Ik wens u laconiekheid toe

De laatste tijd komt het regelmatig voor dat ik gesprekken heb met moeders, of verhalen lees van moeders, waaruit duidelijk wordt dat ze zich zorgen maken.

Zorgen over ruziënde kinderen. Zorgen over of iedereen het wel leuk heeft. Over of de vakantiebestemming wel goed genoeg is voor het hele gezin. Of samen spelen op het schoolplein wel tof gaat.

Mokkende kinderen.

Zo was er vorige week een incidentje tussen Zonne en Cindy* op de BSO. 

Ik trof twee mokkende meisjes aan op het speelveld, toen ik Zonne kwam ophalen. En de juf zei dat ze al een uur aan het ruziën waren. Ze waren het maar niet eens geworden over hoe ze samen konden spelen. Er waren ook oude koeien uit de sloot gehaald.

Op weg naar huis was Zonne van streek. Ze had – surprise! – buikpijn, was hangerig en ze ging die avond vroeg naar bed.

Ik persoonlijk heb dan niet meteen de neiging om “het” voor haar op te lossen. We hebben het hier over een zesjarige en een zevenjarige. Die hebben “gewoon” nog veel te leren over vriendschappen en je leert er ook van als het fout is. Natuurlijk hebben we het wel nog over het geruzie gehad. Zo te horen zat er nog genoeg “beweging in” en had Zonne allerlei ideetjes over hoe het anders had gekund. Ik laat haar daar graag in ontdekken en oefenen.

En klaar.

Maar dat bleek niet zo te zijn. Cindy’s moeder maakte zich zorgen. We hadden een gesprek. Zorgen zorgen zorgen. Dus gesprekje met de juf. Die kwam bijna letterlijk tot dezelfde conclusie als ik: de meiden kunnen veel leren van elkaar. Zonne vertelde het heel helder: “Mama, Cindy en ik lijken denk ik wel op elkaar. Als wij ons rot voelen gaan we boze dingen zeggen”. Ik zie mijn dochter op zo’n moment groeien en ben trots: wat knap dat ze dat zo ziet! En… tja… zie daar maar eens een oplossing voor te vinden… dat heeft even tijd nodig…. En dat er dan af en toe ook ruzie ontstaat, dat begrijp ik best! Ruzies gaan gelukkig ook weer over. Zeker als je zes bent….

De juiste camping, gevaren in de speeltuin en ruzies oplossen.

Zo hoor ik van een moeder dat ze zich zorgen maakt of de camping die ze gekozen heeft, wel leuk genoeg is voor het hele gezin.

Ik hoor een moeder aan me vertellen dat haar dochter moeite heeft voor zichzelf op te komen. Dat die dochter daar naar eigen zeggen niet zo veel last van lijkt te hebben, maar dat de moeder toch maar een vinger aan de pols houdt.

Moeders volgen hun kind door de speeltuin, omdat ze toch graag een oogje in het zeil houden. Kinderen mogen van moeders niet zelfstandig naar een speelveldje om de hoek.

Ik zag laatst een moeder steeds opnieuw ingrijpen tussen twee ruzieënde broertjes. Dat leek zo’n patroon geworden te zijn dat ik het gevoel had dat ik naar een voorstelling zat te kijken: de broertjes maken ruzie en kijken met een schuin oog naar hoe lang het duurt tot de de moeder opnieuw zuchtend ingrijpt. En ik vroeg me af wat er zou gebeuren als de moeder gewoon vijf meter verderop ging zitten, met haar rug naar die jongens toe en een boek voor haar neus…. en die jongens het lekker zelf zou laten uitzoeken. Ik bedoel: zouden ze dan echt elkaars benen breken?!

Zwemmen in het diepe, fietsen in het donker.

Ik zag een zenuwachtige moeder naar haar dochter kijken tijdens de zwemles. Haar dochter moest voor het eerst met kleren aan het water in en dat had ze nog nooit gedaan, dat was dus heel spannend. Mijn dochter stond ernaast, ook voor het eerst met kleren aan in het zwembad. Ikzelf ging ervanuit dat ze dat kon, anders hadden de zwemjuffen niet gezegd dat ze daar klaar voor was…..

En ze kunnen het ook. Allebei. Het grappige was overigens dat die bezorgde moeder er niet eens bij stil stond dat het ook voor mij de eerste keer was dat ik mijn kind met kleren aan het in water zag springen, in het diepe, zonder bandjes. Daar was ze op dat moment te bezorgd voor.

Laatst: een vriendin maakte zich zorgen over dat ik alleen naar huis moest fietsen, na afloop van haar verjaardag, om een uur of half 12 ’s nachts. Ik moest haar echt geruststellen en één geruststelling was niet genoeg…..

