Eén logeermatras te veel

Wat opruimen voor mij altijd moeilijk maakt, is dat het zo’n eindeloos verhaal is. Nou ligt dat ook gewoon aan mij. Als je altijd achter je kont opruimt, is het geen terugkerende tijdskostende klus.

Maar helaas: ik ben een notoire rommelkont.

Ik vind altijd hele goede redenen om me bijvoorbeeld even niet te bukken om iets in een kastje te leggen. Ik ben iemand die het liefst de was aan de waslijn laat hangen en deze gebruik als semi-kledingkast. Buiten haal ik de was weliswaar wel af, maar vervolgens loop ik rustig een week tegen een volle wasmand aan te kijken. Mijn aanrecht lijkt als vanzelf vol te lopen, zéker wanneer de vaatwasser gedraaid heeft en ik het een Te Grote Klus vind om even vijf minuten de tijd te vinden, het ding leeg te ruimen…….

In de Sunnybus is dat helemaal anders. De ruimte is beperkt, alles wat níet opgeruimd is ligt echt zwaar in de weg en dus ruim ik op. Alles heeft een vaste plek. In de grootste kast – een hele diepe schap met deurtjes ervoor, verdeeld in twee compartimenten – ligt al het textiel. In tasjes. Van die kleine rugzakjes die je kunt oprollen tot een vuistgroot bolletje.

Naamloos Een tasje met Zonnes vestjes en shirts, en een ander voor haar leggings, broeken en jurkjes. Alle kleding strak opgerold want da kreukt minder. Idem voor mij. En dan nog een tasje met theedoeken. Een tasje met sokken en ondergoed.
Een toilettas voor de dagelijks was- en poetsactiviteiten en een andere toilettas voor uitgebreid badderen. Enzovoorts.
Die tasjes kun je lekker door elkaar roeren, wat nodig is vanwege de diepte van de kast, zonder dat alles door elkaar gaat.

En dan hebben we nog een stuk of wat kastjes die allemaal een duidelijk doel hebben qua inhoud. Alleen Nuttige Inhoud, géén overbodige zooi.

Thuis is er in principe ook een dergelijk systeem…. maar….

Er zijn gewoon te veel ruimtes met te veel opbregplekken en daarnaast te veel spullen. En te weinig overzicht. Waardoor ik gewoon niet meer weet waar ik moet beginnen.

Gerlinde heeft gelijk. Minimalisme geeft rust.

Ik ben de afgelopen tijd al best hard bezig geweest met opruimen en ontrommelen. Op het oog ziet het er fantastisch uit, maar sommige kastjes moet je dus niet opentrekken.

Er zijn drie belangrijke uitgangspunten die ik nooit had en nu wel, die me motiveren om door te pakken met dat opruimen.

1. overzicht

Ik wéét wat ik op zolder heb liggen. Ik weet óók dat ik deze al ontdaan heb van alles-wat-ik-al-jaren-geleden-had-moeten weg gooien. En sinds kort weet ik óók wat er in mijn kelder is. Ik weet dat daar nog veel zooi is die linea recta de prullenbak in kan. Of in ieder geval richting het oud papier. Veel zooi van mijn bedrijf, nog.
Ik weet niet precies wat er allemaal in mijn schuur schuilt, maar die schuur is qua oppervlak een fractie van de zolder én de kelder. Te doen, dus. En dat geldt óók voor mijn kas, waarin eigenlijk gewoon zo ongeveer de hele inhoud weg kan (duizend van die zwarte wegwerp-plantenpotjes, bijvoorbeeld, uit de tijd dat ik nog een partner had en tijd om te tuinieren).

2. positieve ervaring

Ik heb inmiddels óók ervaren hoe makkelijk het eigenlijk is om door de inhoud van een kast of zélfs een ruimte als de zolder heen te akkeren en vervolgens gewoon even twee ritjes richting kringloopwinkel + milieustraat te gaan.

Ik weet dat ik niet meer in de valkuil van “tis misschien nog geld waard dus zet ik het een eeuwigheid op MarktPlaats tot ik vergeet dat ik het nog heb en dan ben ik er nog steeds niet van af en heb ik er wel een hoop energie in gestoken” moet stinken. Marktplaatsverkoop is leuk voor de hobby en het is lonender dan naar de kringloop brengen, maar uiteindelijk zet het weinig zoden aan de dijk. Behalve dan wanneer je het gratis aanbiedt. Dat is gewoon altijd een goed idee, want het scheelt je de tijd en brandstof richting milieustraat / kringloop.

