Vijfde wiel

 

“Uhm, Mariimma…. nu ik je zo toch tegen het lijf loop…. uhm… tja…. Wouter en Annabel die komen vanavond dus met Anna bij ons samen eten… uhm… tja… als je het leuk vindt… dan mag je óók wel komen…? ”

Het werd op een wat verontschuldigende toon gezegd. Ze kon er eigenlijk niet omheen aangezien we wel heel erg dicht bij elkaar op de camping stonden. Toevallig elkaar tegen gekomen: drie gezinnen uit dezelfde stad, op dezelfde camping.

Dat gebeurt overigens vaker wel dan niet wanneer ik naar deze camping ga, in dit klimgebied. Soms kom ik ook gezinnen uit andere steden tegen: vage of minder vage bekenden of vrienden uit de klimwereld. ’t Is maar een klein wereldje, immers.

 

Ik zei nee op die uitnodiging. Het voelde als een verplichte uitnodiging. We waren tegelijkertijd aangekomen en twee dagen later kwamen Wouter en Annabel ook met Anna. Sinds die aankomst veranderde de sfeer. Het ging over gezamelijke vrienden van hen die ik ook wel ken, maar met wie ik niet bevriend ben. En het ging over momenten waar ik niet bij was geweest.

Geen probleem. Ieder zijn of haar eigen vrienden. Maar toch voelde ik vanaf dat moment dat Wouter en Annabel (niet hun echte namen)  arriveerden, me niet meer helemaal prettig.

Of ik nou overgevoelig was of de sfeer gewoon haarfijn aanvoelde…. het effect was dat ik me niet welkom voelde. En ik had een in-verdrietig zesjarig meisje te troosten. Die snapte er niets van: waarom hadden die twee gezinnen, met allebei een dochter van haar leeftijd met wie ze zojujist urenlang innig gespeeld had op de camping, een feestje en waarom deden wij niet mee? Buitensluiten mag toch niet, mama?

Ze vond mijn verklaring maar matig: “Zonne, ze sluiten ons niet buiten. Maar de papa en mama van Anna die hebben gewoon afgesproken met de papa en mama van Ellen. Dat zijn beste vrienden van elkaar. En jouw mama heeft andere beste vrienden. Die zijn er nu toevallig niet. Ik ken de papa’s en mama’s van Anna en Ellen wel, maar niet zo goed. En zij kennen mij ook niet zo goed. Daarom hebben zij nu gewoon een keertje afgesproken. Maar dat wil niet zeggen dat ze ons niet lief vinden. Als jij afspreekt met Eva dan wil dat toch óók niet zeggen dat jij Mara niet meer lief vindt? ”

 

Ze snapte het gewoon niet. Die twee families waren immers ook al de hele dag samen gaan klimmen zonder ons te laten weten waar ze waren. Wij zijn gewoon met zijn tweetjes naar een andere plek gegaan. Ikzelf vond dat geen enkel probleem, maar zij had die dag geen vriendje tegen het lijf gelopen in het klimgebied. En nu mocht ze, na een paar uurtjes samen spelen op de camping, alwéér niet meedoen…..

 

Eerlijk gezegd snapte ik het ook niet zo goed. Je komt elkaar tegen op dezelfde camping, je woont in dezelfde stad, Je kent elkaar al jaren. En inderdaad hoor je niet allemaal tot hetzelfde vaste vriendenclubje…. maar onder klimmers is het vrij ongebruikelijk om iemand er buiten te houden. Er zijn veel los-vaste contacten op zo’n camping en ook wanneer je wél naar hetzelfde klimgebied zou gaan, betekent dat nog niet dat je erg intens met elkaar bezig bent. Een klimgebied is ettelijke hectaren groot en er zijn honderden rotsblokken waar je op kunt klauteren. Er was dus eigenlijk weinig reden om me niet te vertellen waar er geklommen zou worden.

 

Het is namelijk gewoon áltijd fijn wanneer de kinderen het intussen óók fijn hebben. Ik kom altijd mensen tegen op campings met wie ik daarna afspreek om samen te gaan klimmen of ik leer mensen kennen in een klimgebied die ik daarna op de camping tegen kom. En de dag erna ga je dan samen klimmen, zo gaat dat gewoon vaak. Ik ben makkelijk in contact leggen op de camping: even een praatje maken bij elkaars tent, elkaar uitnodigen voor een glaasje wijn ’s avonds, samen picknicken. Maar met deze gezinnen lukte dat dus niet lekker….