Geknul van “professionals”.

Kijk…. ik maak me ook weleens zorgen. Vorig jaar bijvoorbeeld, toen ik strijdend voor mijn meisje opkwam omdat er een antroposofische heks mevrouw was die tegen mijn gevoel en de mening van de juf in ging en meende dat mijn dochter niet klaar was voor de eerste klas of groep drie, omdat haar organen niet geïncarneerd zouden zijn en ze niet vloeiend genoeg zou huppelen….
Ik heb me ook zorgen gemaakt over het geknul van de makelaar die de kopers van mijn huis begeleidt.  Ik maakte me zorgen of ik dat nieuwe huis wel gefinancierd zou krijgen en ik heb mijn zorgen gehad over Zonnes buikpijn, die nu gelukkig steeds minder de kop opsteekt.

Ja ook ik maak me zorgen. Hoewel zorgen maakt niet helpt…. we doen het allemaal weleens helaas…

Zorgen maken helpt niet. Normaal doen wel.

Toch herken ik de zorgen van de moeders uit mijn voorbeelden van hierboven niet. Ik kies niet meer de campings alleen uit op wat ik persoonlijk leuk vind; natuurlijk houd ik rekening met Zonne. Maar dat wil niet zeggen dat we alleen nog maar naar tropische zwemparadijzen gaan met waterglijbanen en een entertainment team. Dar zou ík dan weer heel ongelukkig van worden. Zonne moet zich maar “gewoon” vermaken met een fiets, een stapel denneappels, een schep, een emmer en een groepje leeftijdsgenootjes. En dat kan ze ook. Dat is namelijk de normaalste zaak van de wereld: ik ga ervanuit dat ze dat kan, dus ze kan dat ook. Net zoals ik ruzie maken normaal vind voor zesjarigen en niet per definitie iets dat door mij opgelost hoeft te worden – tenzij het dagelijks is natuurlijk. En het is blijkbaar normaal dat ze in het diepe water kan springen zonder te verdrinken. En dat ze misschien wel uit een klimrek valt. Kan gebeuren.

Laconiek zijn is echt wel fijn.

Soms is ingrijpen wel nodig. Maar heel vaak niet. Dan kan het veel nuttiger zijn – en leuker bovendien – om lekker in je hangmatje te blijven liggen met een boek. En een goed glas sap of wijn….

 

 

 

*de namen van de kinderen in dit verhaal zijn niet hun echte naam. 

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in ontstressen, opvoeddingen, positiviteit, remember2018, struikelen, vrijeschool. Bookmark de permalink .

30 reacties op Ik wens u laconiekheid toe

  1. Anne J. zegt:

    Niet te veel mee bemoeien is voor mij een prima uitgangspunt. En ik maak me nooit zorgen (mijn man wel daarentegen, zo houden we elkaar in balans…). En dat lukt prima, zeker omdat ik 4,5 dagen per week werk. Stiekum denk ik dat het voor een aantal kinderen een zegen zou zijn als hun niet werkende moeders zouden werken buitenhuis zodat ze vanzelf minder tijd hebben om met hun kinderen te bemoeien (en ik heb het hier over kinderen vanaf een jaar of 8).

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Ik zie eigenlijk niet echt verschil tussen thuismoeders en werkende moeders in de zorgen die zij hebben… maar dat kan aan mij liggen.

      Like

      • Carolien zegt:

        In zoverre, dat de ouder die thuis is altijd opdraait voor gesprekje op school als er hommeles is, bij de ruzies is als er thuis gespeeld wordt, en gewoon veel meer ziet en hoort. Minder afleiding. Ik ken beide situaties van mezelf en man, en dat werkt echt zo.
        Voor alleenstaande ouders zal het anders zijn.

        Like

  2. Irene zegt:

    Heel herkenbaar geschreven. Vooral dochter van 8,5 heeft nog regelmatig ruzie en dan is ‘de tegenpartij’ niet meer haar vriendin. Als het heel lang duurt of hoog oploopt (lees dochter komt s ochtends in tranen beneden) dan wil ik nog wel s vragen hoe ze denkt dat het komt en hoe dat opgelost zou kunnen worden. Ook helpt het door te refereren naar het verleden. Dat het toen ook weer goed gekomen is.
    Bij mijn jongste (jongen van 6,5) erger ik me dood aan de ouders die voor en na de voetbalwedstrijd hun kind staan uit- en aan te kleden. Kom op zeg, ze zijn 6 of 7 jaar oud!
    Op een gegeven moment moet je leren de dingen los te laten, zodat je evenwichtige zelfstandige kinderen krijgt. Ja dat is (soms) moeilijk.

