Moeders voor moeders

Mijn vorige blog ging over het al dan niet druk hebben. Dat ik het persoonlijk fijn vind het “wat drukker” te hebben, omdat ik dan gewoonweg tot meer kom en daar blij van word.

Aangezien ik een paar maanden lang geen externe opdrachten had en dus al mijn tijd – thuis – kon besteden aan dingen als ontwikkeling, netwerken, marketing/PR en acquisitie, zonder deadline, voelde het voor mij een beetje alsof ik een thuisblijfmoeder was.

Vandaar dat ik zomaar durfde te beweren dat thuisblijfmoeders het niet druk hebben. Ik had het immers totáál niet druk terwijl ik ook in die niet-drukke maanden toch ook echt wel dagelijks een uur of vier tot zes werkte…
Maar goed. Ik stofzuig dan ook weer niet iedere dag. Misschien is dat het. En strijken doe ik ook al nauwelijks…

Anyway, ik ga vandaag nog even over door over het moederschap. Maar dan vanuit een ander perspectief. En vaders mogen ook meedoen….

Ik had vandaag namelijk een kinderopvang-probleem. Om 3 uur ’s middags een afspraak in een stad op een uur afstand. Dus om kwart over 3 op het schoolplein staan, was er vandaag niet bij…

… en mijn vaste oppas is al een maand in het buitenland….

… en de vervang-oppas weet niet waar Zonnes school is, wil niet “helemaal naar dat dorp fietsen” en heeft geen rijbewijs…..

… en Zonne gaat pas sinds vorige week één dag in de week naar de BSO en dat is op donderdag, ik was sowieso te laat voor het aanvragen van een ruildag, zelfs als ik vorige week die regels voor ruilen al had gekend…

… en nee… geen familie om de hoek…. wat ook zo zijn voordelen heeft…..

… en die éne vriendin op wie ik vaak kan terugvallen heeft net een nieuwe baby….

… en de meeste andere vriendinnen werken gewoon overdag….

… en ook de buren zijn overdag nooit thuis want aan het werk….

… en de beste vriendinnetjes en vriendinnetjes van school hebben op dindag allemaal zwemles-dansles-voetbaltraining-enzovoorts…..

…. en het was een belangrijke afspraak die ècht ècht ècht niet op een ander moment kon….

Kortom, the usual. Want er is altijd wel wat als ik “iets” dreig te hebben wat niet tijdens de schooltijden plaatsvindt. En ook als Zonne wél op school is, is er soms wat. Zoals een diamant in de neus of buikpijn. Gelukkig ben ik dit schooljaar nog niet door de juf gebeld om haar op te halen want gezond en verstandig(-er)…..

… en zo zoek ik voor komende zaterdagavond ook nog een oppas want een verjaardagsfeestje. En voor morgenavond eigenlijk ook want de inval-oppas die ik eind vorige week regelde stuurde net een berichtje dat ze toch niet kan… welcome to my life…

 

Maar goed. Waar was ik. Oh ja. Zakelijke afspraak.

Dus ik vroeg vorige week aan een schoolpleinmoeder of Zonne bij haar dochter mocht komen spelen vanmiddag. De meiden hadden eigenlijk al sinds oktober niet meer veel samen gespeeld: ieder een ander vriendinnenclubje. Ik had de moeder ook al een tijdje niet meer gesproken dus ik moest wel even over een drempel om haar te vragen.

De moeder vond het prima en ze hebben heerlijk gespeeld. Ik had al gewaarschuwd: het zóu kunnen dat de afspraak uitliep en dat ik file had maar ik hoopte van niet. Vijf uur ophalen zou wel niet lukken maar hopelijk wèl voor half zes.

Geen probleem…

En gelukkig viel het mee en was ik er al om twintig over vijf. We raakten aan de praat (want de meisjes waren zoet boven aan het spelen) en het was gezellig.

