We gaan tóch…

We nemen de laptop mee, lieve inbreker. De kleren zijn bijna allemaal jaaaren oud, de afgelopen acht jaar heb ik geen meubels gekocht, ik zet koffie in een perculator en de tv is kapot. Dus succes met het vinden van waardevolle spullen….

Ik heb weer niks gereserveerd of zo en ik weet dat dat eigenlijk wel nodig is in Frankrijk in de meivakantie. Want de Fransen hebben óók vrij. Maar de Belgen en de Engelsen niet, dus we gaan ervoor. Een klein camperbusje past overal, immers, en als echt alle campings vol zijn dan gaan we gewoon ergens “wild” staan en eens in de drie dagen naar een zwembad.

Het komt altijd goed. Dat weten we inmiddels wel.

Doorgaan met het lezen van “We gaan tóch…”

Hallo internet!

Gisteren schreef ik een stuk over mijn ervaringen met de vrije school. Dit stuk is zonder overleg met mij als disccusiestarter gedeeld op sociale media.

Daar was het niet voor bedoeld.

Grappig om te lezen dat ze uit één stukje dat ik schreef concluderen dat ik me niet verdiept zou hebben in de antroposofie en de Vrije School. En dat zonder dat zíj zich in óns verhaal verdiept hebben. Maar wèl een oordeel over míj kunnen vellen…

Iets van een ketel en een pot.

Anyway. Een storm in een antroposofische glas water, zal ik maar zeggen…..

Ik kreeg echter onterechte nare reacties. Daar had ik geen zin in. Daarom heb ik besloten om mijn site even onder een wachtwoord te zetten tot het stof is neergedaald.

Tot over een paar dagen!

De mythe van de Vrije School

Zonne heeft twee jaar op de Vrije School gezeten en nu bijna één jaar op een school met meer regulier onderwijs. Freinet, voor de geïnteresseerde. Ook niet echt helemaal regulier dus, maar wél een school die geen onderdeel is van een levensovertuiging, zoals dat met de Vrije School het geval is.

Toen ik voor deze school koos, schreef ik:

Eigenlijk ben ik al verliefd geraakt op de enige school die ik tot nu toe bezocht. De school waar het motto is “Worden wie je bent”. De school die niet meegaat in de digitaliseringshype en gewoon nog een krijtbord heeft. Waar de juf een mooie tekening op maakt. En dat de kinderen dat dan zien en leren dat niet alles er “zomaar” is met één druk op de knop, maar dat er voor mooie tekeningen echt moeite wordt gedaan. Een school waar alle kinderen dansles krijgen en ook blokfluit leren spelen. En handwerken. Een school waar het speelplein een ontdekplek is met allemaal verschillende hoekjes en heel veel bomen. De school waar de oudere kinderen meerstemmig hebben leren zingen. Een school waar veel verhalen verteld worden en ieder jaar een andere thema centraal staat: sprookjes, de oude Romeinen, Donar en Wodan, etcetera. Een school ook waar de lessen samenhangen met de seizoenen waarin je leeft en waarin je niet alleen op papier tot honderd leert tellen, maar ook honderd stapjes doet op het schoolplein om te ervaren hoeveel dat dan is, honderd.

Wauw wat was ik naïef….

En dan is er dus zo’n, FB-groep met zelfverklaarde deskundigen die mij dan afzeiken over deze naïviteit….. alsof ik een uitzondering zou zijn….

Natuurlijk heb ik me ná dat moment nog meer verdiept in de antroposofie. Daarbij ging ik er vanuit dat de mensen van deze school inmiddels óók in de 21e eeuw waren aanbeland. Maar dat bleek niet het geval te zijn.

Nog steeds zie ik echt nog wel de mooie dingen van deze school. Echt. De ruimte voor kunstonderwijs bijvoorbeeld. En dat alle kinderen ook iets met handwerken doen en dat er een krijtbord is. De verhalen. Het thema-onderwijs. De meeste docenten vond ik fantastisch bevlogen en de sfeer in de (meeste) klassen ook.

Daarom koos ik ook ná deze school voor een school met thema-onderwijs. En dat die groene speelpleinen cool zijn dan heeft de gemeente inmiddels ook wel door: in mijn stad is er een plan waarin àlle schoolpleinen groener worden.