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Soms heb ik het idee dat vriendschappen voor meisjes en vrouwen echt wel veel ingewikkelder zijn dan voor jongens en mannen… blijkbaar bij jullie thuis ook? Of is je voorbeeld toevallig.

      Ja dat niet zelf aan laten kleden, dat snap ik ook niet. Maar ik heb het idee dat dat vooral met “HAAST” te maken heeft. Zonne en ik zijn na de zwemles bijna altijd de laatsten. Omdat zij zichzelf afdroogt en omkleedt. En omdat ik “haast” veel vervelender vind dan tien minuten later thuis.

      Like

      • Irene zegt:

        Nee, dit voorbeeld is niet toevallig, haha! Maar dat komt denk ik ook doordat mannen overal gewoon minder zwaar aan tillen. Ze halen hooguit hun schouders eens op.
        En dat aan- en uitkleden heeft inderdaad soms met haast te maken. Dan heb ik er ook wel begrip voor, maar het wordt ook voor aanvang van een wedstrijd gedaan. En die jongetjes laten het zich meestal gewoon aanleunen, want dat zijn mannen. Lekker makkelijk!
        Vertrouwen hebben in je kind’s kunnen is heel veel waard.

        Liked by 1 persoon

  3. Carolien zegt:

    De titel trok me. Ooit op de middelbare school riep een klasgenoot tegen me: “Doe toch niet altijd zo laconiek!” Het is me altijd bijgebleven. Geen idee toen wat hij bedoelde trouwens, ik moest het opzoeken in het woordenboek 🙂

    Nu je post gelezen te hebben begrijp ik dat volgens jouw definitie ik me juist niet laconiek genoeg gedraag en te zorgzaam ben. Zal wel niet alleen aan de definitie liggen maar ook aan mij, mijn leeftijd en mijn situatie nu.

    Ten eerste, iedereen is anders. Mijn ouders zijn enorm beschermend geweest, ik heb daar ws een tikje van meegekregen naar mijn kinderen toe. Aan de andere kant, ik kan ook prima loslaten en ben er ook van overtuigd dat ze zelf moeten leren, bijvoorbeeld zo’n ruzie of sociale vaardigheden. Afhankelijk van de leeftijd én het kind denk ik wel dat je er bij kunt helpen. Mooi dat Zonne dit inzicht had, maar er zijn ook genoeg kinderen die je het even moet uitspellen.

    En ja. Vakantie. Het is allemaal heel egoistisch, maar ik kan gewoon niet tegen ruzie of chagrijn of ongelukkige kinderen. Dat mogen ze lekker op school zijn, niet op mijn en hun vakantie 🙂

    Ik ben dus niet het type moeder dat met baby in camper door de bush trekt. Dat doen we wel als kindje groot genoeg is om er óók wat lol aan te beleven. En ik geen stress hoef te hebben omdat er toevallig geen babymelk van het juiste soort in de buurt is.

    Is overigens niet hetzelfde als dat ik niet wil dat ze zich aanpassen aan andermans wensen. Daar zijn je juist een beetje te goed in…

    Like

    • mariimma zegt:

      Oh… ik wil niemand aanvallen hoor…!

      Like

    • Anne zegt:

      Maar ik denk ook dat het dan is dat jij als ouder ook een leuke vakantie hebt; want je bent zelf ook ontspannen en hebt dan plezier. Dus dan is het toch niet alleen een vakantie die leuk is voor de kinderen, maar alsnog leuk voor het hele gezin.
      Wel zie ik soms stellen in mijn omgeving op vakantie gaan, volledig voor de bloedjes van kinderen, maar die beleven er zelf geen plezier aan en zitten dan te zuchten en te steunen. Dan denk ik; hou dan je poot stijf en kies een bestemming die zowel voor ouders als kind leuk is.

      Like

      • Carolien zegt:

        Precies. Dat doen wij ook, iedereen moet het leuk hebben. Dus dat is best een hele uitzoekerij soms. Zeker als je ook nog niet de hoofdprijs betalen wil 🙂

        Like

  4. karlienvh zegt:

    Er is een boek met de titel “luie ouders hebben gelijk”. Ik ben te lui om dat boek ook daadwerkelijk te lezen, maar kan me alvast helemaal vinden in de titel 😉 Niet dat ik me nooit zorgen maak, of dat ik mijn kind niet bescherm als het nodig is, maar ik zie moeders daar ook zoo hard in overdrijven. Laatst vroeg in een FB groepje iemand hoe ze ervoor kon zorgen dat haar dochter niet kwijt raakte op schooluitstap, en dan moet ik toch moeite doen om niet te vragen hoeveel kinderen er op vorige schooluitstappen al spoorloos verdwenen zijn …

    Liked by 1 persoon

  5. Het lijkt me op zich ook wel lastig om zulke dingen los te laten, maar je hebt helemaal gelijk: je zorgen maken of proberen alles voor ze op te lossen, helpt niets. Sterker nog; ik denk dat je jezelf en hen daar écht geen plezier mee doet. Mama kan niet altijd alles op gaan lossen en als ze niet oefenen, leren ze nooit.

