Stoer en schattig

“Mama, eigenlijk zijn Sandra* en Eefje* óók heel stoer, net als ik!” vertelde je me.

“Gisteren hadden we een gevecht, met zijn drieën tegen vijf jongens en één meisje. Dat was heel oneerlijk. Maar we gingen toch gewoon vechten en we waren niet bang.”

 

Dat “vechten” bleek elkaar vangen en in de gevangenis stoppen te zijn, er kwamen geen bloedneuzen bij kijken. Heerlijk hoe jij dat dan toch een gevecht noemt en daar helemaal in op kunt gaan. Zonder bloedneuzen, want die kleutertijd, waarin jij soms wat primair kon reageren – weet je nog, die keer dat je de juf beet? – blijkt definitief voorbij te zijn. Jij weet wat acceptabel en – vooral – niet acceptabel is en je kunt je inmiddels behoorlijk goed verplaatsen in de beleving van een ander, passend bij je leeftijd en precies zoals ik het vroeger geleerd heb. Je neemt soms de leiding maar dat doe je op een subtielere manier, bijvoorbeeld door een héél gaaf verhaal te verzinnen wat jullie vervolgens gaan spelen. Vorig jaar speelde jij nog gewoon de baas over de jongere kleuters.

Ook in onze relatie zie ik veranderingen. Nog steeds heb ik als moeder een zorgende rol, natuurlijk is dat zo want ik ben jouw moeder en jij bent pas zes en een half. Maar jij bent een behoorlijk zelfstandige tante en veel wil je ook gewoon zelf doen. Je doucht zelfstandig, bijvoorbeeld. Je vindt het heel normaal om mij te helpen met tafel dekken en je smeert je boterhammen gewoon zelf. Onze gesprekjes zijn anders geworden. Ik behandel jou meer als een “groot kind” en dan nóg onderbreek je me af en toe om me te zeggen dat ik dat niet hoef uit te leggen, je weet het al lang!

Wat ik zo ontzettend fijn vind, is dat jij nog veel van je “jonge onbevangenheid” gehouden hebt. Natuurlijk vind je het soms eng om op voor jou vreemde grote mensen of kinderen (vooral kinderen die elkaar al kennen…) af te stappen, maar je doet het wél en je gaat ervanuit dat je welkom bent. Ik zie dat zelfvertrouwen ook op andere momenten terug. Ondanks dat je geen toptalent bent (maar dat vertel ik jóu natuurlijk niet!) ben je ervan overtuigd dat je goed bent in handstand en radslag. Je staat gekke bekken te trekken in de spiegel en vindt dat je er schitterend uitziet. Je leest de hele klas voor want jij vindt dat je goed bent in lezen (en ja dat ben je ook, mijn meisje, je leest als de beste!). Je wil later dierenbeschermer worden èn elfje en je denkt dat dat beide kan. Een combinatie. Stoer en schattig ben jij dus, met je rotsvaste vertrouwen dat je echt een elfje kunt worden, later. Terwijl je ondertussen de bijen probeert te redden. Ik vind dat heerlijk, dat je nog gelooft in de mogelijkheid om elfje te worden. Ik koester dat…. En ook dat je van hoge dingen af durft te springen en helemaal zelf alleen naar de andere kant van de wijk durft te gaan om te kijken of daar kinderen spelen. Je hebt met jouw zelfvertrouwen ook de hele klas ervan overtuigd dat je heel sterk bent. De sterkste van de klas, misschien wel. Want jij gooide in een worstelpartij laatst Levi* op de grond en die is al acht en zit op judo.

Volgens mij ben je helemaal niet persé heel sterk, niet sterker dan andere kinderen (maar dat ga ik jou natuurlijk niet vertellen). Maar met jouw vertrouwen in je eigen lijf, kom je natuurlijk een heel end!

Toen we laatst bij je vriendinnetje waren, en ik haar vroeg of zij zich kon optrekken aan de tak die daar hing, zou jij het wel even voordoen. Nou heb je mij dat zien doen tijdens klimtrainingen, maar voor zover ik weet, heb jíj dat nog nooit gedaan. Maar je gaat er gewoon vanuit dat je het kan, dus kun je het. Het vriendinnetje kon het overigens ook, na wat geaarzel.

Haar moeder vatte het goed samen: “Zonne doet me aan Pippi denken. Je weet wel: Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het kán”.

Die uitspraak ontroerde me. Want ja… dat heb ik mezelf altijd ten doel gesteld, als opvoeder. Precies dát: dat je alles wat je nog nooit gedaan hebt, waarschijnlijk gewoon kúnt. Ook een paard optillen. Mét vlechten in je haar.

Het Pippi powerwoman-syndroom

Misschien nog even oefenen. Maar, meisje, als jij het wil, dan kan jij alles!

 

*alle kinderen uit dit stukje hebben in het echt een andere naam

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in remember2018, Zonnekind. Bookmark de permalink .

3 reacties op Stoer en schattig

  1. Lis zegt:

    Mooi stukje! Hier ook een Pippi van 5 (en ook een Hermione van 7, een Samwise van 3,5 en een Arya van 2 voor de fantasylezers) die alles wel kan. denkt hij. en dan kan hij het eigenlijk ook bijna altijd wel. Die van 7 wil nog steeds goede fee worden om prinsessen in nood te redden, jeweetwel. verder een drummer (5, take cover) en een ‘koeiendokter’ (die van 3,5 ging laatst naar de boerderij) in de maak. De arya wil voorlopig ‘nee’ worden denk ik zo, ik durf het maar niet te vragen :p

    Liked by 1 persoon

  2. Giensie zegt:

    Ontroerend stukje….Zo is het maar net!

    Liked by 1 persoon

  3. sdewit zegt:

    Hier geen kleine Pippi’s… enkel een grote ;-). De uitspraak van ‘nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’ gebruik ik voor mezelf de laatste tijd veel. Grappig om te merken dat hij (bij mij) prima werkt: ik bespeurde nl. laatst dat ik andersom denk (eerst zien of ik het kan, dan weet ik het pas). Prachtig stukje van je!

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s