Doorgaan met het lezen van “De mythe van de Vrije School”

Huizenverkoop… het vervolg.

De makelaar is gekozen. Het huis is opgeruimd en gepoetst. De foto’s zijn gemaakt en ik heb ze inmiddels ontvangen. Op één foto na ben ik heel tevreden.

En nu?

Het is aan mijn makelaar (die goedkope, weet u nog?) duidelijk te merken dat hij meestal consumenten als klant heeft. Hij blijft wat vaag wanneer ik hem concrete vragen stel en daarmee creëert hij voor zichzelf veel ruimte om de taken op te pakken op de momenten die hem uit komen. Ik ben natuurlijk ook een consument. Maar de vaagheid-truuk ken ik als geen ander. Ik ben ook héél vaak opdrachtnemer en in die hoedanigheid heb ik te maken met allerlei soorten opdrachtgevers: van mensen die snel tevreden zijn met vage antwoorden tot mensen die steeds maar meer en extra eisen blíjven stellen en soms ook het onmogelijke van me verwachten.

Ik vond daar een leuk filmpje over…

Nu ben ik zéker niet van plan om een lastige opdrachtgever te worden voor mijn makelaar en ik begrijp best dat hij gewoon zijn tijd nodig heeft voor één en ander…  Maar ik ben ook geen type klant die overal “ja” op knikt. Ik wil weten waar ik aan toe ben en ik wil ook niet die handige klant zijn die ze maar even doorschuiven naar een moment waarop het hen uitkomt. Zodat ze voor een veeleisendere klant een mooie tekening kunnen maken….  Doorgaan met het lezen van “Huizenverkoop… het vervolg.”

Wat was ook al weer mijn financieel plan van dit jaar?

Sinds oktober – toen ik in een lege pijplijn tuurde en geen nieuwe opdrachten mijn kant op zag komen – heb ik nauwelijks aandacht besteed aan mijn financiële meerjarenplan. Ik ga echt niet extra hypotheek aflossen wanneer er geen geld binnenkomt, natuurlijk…!

Aan het eind van vorig jaar stelde ik dan ook een voor mij nieuw doel: aflossen werd plan C. Plan B was beleggen. Maar plan A was: mijn huis verkopen en een nieuw (goedkoper) huis terugkopen. Met – dus – een veel lagere rente. En bovendien ook nog eens een lagere bedrag lenen gezien het verschil in verkoop- en aankoopprijs… Nou was het financiële aspect geen reden om te verhuizen. Maar dat financiële voordeel is groot en dat is fijn.

Doorgaan met het lezen van “Wat was ook al weer mijn financieel plan van dit jaar?”

De hoogste tijd voor feminisme

Ik heb me laatst toch een potje zitten ergeren.

Het was in de discussie die volgde op een blog waar verder niet zo veel mis mee was: van iemand die vond dat de overheid zich niet zou moeten bemoeien met keuzes die mensen in hun privéleven maken.

In de reacties werd er gezegd dat mannen en vrouwen nu eenmaal verschillend zijn. Dat vrouwen kinderen baren. Nou zie ik ook wel dat mannen en vrouwen anders zijn. Vrouwen kunnen inderdaad (de meesten, dan…) kinderen baren. En mannen hebben ook haren op hun kin en kunnen staand plassen. Dat heeft volgens mij niets met feminisme te maken.

Het waren sommige ándere reacties op dat blog die me de tenen deden rommen. Er werd gezegd / geschreven dat thuisblijfmoeders eigenlijk heel feministisch zijn. Omdat feminisme blijkbaar is dat je je eigen keuzes maakt. En als je ervoor kíest om thuismoeder te zijn dan is dat een zuur verdiende vrijheid van keuze of zo. En dus feministisch of zo.

Doorgaan met het lezen van “De hoogste tijd voor feminisme”

Facturen timen om niet de min in te gaan.