Zij is 16 weken zwanger van haar derde en ze is thuisblijfmoeder. De zwangerschap verloopt prima maar ze heeft wel wat “dingen” waardoor het zomaar zo zou kunnen zijn dat ze de laatste twee maanden van haar zwangerschap plat moet liggen. En haar man werkt altijd. Die is vaak pas na zeven uur ’s avonds thuis, en soms pas om 10 uur. Ze wist niet zo goed hoe dat dan allemaal zou moeten gaan, met nog twee kinderen en een man die altijd werkt…

We hadden het erover dat getrouwde moeders met een altijd-werkende-man, er op veel punten nét zo alleen voor staan als ik, die echt officieel en zichtbaar alleen is. Nooit een avondje weg kunnen zonder iets te regelen. Altijd telefonisch bereikbaar moeten zijn. Beslissingen over de opvoeding alleen moeten maken. Ook de lastige beslissingen….

En ik vertelde haar dat ik haar zo dankbaar was, dat Zonne vanmiddag bij haar terecht had gekund. Dat ik hoop dat het snel gaat met onze verhuizing, want dat ik haar natuurlijk prima kan ondersteunen als er inderdaad complicaties zouden zijn in haar zwangerschap of rond de bevalling. Dat doe ik graag en ik kan het ook. Ik werk immers niet tussen kwart over drie ’s middags en half acht ’s avonds, behalve dan wanneer ik een externe afspraak heb (en sinds kort op donderdag…).

Zo is er nog een andere moeder, ook 24/7 alleen-moeder. Haar zoontje is iedere maandagmiddag bij ons. Ik vind zoontje een toppertje, maar ’t is wèl een kind met een gebruiksaanwijzing en die passen ze op de BSO niet echt toe, waardoor het regelmatig escaleert. Ze vond drie middagen BSO dan toch wel wat veel. Ik snap dat en daarom is hij er nu nog maar twee middagen, de derde middag gaan we met zijn drietjes, met Zonne erbij, leuke avonturendingen doen. Of naar de speeltuin en dat ik dan een boek meeneem, ook dikke prima.

Deze moeder was degene die Zonne opving toen ik laatst Murphy op Maandag had. Met die kapot gevroren verwarming, de te laat geannuleerde afspraak, de lekke band op de snelweg, het brandende lampje in het dashboard, de Wegenwacht en vervolgens die loodgieter die nooit meer kwam opdagen waardoor we met een emmer de wc moesten doorspoelen en het nog nét niet vroor in huis…. En dat ik vervolgens bij haar mocht aanschuiven voor een maaltijd.

Dat is goud waard…

 

Inmiddels ken ik al vier 24/7 moeders op de nieuwe school van Zonne, met mij erbij vijf. Bij sommige moeders is voor de kinderen helemaal geen vader in beeld, bij anderen is het de man die op zondag het vlees snijdt. Sommige moeders combineren het moederschap met het kostwinnerschap, anderen zijn thuisblijfmoeder. Daarin zijn we allemaal anders. Maar we zijn allemaal moeders die véél verantwoordelijkheden of zelfs alle verantwoordelijkheid over de opvoeding alleen dragen. Allemaal zijn we moeders die nooit echt vrij zijn. Wij kennen het begrip papadag of -avond niet en er is geen sprake van co-ouderschap waarbij je meerdere dagen of avonden in de week “vrij” bent.

Ik zie mogelijkheden….

Een “moeders voor moeders” – clubje.

 

Ziet u het ook?

En ja… vaders mogen óók best meedoen…. maar ik kén helaas geen vaders die de opvoeding alleen doen….
En ouders die het gezellig met zijn tweetjes doen ook. Maar die hoor ik nooit over in de knel komen… zou dat dan een taboe zijn of komen ze gewoon écht niet in de knel..?

 Er zijn dus ook gewoon mensen met kinderen die gewoon 3x per week’ s avonds sporten. Zonder gedoe want met partner of co-ouder. Echt. Ik ken ze. Heerlijk moet dat zijn……

En dan hierbij de disclaimer van de dag:

Co-ouderschap is vast ook heel zwaar. En de opvoeding en verantwoordelijkheden eerlijk verdelen vast ook. Echt. En ook dan kun je in de file staan.

