De adviezentrein

“Ach joh, daar moet je je geen zorgen over maken…” zei ze, toen ik vertelde dat het toch wel spannend is, zo’n huizenverkooptoestand.

“Je hebt ook wel haast hé?” zei ze, toen ik zei dat ik het fijn had gevonden als er gewoon meteen na de eerste bezichtigingendag een heel mooi bod was gekomen en de deal binnen drie dagen rond was geweest. Zoals zo vaak gebeurt tegenwoordig, “in deze markt”.

“Je moet gewoon al je stress in een ballonnetje doen en deze wegblazen!”

“Joh het staat pas een paar weken te koop…!”

“Je moet je gewoon maar focussen op het verkennen van je eigen financiële mogelijkheden voor jullie nieuwe huis en de verkoop even de tijd geven…”

“Je moet wel een beetje positief denken!”

Tja.

ik “moet” niets… Ik mag me bést zorgen maken. Ik begrijp dat van mezelf. Een huis verkopen is gewoon heel spannend. Natúúrlijk komt het allemaal wel goed maar ondertussen bijt ik nagels. En ik moet niks in een ballonnetje doen, rot effe snel op!

Ze bedoelt het zo goed, deze vriendin. Dat weet ik ook wel. Maar met haar gratis adviezen die ze me steeds geeft wanneer ik iets durf te zeggen over dingen die ik lastig vind of iets dat me tegenvalt, strijkt ze me tegen de haren in. Ik kijk daar heel anders tegenaan, namelijk. Ik mag van mezelf moeilijkheden tegenkomen in het leven. Soms kun je die oplossen en soms niet.

Dingetjes in de opvoeding. Een grote tuin die veel tijd vraagt voor “normaal onderhoud”. Combineren van werk en moederschap. Geen werk. Of juist te veel werk. File. Vroeg opstaan. Een huis verkopen met de “normale” onzekerheden die daarbij horen. Ongesteld worden. U kent het wel.

Ik vind mezelf echt geen ouwe zeur en het is echt niet zo dat ik iedere gelegenheid aangrijp om eens effe flink te zeuren en klagen. Maar ik speel ook geen mooi weer. Soms is iets gewoon even k#t. Ja ik weet bèst dat het vanzelf over gaat en dat ik er over een jaar om lach. Maar dat neemt niet weg dat ik nu gewoon even baal.

Een paar maanden geleden, nadat ze me tijdens een wandeling twaalf adviezen gaf over hoe ik met mijn ouder wordende moeder zou moeten omgaan, namelijk hetzelfde als zij met háár moeder, viel hij me voor het eerst echt op, die adviezentrein. Ik sputterde nog even tegen dat iedere moeder toch echt weer anders is. En ja natuurlijk ben ik blij dat ik mijn moeder nog heb…. en ik snap bèst dat die moeder ook zo haar kant van het verhaal heeft. Desalniettemin is het voor mij soms lastig. Ik heb dan niet meteen twaalf adviezen nodig. Soms is het ook gewoon prima dat iemand zegt dat het inderdaad lastig is. Vervelend. Rot voor me. Dat zij daar óók naar heeft moeten zoeken, naar hoe het voor háár en háár moeder werkt. Klaar. En verder.

Ooit las ik dat een groot verschil in de communicatie over problemen, dat mannen oplossingen zoeken terwijl vrouwen praten over problemen om contact te maken. Deze vrouw is dus een vent, in hoe ze met mij communiceert. En ik een wijf. Ik zit niet te wachten op haar stomme oplossingen. Ik vind het soms gewoon allemaal even k^t.

Het alternatief is om bepaalde onderwerpen gewoon keihard te vermijden en over koetjes en kalfjes te praten. Maar voordat ik daarnaar overstapte, bedacht ik toen ik van die boswandeling-met-twaalf-adviezen terug naar huis ging, kon ik nog wel proberen om haar op een vriendelijk manier duidelijk te maken dat ik niet persé “de hele tijd!!!! $$&^%**!!” van die adviezen hoef.