 

Toen ik een dag later nogmaals met wat stiltes en pauzes uitgenodigd werd om mee te gaan zwemmen, liet ik weten dat ik niet zo goed was in de rol van het vijfde wiel. Dus dat ik niet meeging. Dat ik ook best snapte dat zij gewoon liever met de twee gezinnen iets gingen doen, aangezien ze in dezelfde vriendengroep zaten.

Gelukkig had Zonne deze nieuwe uitnodiging, die ook niet echt van harte leek te komen, niet gehoord…..

 

Het kwam goed. Een paar dagen later kwam een vriend van mij opdagen. Helaas voor Zonne een kinderloze vriend, maar wèl goed gezelschap voor mij èn Zonne. En toen hij er was werden we op een wèl-leuke en spontane manier opnieuw uitgenodigd om samen te barbecuen. Blijkbaar had mijn opmerking over dat vijfde wiel ze toch wel aan het denken gezet. Misschien was die vriend van me precies het missende puzzelstuk om me wat normaler te doen lijken, ook al weten ze bést dat wij géén relatie hebben. Of misschien reageerde ik overgevoelig. Ik weet het niet.

Het was in ieder geval geen leuk gevoel om die twee gezinnen zo innig met elkaar te zien omgaan, terwijl onze drie dochters het zo overduidelijk goed met elkaar konden vinden en op de momenten op de camping echt onafscheidelijk waren…..

 

En ook misschien wel een beetje het lot van een alleenstaande moeder.

Dat ongemak van stellen-met-kinderen voel ik wel vaker. Dat het dan nét iets te vaak gaat over “tja jij moet dat natuurlijk altijd alleen doen”. Dat me in een groot gezelschap wordt gevraagd wat zij aan hun kind moeten vertellen wanneer dat kind vragen heeft over de papa van Zonne. En dat er dan een pijnlijke stilte valt.

Ik ben daar wel aan gewend en probeer zo normaal mogelijk te doen. Maar leuk is anders. Soms wenste ik mezelf gewoon bijna een suf huwelijk toe. Zoals dat huwelijk van Wouter en Annabel, bijvoorbeeld. Maar het is gemeen van me om dat te denken……..

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in kwetsbaar-zijn, singlemum, struikelen. Bookmark de permalink .

11 reacties op Vijfde wiel

  1. Corina zegt:

    Zelfs met een suf huwelijk ervaar ik dit soort dingen ook.
    Als er in de straat buren samen klieken om “een drankje te doen”, als we op een camping staan waar iedereen “gezellig met elkaar bbq-t”, als een groepje moeders op het schoolplein staat te lachen…. Ik probeer het te negeren, vat het niet persoonlijk op, maar ergens steekt het. Vooral als je kind dit voelt.
    Geniet van jullie vakantie!

    Liked by 1 persoon

  2. Min of Meer zegt:

    Dit herken ik. Hier in de straat is het deels een grote kliek van mensen die elkaar nog van de lagere school kennen en wij horen daar duidelijk niet bij. Want we drinken niet en vinden t niet leuk om ons helemaal vol te laten lopen en zijn ook niet hip genoeg. Nou ja, zo vat ik dat op 😊. Ik wil er niet eens bijhoren, heb er ook geen energie voor en tóch voel ik me soms wat buitengesloten.

    Liked by 1 persoon

  3. hanneke161 zegt:

    Tja, ik denk dat het wel een beetje hoort bij alleen staan! De kersten waarvoor ik op het laatste nippertje werd uitgenodigd “omdat de hele familie toch al kwam”- nou nee, dank je, dan ben ik liever alleen! En ik kán goed alleen zijn, maar het steekt toch wel een beetje, en is soms ook wel eens wat eenzaam / nog veel meer denk ik als óók je kind er last van heeft….

    Like

  4. hanneke161 zegt:

    Tja, ik denk dat het wel een beetje hoort bij alleen staan! De kersten waarvoor ik op het laatste nippertje werd uitgenodigd “omdat de hele familie toch al kwam”- nou nee, dank je, dan ben ik liever alleen! En ik kán goed alleen zijn, maar het steekt toch wel een beetje, en is soms ook wel eens wat eenzaam / nog veel meer denk ik als óók je kind er last van heeft….