3. een doel

Ondanks dat ik goed besef dat het tegen kan vallen met die huizenverkoop, ga ik ervan uit dat ik over een paar maanden aan het verhuizen ben. Een lekkere periode om naar toe te werken, zodat ik niet de fout maak die ik altijd maak: alle zooi gewoon in dozen doen en deze vervolgens in het nieuwe huis ergens in een kast schuiven, tot sint juttemis.  Of: laden niet eens inpakken maar er een geïmproviseerd deksel op plakken en met inhoud en al weer in de opnieuw opgebouwde kast schuiven. Of: kleding die ik al jaren niet meer draag, gewoon tóch inpakken en meenemen zodat ze in mijn nieuwe huis gewoon weer opnieuw in de weg hangen of liggen.

 

Ik ga dus gewoon door, de komende tijd, met opruimen. Zo twee keer in de week wat zooi wegbrengen is prima te doen en je wordt er echt heel blij van, omdat het effect zo zichtbaar is.

Matras……

Zo reed ik afgelopen dinsdag naar de milieustraat met een best-nog-wel-prima matras. Zo’n matras van 1.60 breed. Mar wél met een veelzeggende plek in lichtgele tint: incidentje van een vierjarig kleutermeisje. En dat je dan denkt: ik maak dat wel een keertje schoon. Prima logeerbed. Dat ik niet nodig heb want al een tweepersoonslogeerbed en bijna nooit logé’s. En ja gereinigd levert het misschien een tientje op, misschien wel twee. Maar met reinigen ben je een halve dag mee bezig, inclusief uitzoeken hoe je eigenlijk zo’n matras echt reinigt en vijf keukenmiddeltjes uitproberen met steeds gezucht en uitgestel tussendoor, waarna je toch maar een stoomreiniger huurt en dat ding te laat terugbrengt met boete waardoor het reinigen duurder is dan dat matras wegflikkeren.

En op mijn milieustraat worden matrassen ook nog eens gratis ingenomen.

En nu hangt dat matras niet meer in mijn huis rond: niet in de kamer van Zonne, niet in mijn kamer,  niet weggestopt achter een te kleine kast, niet in de kelder, niet in de tuinkamer bovenop het logeerbed.

 

Daar word je toch blij van….?!

 

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dagelijksedingen, huizenverkoop, Ontrommelen, ontstressen, opruimen, struikelen, verhuizen, voornemens en doelen, wonen. Bookmark de permalink .

6 reacties op Eén logeermatras te veel

  1. Ha, klopt als een bus wat Gerlinde zegt! En heel grappig hoe dat werkt: meer ruimte zorgt voor meer troep. Want je Sunnybus is dus wél opgeruimd 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. Nou mijn vriend nog zo ver krijgen… Dat was wel makkelijker toen ik alleen was. En ja, samen zijn heeft dan ook weer voordelen natuurlijk.
    Goed bezig, hoor!!

    Liked by 1 persoon

  3. Haha, herkenbaar! Niets werkt zo lekker op je ‘opruimspieren’ als een aanstaande verhuizing. Hoewel ik ook snel de neiging heb om dingen ‘te bewaren voor Marktplaats’, vroeg ik me destijds altijd af: wil ik dit nog meeslepen naar m’n nieuwe plek? Het antwoord was verrassend vaak ‘nee’, en uiteindelijk was het verhuizen een eitje, ondanks dat ik uit een behoorlijk groot huis kwam!

    Liked by 1 persoon

  4. Lily zegt:

    Ach dat bewaren tot Sint Juttemis moet er echt nog wel mee door kunnen, aangezien dat op 17 augustus valt (echt waar, google maar eens..). Maar dan ook echt geen dag langer meer hè!

    Liked by 1 persoon

  5. Lis zegt:

    Haha, hier precies zo. De schuur en zolder staan vol ‘wat als’jes, alle kasten puilen uit en rommel tot chaos alom. Maar in de stacaravan heeft alles een plekje en gaat elk overtollig ding meteen weg. Of mee naar huis, want wat als…

    Like

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s