Maar daar gaat dit stukje dus niet over….

Disclaimer twee:

Ik vind het niet persé zwaar of zwaarder om zelfstandige en 24/7 moeder te zijn in plaats van met zijn tweeën. Ik kan dat trouwens helemaal niet vergelijken want ik was al alleen toen ik zwanger was. Ik heb in ieder geval nooit ruzie over de opvoeding… dat scheelt misschien…. (zeg ik altijd grappend tegen nieuwsgierige mensen). 

 

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in kwetsbaar-zijn, singlemum. Bookmark de permalink .

25 reacties op Moeders voor moeders

  1. Oh ja hoor, mijn zus en broer, allebei gelukkig getrouwd en allebei met 2+ kids, komen ook regelmatig in de knel. Dan hebben ze opa’s en oma’s die uit alle delen van het land komen toesnellen, oppassen in de buurt, plus eventuele andere ouders, plus BSO. En zo lukt het meestal wel. Maar het is vaak wel wat geregel, begrijp ik.

    Like

  2. Anne J zegt:

    met 2 bijna fulltime werkende ouders is het regelen van oppas soms ook een extra baan erbij. Vooral als er een oppas stage gaat lopen/voor langere tijd naar het buitenland gaat/geen zin meer heeft. Ik werd/word er soms echt helemaal gek van. Maar nu net weer een leuke sportieve studente gevonden, ik hoop dat ze lang blijft.

    Like

    • mariimma zegt:

      Oh dan heb ik het easy.

      Like

      • Anne J zegt:

        en ja hoor, krijg ik om 12.15 een appje dat de opppas een hersenschudding heeft en niet kan komen…. Dus ik om 14:35 snel op de fiets gestapt, kinderen uit school opgepikt en weer naar mijn werk gefietst. Gelukkig kan dat en zijn de kinderen oud genoeg om alleen thuis te zijn (groep 6 en 8) een paar uur.

        Like

      • mariimma zegt:

        Oh dat lijkt me héérlijk, dat ze daar oud genoeg voor zijn…!

        Hier voorlopig alleen een half uurtje voor boodschappen of zo…. 😉

        (en dan kijken sommige ouders me al raar aan… dat ik dat durf… haha!)

        Like

  3. Hier ook, man en ik. En we werken allebei, man zelfs in ploegendienst. helaas geen opa’s of oma’s meer. Dus ook afhankelijk van de bso en een heleboel plannen en regelen

    Like

  4. VeggieMo zegt:

    Respect dat jij het allemaal alleen kan. Toen mijn kinderen klein waren, werkte mijn man fulltime (nog steeds, en meer dan full time) en deed hij daar opleidingen naast. Ik stond er dus ook grotendeels alleen voor. Daarbij waren mijn kinderen zeer vaak ziek, koemelkallergie, astma, eczeem en dus alle langskomende varianten van rondwarende virussen. Al had ik willen werken, de kinderopvang zit niet te wachten op zieke kindjes. Ik weet nog goed dat ik toen dacht, dat ik liever een baan erbij had willen hebben. Even niet fulltime moederen.
    Mooi hoe jij samen met andere moeders solidair bent. Ik deed het toen de kinderen op school waren op een andere manier. Ik kon vanwege mijn gezondheid helaas niet meer werken. Onze zoons hadden vriendjes die heel graag bij ons kwamen en het erg fijn vonden dat er een moeder thuis was. Zo hadden we dus meestal een vriendje van mijn zoons gezellig tussen de middag mee aten. En later toen zoons op het voortgezet onderwijs zaten hadden mijn zoons vaak vrienden die regelmatig eerst met mij gingen praten en daarna naar de zoons gingen. Ik ben een praat/luistermoeder en dat vonden ze erg fijn (net als ik). Als kind/puber vond ik het ook altijd zo fijn als ik bij vriendinnen kwam die een moeder hadden met een luisterend oor. Daar heb ik veel aan gehad en zij waren mijn inspiratiebron 🙂