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Ik vond het meestal helemaal niet erg om lekker in mijn hangmatje een boekje te lezen terwijl er aan de andere kant van de speeltuin sterke verhalen uitgewisseld werden…. 😉 ik ben ook zo iemand die het heel goed met zichzelf kan vinden. Maar her verdriet van Zonne vond ik echt heel vervelend…

      Like

  5. Nona zegt:

    Ach, ik weet niet of jouw alleen-zijn echt de reden is. Waarschijnlijk, zoals je al zei, kennen die twee stellen elkaar nét iets beter. Ik val ook altijd uit de boot, eigenlijk overal in groep, en dat is altijd al zo geweest. Aan de schoolpoort staan er altijd een heleboel moeders te babbelen, en ik sta bijna altijd alleen. Ik heb best wel een paar hele goede vrienden en vriendinnen, maar in dit soort kliekjes ben ik altijd de vreemde eend. En het ligt echt niet aan mn uiterlijk, zelfs niet aan dat van mn partner of onze kinderen ;-). Vind ik dat erg, het nergens bij horen? Vroeger misschien wel maar nu al lang niet meer, en ook niet voor mijn kinderen. Ik weet immers dat ze wel op hun pootjes terecht gaan komen, net als ik. Net als jouw dochter, want het is ook fijn om te weten dat je negens bij hoéft te horen, om gelukkig te zijn. En dat zien mijn dochters elke dag aan mij. Ik ben super gelukkig met mn gezin en met de goede vrienden die ik heb, en de rest is voor mij onbelangrijk. (Ahja en er zit ASS in mn hele familie, dat verklaart achterzf gezien ook wel veel natuurlijk, ivm het nergens bij horen) 😉

    Liked by 1 persoon

    • kniene zegt:

      Ik kan me wel inleven in de andere stellen. Als ik me verheug op een vakantie met vrienden waarmee het klikt en het heerlijk relaxt is vind ik het weleens lastig als er anderen (kids of volwassenen) bij komen. Omdat de dynamiek verandert. Omdat er andere regels bijkomen. Omdat de gesprekken oppervlakkiger worden. Omdat je dan nog meer rekening moet houden met. Dan gaat het relaxte van mijn vakantie af. Niet dat ik niet opensta voor nieuwe ontmoetingen, maar af en toe, niet als verplichting voelend dat je na een gezellige dag ook samen moet eten of dat je na een gezellige dag de volgende dag ook weer samen moet doen.
      En ja ook mijn dochter wil het liefst de heldere dag samen spelen met andere kinderen, maar af en toe komt dat gewoon nniet uit en zal ze moeten accepteren (en wij ook) dat ze op zichzelf aangewezen is.

      Liked by 1 persoon

      • mariimma zegt:

        Ik kan me daar ook heel goed in inleven. En inderdaad veranderde de dynamiek toen het 2e gezin erbij kwam.

        Ik vond het vooral erg vervelend voor mijn dochter, overigens. Het is niet voor niets dat ik niet bij hun vriendengroepje hoor…. Smaken verschillen immers en dat gaat twee kanten op.

        Maarruh…. ze hadden dus niet afgesproken…. 😉

        Like

  6. Lis zegt:

    Misschien hadden jullie De uitnodiging toch kunnen accepteren, en ipv een vijfde wiel zijn een nieuwe laag aan de vriendschap kunnen geven? zou misschien niet helemaal zijn waar jij op zat te wachten, maar je dochter had wél mee kunnen doen dan. En misschien zou dat de andere gezinnen ook ‘belonen’ voor het uitbreiden van hun feestje door jullie ook uit te nodigen, twee keer zelfs. Zouden ze jullie een volgende keer misschien zelfs van harte uitnodigen.
    Maar misschien ook niet hoor, wat weet ik nou, denk alleen dat je daar niet achterkomt door alle handreikingen af te wijzen.

    Like

    • mariimma zegt:

      Hi Lis. Ik snap je reactie heel goed, ben het helemaal met je eens. Maar volgens mij zeg ik nergens dat ik “alle” handreikingen afwees? Immers: hoe denk je dat ik erachter kwam dat de sfeer veranderde? En later hebben we een andere uitnodiging wél geaccepteerd?

      Wat betreft die éne uitnodiging…. je had erbij moeten zijn…. geloof me… 😉

      Like

  7. Wat knap dat je dat ook gewoon hebt aangegeven, van dat vijfde wiel. Jammer dat de sfeer wat veranderde toen er twee koppels waren, maar dat zie je inderdaad wel vaker. Net of je alleen ‘soort bij soort’ kunt zetten ofzo. Ik moet overigens toegeven dat ik dat zelf op een bepaalde manier ook wel kan doen; als ik met vriendinnen wat ga doen, hoeft vriend daar van mij niet per se bij te zijn. En als ik met familie doe, dan hoeven vriendinnen daar bijvoorbeeld weer niet echt bij aan te sluiten. Bij vriend loopt dat veel meer door elkaar; die heeft ook familie in z’n vriendengroep en dus vrienden in z’n familie. Wel een stuk overzichtelijker, dan hoef je niet van alles apart te doen…

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s