We gaan tóch…

We nemen de laptop mee, lieve inbreker. De kleren zijn bijna allemaal jaaaren oud, de afgelopen acht jaar heb ik geen meubels gekocht, ik zet koffie in een perculator en de tv is kapot. Dus succes met het vinden van waardevolle spullen….

Ik heb weer niks gereserveerd of zo en ik weet dat dat eigenlijk wel nodig is in Frankrijk in de meivakantie. Want de Fransen hebben óók vrij. Maar de Belgen en de Engelsen niet, dus we gaan ervoor. Een klein camperbusje past overal, immers, en als echt alle campings vol zijn dan gaan we gewoon ergens “wild” staan en eens in de drie dagen naar een zwembad.

Het komt altijd goed. Dat weten we inmiddels wel.

Lees verder

Hallo internet!

Gisteren schreef ik een stuk over mijn ervaringen met de vrije school. Dit stuk is zonder overleg met mij als disccusiestarter gedeeld op sociale media.

Daar was het niet voor bedoeld.

Grappig om te lezen dat ze uit één stukje dat ik schreef concluderen dat ik me niet verdiept zou hebben in de antroposofie en de Vrije School. En dat zonder dat zíj zich in óns verhaal verdiept hebben. Maar wèl een oordeel over míj kunnen vellen…

Iets van een ketel en een pot.

Anyway. Een storm in een antroposofische glas water, zal ik maar zeggen…..

Ik kreeg echter onterechte nare reacties. Daar had ik geen zin in. Daarom heb ik besloten om mijn site even onder een wachtwoord te zetten tot het stof is neergedaald.

Tot over een paar dagen!

De mythe van de Vrije School

Zonne heeft twee jaar op de Vrije School gezeten en nu bijna één jaar op een school met meer regulier onderwijs. Freinet, voor de geïnteresseerde. Ook niet echt helemaal regulier dus, maar wél een school die geen onderdeel is van een levensovertuiging, zoals dat met de Vrije School het geval is.

Toen ik voor deze school koos, schreef ik:

Eigenlijk ben ik al verliefd geraakt op de enige school die ik tot nu toe bezocht. De school waar het motto is “Worden wie je bent”. De school die niet meegaat in de digitaliseringshype en gewoon nog een krijtbord heeft. Waar de juf een mooie tekening op maakt. En dat de kinderen dat dan zien en leren dat niet alles er “zomaar” is met één druk op de knop, maar dat er voor mooie tekeningen echt moeite wordt gedaan. Een school waar alle kinderen dansles krijgen en ook blokfluit leren spelen. En handwerken. Een school waar het speelplein een ontdekplek is met allemaal verschillende hoekjes en heel veel bomen. De school waar de oudere kinderen meerstemmig hebben leren zingen. Een school waar veel verhalen verteld worden en ieder jaar een andere thema centraal staat: sprookjes, de oude Romeinen, Donar en Wodan, etcetera. Een school ook waar de lessen samenhangen met de seizoenen waarin je leeft en waarin je niet alleen op papier tot honderd leert tellen, maar ook honderd stapjes doet op het schoolplein om te ervaren hoeveel dat dan is, honderd.

Wauw wat was ik naïef….

En dan is er dus zo’n, FB-groep met zelfverklaarde deskundigen die mij dan afzeiken over deze naïviteit….. alsof ik een uitzondering zou zijn….

Natuurlijk heb ik me ná dat moment nog meer verdiept in de antroposofie. Daarbij ging ik er vanuit dat de mensen van deze school inmiddels óók in de 21e eeuw waren aanbeland. Maar dat bleek niet het geval te zijn.

Nog steeds zie ik echt nog wel de mooie dingen van deze school. Echt. De ruimte voor kunstonderwijs bijvoorbeeld. En dat alle kinderen ook iets met handwerken doen en dat er een krijtbord is. De verhalen. Het thema-onderwijs. De meeste docenten vond ik fantastisch bevlogen en de sfeer in de (meeste) klassen ook.