Ofwel: “Superlief dat je me dit advies geeft, maar ik ben niet op zoek naar een oplossing. Ik mag het best spannend vinden, een huis verkopen. Soms zijn dingen gewoon vervelend of ze geven stress. Dat gevoel hoeft niet persé weg genomen te worden, dat mag er gewoon zijn.”

Nadat ik dat even voor mezelf oefende, vertelde ik haar dat dus nadat ze over dat fokking ballonnetje begon. Ze sputterde wat tegen en gaf me er nog even vijf adviezen erbij. Of vijfentwintig. Ik zat inmiddels volledig met mijn hakken in het zand en raakte de tel kwijt.

 

Ik rolde vervolgens met mijn ogen en vroeg hoe het eigenlijk met haar zoon ging….

 

Toch heeft ze erover nagedacht. Ze nodigde me een dag later uit om te komen eten. Ik bedankte vriendelijk want ik had al andere plannen. Even pauze. Volgende week wel weer.

 

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dagelijksedingen, kwetsbaar-zijn. Bookmark de permalink .

6 reacties op De adviezentrein

  1. Anja zegt:

    Dat eeuwige positief denken geneuzel komt mij soms ook de strot uit. Niets mis met een realistische kijk op de wereld.

    Liked by 1 persoon

  2. petra1945 zegt:

    Zelf heb ik twee echt goede vriendinnen. Heel apart om te zien hoe verschillend dat gaat!

    De ene vriendin luistert. We hebben nogal wat gemeen m.b.t. onze respectieve partners, en daar kunnen we – wederzijds en indien gewenst, wat lang niet altijd hoeft – rustig over praten. Niet verketterend maar accepterend, met af en toe een suggestie: soms relevant, soms niet.

    De andere vriendin luistert ook. Maar die gaat mij verdedigen: dat is toch niet acceptabel voor jou, dan moet hij toch dit, en kan hij misschien niet dat. Met als gevolg dat mijn partner in onze communicatie nauwelijks meer voorbij komt… ik laat dat specifieke onderwerp gewoon terzijde, er is genoeg anders om over te praten.

    Liked by 1 persoon

  3. Gerlinde zegt:

    Niet alles kan ook gefixed. Niet met ballonnetjes, ademhalen of wat ook. Tegen iemand aanouwehoeren om je eigen gedachten te ordenen ook wel eens fijn zijn. Sommige veranderingen zijn ook groot en soms overweldigend, daar is niet altijd een pasklaar advies voor.

    Liked by 1 persoon

  4. Hanna zegt:

    Jij bent single. Ik mis in dit verhaal de burgelijke status van je vriendin. Wie is haar eerste steunpunt? Het is niet raar als jij naar steun zoekt in deze stressperiode. Het gaat wel om het dak boven je hoofd.
    Voor singles zou deze maatschappij extra lief moeten zijn als fight, flight & freeze geen opties zijn.
    Ik scheet ook in mijn broek tijdens het biedingsproces en had niet eens wat te verkopen. Maar wel een partner met wie ik samen door t proces ging. Dat scheelde.
    Van harte heel veel sterkte toegewenst!!! En straks hopelijk een goede verkoop en een fijne aankoop!

    Liked by 1 persoon

  5. Amsterdamsemoeder zegt:

    Ik kom het bij beide geslachten tegen, dus volgens mij is het niet exclusief voor vrouwen. Het heeft wel met overwicht, macht, erkenning willen krijgen te maken. Ik ken zelf ook wel van die vrouwen die steeds advies moeten geven. Die ik idd ook maar even uit de weg ga. Omdat ik niet steeds zin heb om me te beperken tot koetjes en kalfjes gesprekken. Die dan uiteindelijk toch weer ontaarden in een stroom van mededelingen over hun interessante leven, kinderen en kleinkinderen.

    Like

  6. Ik snap je helemaal! Soms wil je gewoon alleen maar even je zorgen kwijt. Ik zou in jouw geval ook nagels bijten. Een huis verkopen is geen kattenpis. Ik duim voor je!

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s