen achtergevel. En een erge spitaanval waardoor ik 2 weken alleen maar kon liggen. En geen startkapitaal, geen verzekeringen, geen huisstijl en geen website.

      Haha dat waren nog eens tijden…….

      Like

  6. Cathy zegt:

    Oei, dat was dus NOG spannender dan in mijn geval haha.

    Mijn verstandige helft hoopt op een mooie grote interim opdracht en mijn onverstandigs helft hoopt op meer tijd met de kids en wat kleine klusjes voor mkb’ers of andere ondernemers. Maar misschien moet ik wel eegens tussen die twee helften laveren;-)

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Nou het was minder spannend dan het afgelopen half jaar….

      Met een wederhelft die ook geld binnengebracht (hoewel niet genoeg voor ons beide), geen kind dat afhankelijk van me was en veel lagere vaste lasten. En meteen die opdracht en geen tijd meer oom na te denken…. 😁

      Jij succes!

      Like

  7. Cathy zegt:

    Thanks! Ik ga m’n best doen om er een groot succes van te maken.

    Liked by 1 persoon

  8. MvhJ zegt:

    Ik vind dat altijd zo interessant om te lezen: jouw eerlijkheid over de goede en minder goede tijden. Het vertrouwen dat het goed komt en hoe je toch die buffer hebt om het mee te redden. Heel veel respect voor hoe je het doet als ondernemer én alleenstaande moeder. Je bent een voorbeeld voor velen!

    Liked by 1 persoon

  9. hanneke161 zegt:

    Ik realiseer me weer: ik ben niet geschikt als ZZP-er! Ik krijg het plaatsvervangend benauwd als ik je blog lees… Ik heb nu gelukkig elke maand een stabiel inkomen, én inmiddels een buffer om even van te leven als ik geen inkomen zou hebben. Maar ik weet nog al te goed hoe het voelde toen ik nog studeerde – de puinhoop bij de Studiefinanciering in de jaren ’80! – en ik soms een half jaar geen inkomen had, en slechts een paar duizend gulden spaargeld, en mijn eerste baan, waar het salaris (op bijstandsniveau) van degenen met een huurwoning hadden soms een paar weken later kwam, omdat de hypotheekbetalers voorgingen… BRRR! Dat wil ik NOOIT meer meemaken!!!..

    Liked by 1 persoon

  10. Mijn zenuwen zijn van schrikdraad gemaakt. Bij t minste of geringste sta ik onder spanning. Dus ik vind t loonslaaf leven ontspannend. Zeker nu lijf al maanden recalcitrant is.
    En ik ben z bij dat ik niet zal moet zijn. Sorry, maar ik ben gewoon een watje. Vol bewondering voor jouw stalen gestel.

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s