Over het eerste kwartaal van dit jaar krijg ik nog BTW terug van de belastingdienst, dan weet u misschien wel hoe laat het was qua inkomen….: er ging zakelijk meer geld uit dan in. En dan had ik nog een privé administratie met – dus – géén inkomsten maar wel uitgaven…. puf……

De bodem van mijn inkomstenbuffer was gelukkig nog niet bereikt. Dat is overigens ook helemaal niet de bedoeling.  En het gaat er tot mijn opluchting niet van komen: een week geleden stuurde ik ein-de-lijk weer eens een fatsoenlijke factuur de deur uit. Voor de niet-ondernemende lezers: facturen verzenden is geld verdienen. Met een wachttijd. Dat wel…

Over een paar weken kan ik nóg een paar facturen de deur uit doen! En ook voor de maanden erna heb ik weer inkomen in het vooruitzicht omdat het me gelukt lijkt te zijn om een langdurig “uurtje-factuurtje-opdracht” te krijgen waarbij ik iedere week vijf tot vijftien uur werk, en die uren tegen een mooi uurtarief mag factureren. Misschien wel drie jaar lang, maar in ieder geval tot in december….

Ik ga waarschijnlijk niet failliet dit jaar. Toch fijn dat het inderdaad goed lijkt te komen…. hum….

Als je – zoals ik – leeft van een klein aantal hoge facturen, dan is het best belangrijk om de verzending van facturen goed te timen. Zeker wanneer je liquiditeit een dipje heeft (ofwel: je hebt niet zo veel geld op de bank).

Stuur je bijvoorbeeld op 28 maart twee facturen weg voor een totaalbedrag van €30.000 ex BTW, dan is er een dikke kans dat die rekeningen eind april alledrie nog open staan. Mijn opdrachtgevers zijn wel trouwe betalers maar ze nemen hun tijd… zes weken is heel normaal. En daar helpt echt níks tegen…..

€30.000 ex BTW, geeft €6.300 BTW. Een bedrag dat natuurlijk op mijn facturen aan mijn opdrachtgevers staat en zij mij moeten betalen. Maar die dus óók al op de BTW-aangifte van het eerste kwartaal opgenomen wordt. Die BTW moet ik dan dus wél voor 30 april betaald hebben aan onze vrienden met de blauwe enveloppen… en aangezien mijn opdrachtgevers doorgaans de tijd nemen, moet ik die 6.300 euro dan dus “even” voorschieten.

Best veel geld om even voor te schieten. Zeker omdat het helaas niet zo is dat die 30.000 euro allemaal voor mezelf zijn. Ik heb ook kosten, voor uitzendkrachten bijvoorbeeld……. en bij uitzendbureaus kom ìk er niet mee weg om dan pas zes weken later te betalen (of ik ben te braaf….).

Om die reden factureer ik sowieso 65% vooraf. Om te voorkomen dat ik steeds alle kosten moet voorschieten.
Ik verzend dus eigenlijk nooit facturen in de laatste twee weken van een kwartaal en zeker niet de hogere facturen. Want als ik diezelfde drie facturen vier dagen later opstuur, hoef ik de BTW drie maanden later pas aan de balastingdienst over te maken en heb ik dus zelfs tijdelijk extra liquiditeit. Alsof je zonder rente geld leent… best handig soms!

Wat mag blijven en wat niet

Wat een leuk blog schreef Gerlinde laatst, die opsomming van leuke en niet-leuke dingen…!

In mijn hoofd was ik al een reactie aan het schrijven. Met steeds checken of ik iets riep dat zij ook al op het lijstje had…

Het inspireerde me uiteindelijk tot mijn eigen lijstjes van wat blijven en wat niet.

Wat mag blijven…..:

De zon. Dat er meer dan 12 uur per etmaal daglicht is. Spelende kinderen. Bomen. Koffie in de morgen. Boeken die je niet meer wil neerleggen. Speeltuinen. Bos. Rotsen. Een poes op schoot. Dankbaarheid. Wikipedia. De fiets. Strand. Een opgeruimd huis. Boerenkaas, liefst met fenegriek. Deeleconomie. Eindeloze grasvelden zonder hondenpoep. Vers eten. Cello piano viool klarinet. Zingende kinderen. Sowieso muziek.Verse croissants. De zee. Trouwe vrienden. Zomerjurken. Haken. Oude kerkjes. Ganzen die druk in gesprek op reis gaan. Lekker makkelijk. Pittenbrood. Opgroeien met huisdieren. Mango. Op blote voeten naar buiten. Een perculator. Passie. Pecannoten. Verse oesters. Onverwachte ontmoetingen. Knuffelen. Een kruidentuin. De wind in je haar. Financiële onafhankelijkheid. Een hangmat. Olijven. Bloemen in de natuur. Parijs. Stro in je haar. Mannen met gitaren. Dromen. Een wasrek. Regen op het dak. Knutselen. Grungemuziek van vroeger. Dansen. Pecantaart. Oké alles met pecan. Knuffelen. Marshmellows en kampvuur. Verse aardbeien. Rietpluimen. Een schoon aanrecht. Herfststorm. Oude hits zingen onder de douche. Een dagje op een marktpleintje in Frankrijk of Spanje of België of oké en ook in Nederland. Tapas. Feminisme. Doperwtjes. Verdwalen. De geur van naaldbomen in de zomer. Tevredenheid. Vliegeren. Nee-nee stickers. De vaatwasser. Rollebollen met het hondje. Een spontane uitnodiging. Ijsjes. Hardop lachen. Dwalen door oude kastelen. Schone lakens op het bed. Edith Piaf. Voldoende inkomen. Het bos van Fontainebleau. Kwetsbaar kunnen zijn. Vlinders. Iets weggeven. Ted Talks. Natuurkampeerterreinen. Trouw. Sushi. Powervrouwen. Schone frisse was. Lammetjes. Drummende vrouwen. Lieve buren. Amsterdam. Vriendschappen. Geen plan hebben. Een warme douche. Balsamico-azijn. Geocachen. Samen wakker worden. Slapen. Puppies. Simpele oplossingen. Pittoreske straatjes. Camperen. Jonge geitjes. Klimschoenen. Zwemmen in je blootje. Wandelen. Thuiskomen. Baas zijn over je eigen tijd. Breien. Een pittige onweersbui op een zomeravond. Tederheid. Zwerfvuil opruimen. 

Doorgaan met het lezen van “Wat mag blijven en wat niet”

Snelle maaltijden lekker efficiënt vooruit koken

20180417_142516.jpg

Nu het lekker aangetrokken is qua opdrachten en aanvragen en ik bovendien nog zes dagen de tijd heb om mijn huis spik-en-span te krijgen – komende maandagmiddag fotoshoot voor de verkoopadvertentie – wordt het een leuke uitdaging voor me om even flink efficiënt te blijven.

Dus bereidde ik vandaag, tussen de middag, alvast even de maaltijd voor vanavond voor. Een maaltijd waar wij twee dagen van kunnen smullen. Ik hoef straks na de zwemles van Zonne alleen nog de oven aan te zetten… Doorgaan met het lezen van “Snelle maaltijden lekker efficiënt vooruit koken”

Een foto-afspraak

Ik heb vanmorgen een afspraak gemaakt met de huizenverkoopfotograaf. Komende maandag wordt mijn huis op de gevoelige plaat vastgelegd.

En dus nog een week voor de laatste opruimloodjes.

Het moest ervan komen, vindt u niet?

Dat dus.

En nu aan de slag!

April-zaterdag en de zon schijnt. Van dat twijfelweer: blote benen of toch maar niet. Of wel…. 
Toch maar niet.

We gaan naar de speeltuin. Voor ons beide hoog op het favo-lijstje. Ik lekker lezen en jij druk met toevallig ontmoette oude bekenden of nieuwe vriendinnetjes. Of een combi.

En dat jij een taartje voor me maakt….

Zo’n heerlijke luie fijne zonnige dag…..

Moeders voor moeders

Mijn vorige blog ging over het al dan niet druk hebben. Dat ik het persoonlijk fijn vind het “wat drukker” te hebben, omdat ik dan gewoonweg tot meer kom en daar blij van word.

Aangezien ik een paar maanden lang geen externe opdrachten had en dus al mijn tijd – thuis – kon besteden aan dingen als ontwikkeling, netwerken, marketing/PR en acquisitie, zonder deadline, voelde het voor mij een beetje alsof ik een thuisblijfmoeder was.