    Liked by 1 persoon

  6. Ivy zegt:

    Lekker zelf laten oplossen, meestal tenminste. Toen mijn kleinzoons van 4 en 2 elkaar de afgelopen week uit boosheid met stokken te lijf gingen en hun ogen het bijna moesten ontgelden, heb ik toch maar even ingegrepen. Of als de jongste gevaarlijk uit het raam van het hoge houten speelhuis in de tuin hangt, dan wil ik hem nog wel eens terugroepen. Ik geloof dat ik als oma bezorgder ben dan als moeder.
    Hoewel…. toen mijn zoon jong(er) was, maakte ik me ook best wel eens zorgen of werd boos en verhief m’n stem. Achteraf dacht ik vaak ‘Waarom/waarover heb ik me toch zo – geheel onnodig – bezorgd/druk/boos gemaakt?’

    Liked by 1 persoon

  7. Anne zegt:

    Herkenbaar. Ik laat ons zoontje (net 2) ook heel veel zelf ontdekken en spelen. Laatst was hij in de speeltuin en zat hij op een skelter (spullen van de speeltuin zelf), er wilde een ander (groter) kindje op de skelter en die probeerde mijn zoontje er af te werken. Verbaal kon hij nog niet zoveel, maar non-verbaal heeft mijn zoontje duidelijk gemaakt dat hij gewoon bleef zitten en spelen. En na een paar minuten liet hij het kindje er zelf op en ging met wat anders spelen. Ik was echt heel trots dat hij zich niet door een groter kindje liet overbluffen, maar ook dat hij het zelf oplost en niet huilend naar mij komt rennen en dat ik het dat andere kindje moet wegjagen.

    En verder heb ik gemerkt dat ie niet zo snel stuk gaat, hij kan best wat hebben 🙂

    Like

  8. melaniebartels1975 zegt:

    Bij mij zit er wel wat licht tussen mijn opvatting en mijn gedrag. Heel hinderlijk! Ik VIND dat kinderen vrijheid en ruimte nodig hebben en vertrouwen in hun eigen kunnen. Ik reageer vaak anders. Dat komt deels door mijn eigen jeugd en de voorbeeldje daarin, deels karakter, deels aangeleerd, deels vanwege een zoon met beperking waardoor we hem wat lastiger los (kunnen) laten. Enfin. Maar de valkuil is bekend en het gaat beter dan een paar jaar geleden. Ze mogen inmiddels alleen (zelfs samen, ondanks vrijwel garantie op ruzie) naar het speelveldje verderop. Ze mogen af en toe alleen thuis blijven. Ik stel vaak een wedervraag als ze om hulp vragen. INgrijpen doe ik nog wel vaak. ALs is dat ook omdat ik het anders zelf slecht trek. Als ik er van over de kook raak dan hebben ze dus van doen met een directieve moeder. En vakanties? Die moeten voor iedereen leuk zijn, dus idd geen huisje veraf met niks te beleven maar ook niet de full entertainment optie. Tot nu toe nooit een probleem geweest gelukkig.

    Liked by 1 persoon

  9. Anja zegt:

    Op de één of andere manier (ik ben nog bij mezelf aan het ontdekken waarom) krijg ik enorm jeuk van moeders die alles beter weten en willen regelen voor hun kids. Hun kinderen worden niet ingeënt, dragen alleen macrobiotische ecokleding van rauwe hennep, eten alleen vegan, moeten hockeyen of piano spelen, krijgen geen antizonnebrand opgesmeerd, moeten met blote voeten in het gras, buiten slapen en een VWO diploma halen ook al krijgen ze een MAVO advies. Moeders met hun perfectionisme; daar krijg je depressieve kinderen van. Believe me, I know.