    Like

  5. kniene zegt:

    Ouders die het gezellig met zijn 2-tjes doen die nooit in de knel komen? Ik ken geen enkele ouder die nooit, al dan niet alleen of samen of gescheiden of samengesteld gezin, in de knel zit. Zelfs mijn buurvrouw die getrouwd is, geen baan heeft, met een man die een baan heeft tijdens kantoortijden en die 5 kinderen heeft, waarvan de oudste 3 al echt op de jongsten kunnen passen steekt wel eens haar hoofd over de schutting of ik de jongsten aub naar school wil brengen of of ze even 2 uurtjes kunnen komen spelen, omdat man werkt, oudsten iets anders te doen hebben, geen familieleden voor handen zijn en zij echt nu met 1 van de oudsten iets moet doen.
    Wij trouwens ook, We zijn met zijn 2-en met flexibele werktijden, zonder opa’s en oma’s in de buurt. We zijn net voor de geboorte in een dorp gaan wonen waar we niemand kenden. De eerste 3 jaar hadden we een geweldige gastouder, die helaas veel te vroeg overleed. Nu hebben we een kinderdagverblijf/bso die van 7.00 tot 18.30 uur open is en waar we gelukkig heel vaak -ook op flexibele tijden- terecht kunnen. En als dochterlief ziek is of we naar het theater willen komt oma, maar die moet daar wel eerst 2 uur voor rijden en dat kan niet altijd. Sporten? Doen we om en om, maar nu de trainingsavond is verschoven zijn we wanhopig op zoek naar een oppas. Maar die is niet te vinden, want: ze trainen zelf, gaan naar een clubje of bijbelklas, mogen niet na 20.30 uur door de weeks, kunnen niet voor 20.00 uur etc.
    Toen we laatst naar het theater wilden (we hadden de kaartjes op tijd gekocht) en de oppas ziek was en er geen vervanging te regelen was is één van ons thuis gebleven.

    Like

    • mariimma zegt:

      Ja precies. Thuis blijven. Dat doe ik meer dan de helft van de tijd wanneer ik eigenlijk gepland had om weg te gaan. Eens per week is dus sowieso maar eens per twee weken…. om en om lijkt me dan echt een heerlijke vrijheid!!

      Like

  6. Linda zegt:

    Kijk en daarom ben ik blij dat ik weer thuisblijfmoeder ben geworden en ontslag nam. Dat gedoe met geen oppas, wel oppas, kinderopvang die te vroeg sluit, stakingsdagen, zieke kindjes en een man met een baan van soms hele dagen, weken, maanden ( bijna geen jaren 😉 ) weg. Het is soms een heel geregel vooral als je werkgever niet mee denkt. Dat is dan het voordeel van ZZper zijn, je kunt je eigen tijd indelen. Soms vind ik het ook wel fijn dat ik meestal helemaal alleen de kinderen opvoed, je hebt iets minder om ruzie over te maken, en mijn man vind het wel prima dat ik dat allemaal regel. Is ook wat beter voor zijn functioneren en dus ook voor de veiligheid van hem, zijn collega’s en nederland ( of een ander land, ligt eraan waar hij op dat moment is)
    Gelukkig dat ik de keus heb om thuis te zijn, het scheelt een hoop gedoe en geeft vooral heel veel rust in ons gezin. Tja, en heb ik het druk als thuisblijfmoeder, nee gelukkig niet, ik ben lekker bezig. Druk daar doe ik niet meer aan. Liever vul ik mijn leven met dingen doen die voor mij en mijn gezin belangrijk zijn, en op dit moment is dat rust en geen gedoe met oppas of opvang regelen.