Vandaar dat ik zomaar durfde te beweren dat thuisblijfmoeders het niet druk hebben. Ik had het immers totáál niet druk terwijl ik ook in die niet-drukke maanden toch ook echt wel dagelijks een uur of vier tot zes werkte…
Maar goed. Ik stofzuig dan ook weer niet iedere dag. Misschien is dat het. En strijken doe ik ook al nauwelijks…

Anyway, ik ga vandaag nog even over door over het moederschap. Maar dan vanuit een ander perspectief. En vaders mogen ook meedoen….

Doorgaan met het lezen van “Moeders voor moeders”

Drukdrukdruk?

Ik ben dus zo iemand die houdt van het een beetje druk hebben. Als ik het druk heb, dan kan ik mezelf zo lekker vaak een schouderklopje geven bij afgeronde taken en daar word ik blij van.

Als ik het níet druk heb, dan kan ik alleen maar denken dat “het over een uurtje ook wel kan”. En dat ieder uur. En zo kom ik tot niks. En vind ik mezelf stom.

Het druk hebben is lang een status-symbool geweest en daar ben ik niet (niet langer…) gevoelig voor. Mensen die het druk hebben om het druk hebben, die vind ik vaak een beetje vervelend. En het antwoord “drukdrukdruk, hehehehe!” op de vraag hoe het gaat, is zóó 2001…

Doorgaan met het lezen van “Drukdrukdruk?”

Stil staan en rollen

Weet u nog hoe blij ik vorige week was toen ik die éne opdracht kreeg?

Inmiddels zijn het er alweer drie: één megagrote (dat was die van vorige week), een piepkleintje (die van de schoenen) en een uurtje-factuurtje opdracht die me per week niet meer dan een dag aan tijd gaat kosten, gemiddeld, maar (hopelijk…) een hele tijd door gaat lopen. Misschien wel tot volgend jaar….

Een uurtje-factuurtje opdracht

Zo’n opdracht waarbij ik niet vantevoren hoef te berekenen hoeveel tijd iets kost en vervolgens één bedrag offreer, maar gewoon achteraf alle gewerkte uren mag factureren. Voor mij is dat nieuw. 

Best apart… dat je dan bij een overleg zit in de rol van adviseur…. en vriendelijk voorstelt dat jij wel een voorschot kan maken op het overleg van volgende week met andere belanghebbenden. Omdat je oprecht denkt dat jij de meeste expertise hebt. Maar wetende dat je nog helemaal niet persé was uitgenodigd voor dat overleg, maar nu dus alsnog… Waardoor toch even door je achterhoofd schiet dat je volgende week dus sowieso wel weer twee dagdelen onder de pannen bent en dat je vrij gemakkelijk kunt berekenen hoeveel geld je dan volgende week verdiend hebt aan die voorbereiding, de reistijd en het overleg….

Best apart want het had ook zomaar gekund dat ik dat voorstel niet had gedaan en dat scheelt dan wel een slok inkomen….!

Doorgaan met het lezen van “Stil staan en rollen”

Schermverslaving…

LekkerLevenMetMinder schreef vandaag een raak stuk over de digitale detox. Zoals ik in een reactie al liet weten: dat stuk zou zomaar over mijn kunnen gaan.

Ik reageerde via mijn telefoon. Terwijl ik in het zwembad zat te wachten tot de zwemles van Zonne voorbij was. Ik was vergeten een boek mee te nemen en ook mijn laptop had ik thuis gelaten. Haast-haast, u weet misschien wel hoe dat gaat…

Doorgaan met het lezen van “Schermverslaving…”

Schoenen

Dat je een zakelijke afspraak hebt op een dik uur rijden van huis.

En dat die zoals altijd erg belangrijk is.

Dus dat je die éne kekke wikkeljurk aan doet. Met een mooi jasje.

En wat make-up op je snoet.

En dat je daar mooie schoenen bij uitzoekt. Van die enkellaarsjes met veelstehoge hakken waarmee je amper kunt lopen, maar zakelijke afspraken vergen vaak alleen de gang door. Dus deze kunnen best…

Dat je die schoenen nog even extra laat glimmen met wat kokosolie want dat is overal goed voor.

Dat je op tijd vertrekt. Met laptop. Visitekaartjes. Schrijfblok. Routebeschrijving. Dingen uit het desk research. Portemonnee, telefoon. Alles check.

Doorgaan met het lezen van “Schoenen”