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Ik herken je allergie. Toen mijn dochter op de Vrije School zat kwam ik dat vaker tegen dan nu ze op een dorpsschool zit, gelukkig…

      Inmiddels haal ik mijn schouders erover op. Zo lang mensen mij maar niet vertellen dat zij het beter weten vind ik het allemaal prima, dat ze zo lekker verantwoord bezig zijn. Ik wens ook hen veel lakoniekheid toe, overigens… 🙂

      Like

  10. anitawillems zegt:

    Het kan elkaar ook versterken, dat zorgen maken. De leerkracht spreekt zorgen uit en voor je het weet zie jij opeens dingen die je eerst niet zag. Zit jij je ook zorgen te maken terwijl je dat van je jezelf eigenlijk niet deed. Zo sprak de leerkracht in groep 3 herhaaldelijk haar zorgen uit over de leesontwikkeling van onze dochters. Tja…het was niet vlot genoeg…. en ja, er moest wel veel geoefend worden…en tja in groep 3 is het speelse er af….Dus ik ging braaf de extra oefeningen doen met mijn meiden, want hoewel ik voorstander ben van eigen tempo voor ieder kind, vond ik het andere uiterste om ze maar aan hun lot over te laten. Misschien hadden ze net even die extra aandacht van mij nodig? Bovendien weet ik niet zoveel over de ontwikkeling van taal bij kinderen. Wel een beetje, maar niet enorm veel. Maar op een gegeven moment begon het me te irriteren. De leerkracht blééf maar haar zorgen uiten. Toen vroeg ik of het reden was dat dochter bleef zitten (het ging inmiddels nog maar om 1 van de 2 meiden). Neeeee, zei juf. Daarvan was geen sprake. Toen wist ik: dit is haar manier van doen. Blijven pushes, hameren. Ze zou nooit ophouden met haar zorgen delen.
    Toen heb ik het helemaal losgelaten. Ik kijk ook niet met plezier terug op groep 3, deze leerkracht was veel te pusherig voor de kinderen van die leeftijd. Die had van mij best wat laconieker mogen zijn. Daar had ik ook van geprofiteerd 🙂

    Liked by 1 persoon

  11. G zegt:

    En een beetje vertrouwen in je kind. Het komt er wel, maakt niet uit waar. Ook vanuit het onderwijs mag er wel,iets meer vertrouwen in het kind komen. Dat vmbo ook goed is. En dat sommige kinderen niet alle herhalingen nodig hebben. En dat het niet erg is als je beter kunt gymmen dan rekenen. En dat sociale vaardigheden makkelijker ontwikkelen als je je prettig voelt. En het vertrouwen hebt dat je het kan oplossen. Ookal is dat niet altijd op de manier zoals volwassenen het graag zien.
    Dat weinig vrienden hebben ook kan liggen aan verschillende karakters, of interesses, en niet altijd aan een gebrek aan sociale vaardigheden. Vertrouw er maar op dat je kind goed is, niet goed hoeft te worden.

    Liked by 1 persoon

  12. 1952jw zegt:

    Ik ben 65 en allang uit de kinderen, maar ik wou dat ik zo’n moeder als jij bent, had gehad. Jouw kind ontwikkelt zelfvertrouwen, leert zichzelf kennen en wordt waarschijnlijk een evenwichtige volwassenen. Al dat angstige en zorgelijke gedoe van een moeder maakte mij als kind verschrikkelijk onzeker. ( 🙂 ervarings deskundige ) Ga zo door!

    Liked by 1 persoon

  13. Ingrid zegt:

    Tja ik wilde dat ik me op sommige punten eerder zorgen had gemaakt. Mijn dochter werd al lange tijd buitengesloten door haar vrouwelijke klasgenootjes, voordat ik doorhad dat het zo serieus was. En de medische misser die ze er later ook nog bij kreeg was ook te voorkomen geweest als ik mij er eerder mee had bemoeid. Daar heb ik achteraf veel meer zorgen voor teruggekregen… Maar ik snap je wel hoor, kleine mensjes, kleine zorgen.

    Liked by 1 persoon

  14. Rust in huis en in de portemonnee zegt:

    Eens, eens, helemaal eens ;-). Helaas wordt ik als nuchtere moeder daarom wel eens voor ‘makkelijk’ of ‘laks’ uitgemaakt terwijl het gewoon een hele bewuste keuze is. En mensen verbazen zich erover hoe goed m’n kinderen zichzelf kunnen vermaken. Hoe zou dat nou komen?! Heerlijk om te horen dat er meer mensen zijn die hun kind(eren) zo opvoeden. Ik denk echt dat het een ‘gevaar’ is van deze tijd dat kinderen als prinsjes/prinsesjes opgroeien en alles maar voor ze geregeld wordt. En wat als ze het wél zelf moeten doen? Succes met (de moeder van) Cindy ;-).

    Liked by 1 persoon

  15. Pingback: Hoe ik het kostwinnerschap en moederschap succesvol combineer. | Struikelen

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s