Daarom koos ik ook ná deze school voor een school met thema-onderwijs. En dat die groene speelpleinen cool zijn dan heeft de gemeente inmiddels ook wel door: in mijn stad is er een plan waarin àlle schoolpleinen groener worden.

Lees verder

Huizenverkoop… het vervolg.

De makelaar is gekozen. Het huis is opgeruimd en gepoetst. De foto’s zijn gemaakt en ik heb ze inmiddels ontvangen. Op één foto na ben ik heel tevreden.

En nu?

Het is aan mijn makelaar (die goedkope, weet u nog?) duidelijk te merken dat hij meestal consumenten als klant heeft. Hij blijft wat vaag wanneer ik hem concrete vragen stel en daarmee creëert hij voor zichzelf veel ruimte om de taken op te pakken op de momenten die hem uit komen. Ik ben natuurlijk ook een consument. Maar de vaagheid-truuk ken ik als geen ander. Ik ben ook héél vaak opdrachtnemer en in die hoedanigheid heb ik te maken met allerlei soorten opdrachtgevers: van mensen die snel tevreden zijn met vage antwoorden tot mensen die steeds maar meer en extra eisen blíjven stellen en soms ook het onmogelijke van me verwachten.

Ik vond daar een leuk filmpje over…

Nu ben ik zéker niet van plan om een lastige opdrachtgever te worden voor mijn makelaar en ik begrijp best dat hij gewoon zijn tijd nodig heeft voor één en ander…  Maar ik ben ook geen type klant die overal “ja” op knikt. Ik wil weten waar ik aan toe ben en ik wil ook niet die handige klant zijn die ze maar even doorschuiven naar een moment waarop het hen uitkomt. Zodat ze voor een veeleisendere klant een mooie tekening kunnen maken….  Lees verder

Wat was ook al weer mijn financieel plan van dit jaar?

Sinds oktober – toen ik in een lege pijplijn tuurde en geen nieuwe opdrachten mijn kant op zag komen – heb ik nauwelijks aandacht besteed aan mijn financiële meerjarenplan. Ik ga echt niet extra hypotheek aflossen wanneer er geen geld binnenkomt, natuurlijk…!

Aan het eind van vorig jaar stelde ik dan ook een voor mij nieuw doel: aflossen werd plan C. Plan B was beleggen. Maar plan A was: mijn huis verkopen en een nieuw (goedkoper) huis terugkopen. Met – dus – een veel lagere rente. En bovendien ook nog eens een lagere bedrag lenen gezien het verschil in verkoop- en aankoopprijs… Nou was het financiële aspect geen reden om te verhuizen. Maar dat financiële voordeel is groot en dat is fijn.

Lees verder

De hoogste tijd voor feminisme

Ik heb me laatst toch een potje zitten ergeren.

Het was in de discussie die volgde op een blog waar verder niet zo veel mis mee was: van iemand die vond dat de overheid zich niet zou moeten bemoeien met keuzes die mensen in hun privéleven maken.

In de reacties werd er gezegd dat mannen en vrouwen nu eenmaal verschillend zijn. Dat vrouwen kinderen baren. Nou zie ik ook wel dat mannen en vrouwen anders zijn. Vrouwen kunnen inderdaad (de meesten, dan…) kinderen baren. En mannen hebben ook haren op hun kin en kunnen staand plassen. Dat heeft volgens mij niets met feminisme te maken.

Het waren sommige ándere reacties op dat blog die me de tenen deden rommen. Er werd gezegd / geschreven dat thuisblijfmoeders eigenlijk heel feministisch zijn. Omdat feminisme blijkbaar is dat je je eigen keuzes maakt. En als je ervoor kíest om thuismoeder te zijn dan is dat een zuur verdiende vrijheid van keuze of zo. En dus feministisch of zo.

Lees verder