    Like

  7. Mammalien zegt:

    Ik denk, wat je zelf ook al schrijft, dat het niet zo zwart wit is dat een stel samen voor de kinderen zorgt en de alleesntaande moeder altijd alles alleen moet doen. Een groot sociaal vangnet is superhandig, oma´s-opa´s-betaalde oppas-schoolpleinmoeders buurvrouwen vriendinnen zussen…. Aan je achterban heb je soms nog meer dan aan je werkende of anderszins afwezige man.

    Daarom is het ook zo irritant als andere mensen voor jou gaan invullen of je het als alleenstaande of werkende of thuisblijfmoederende wel of niet zwaar moet hebben. Net zo goed als mensen zonder kinderen vaak geen idee hebben hoe het is om kinderen thuis te hebben rondlopen. Dat is toch wat anders dan de hond uitlaten, een paar keer per dag.

    Liked by 1 persoon

  8. Lis zegt:

    Ik kan eraan toevoegen dat mijn werkende vriendinnen/klasjesmoeders/buurvrouwen ook maar wat blij zijn met mijn thuisblijfmoederschap. En dat ik alle ‘jij hebt het maar makkelijks met geen werk en fijne vent die veel thuis is’ bevestig en ontkracht met ‘ja ik ben gezegend, maar daar heb ik ook een hand in gehad hoor… niet alles komt hier zomaar door de brievenbus kletteren, en alles heeft een prijs in keuzes, tijd of geld.

    Like

    • mariimma zegt:

      Je kunt altijd nee zeggen, he?

      Persoonlijk wil ik zeg ik toch wel erg graag “ja” wanneer op mij een beroep gedaan wordt door een andere moeder. Of ze nu werkt of niet….

      Like

      • Lis zegt:

        Natuurlijk, ik kan altijd nee zeggen. Doe ik soms ook. Maar dan is de vraag al gesteld he…
        Enfin, morgen weer 5 kinderen op de stoep. Makkelijk joh, thuisblijfmama Lis om de hoek.

        Like

  9. Nans zegt:

    Hier ook een zeer onregelmatig werkende zzp-man. Én twee kinderen die ik niet zomaar ergens kan parkeren, omdat dat voor hen niet gaat.

    En dus ben ik niet helemaal 24/7 de vrouw met de touwtjes, maar toch wel grotendeels.
    Met de (zorgafspraken rondom de) kinderen en het uitzoeken / regelen van dingen heb ik het echt druk.

    Druk is alleen niet altijd hetzelfde als zwaar. Knelpunten, vooral rondom kinderen, kunnen dat wel zijn en tijd voor jezelf is ontzettend belangrijk. Maar ook dan is het soms maar hoe je naar dingen kijkt.

    Like

  10. Helena zegt:

    Haha ik heb ook een man die alleen op zondag (oke en zaterdag) het vlees snijdt. Hij is namelijk alleen thuis van vrijdagavond tot zondag einde van de middag. Ik heb niet zoveel moeite met het alleen regelen en organiseren van alles voor de drie kinderen en ook niet met dat ik nooit weg kan savonds behalve naar bijeenkomsten van school en sportclubjes. Wel vind ik het zwaar (en dan bedoel ik niet druk ;-)) om alleen verantwoordelijk te zijn. Hoe reageer je op gedrag, welke regels hanteer je en hoe strak(?!). Zeker nu de kinderen ouder worden komen er best wat uitdagingen voorbij waar ik vaak adhoc op moet reageren. Pak ik het wel op de juiste manier aan? Kijk, advies wil iedereen natuurlijk wel geven, maar uiteindelijk ben ik verantwoordelijk. Ik heb echt bewondering voor alleenstaande ouders die het allemaal alleen moeten doen.

    Liked by 1 persoon

  11. hanneke161 zegt:

    “Moeders voor moeders” – doet me direct denken aan plas inzamelen, aan de bio-industrie en nog wat van die dingen…. Goed om de opvang zo samen te regelen – het is alleen toch bijna niet te doen?

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s