Hoe ik het kostwinnerschap en moederschap succesvol combineer.

Ik krijg de vraag regelmatig: “Hoe doe jij dat toch, werken en ouderschap combineren?”

Vaak weet de vragensteller dan niet eens dat ik alleenstaande moeder ben . Of “zelfstandige moeder”, zoals ik laatst hoorde. Die titel beviel me wel want mijn liefdesleven – of het gebrek daaraan – hoeft voor mij niet onlosmakend met mijn moederschap verbonden te zijn….

Als je enige kostwinner bent dan is de druk op en verantwoordelijkheid voor werk en inkomen een stuk hoger dan wanneer je bijvoorbeeld tweeverdieners bent. Ik zou met liefde die helft van die verantwoordelijkheid, en ook de uren die ik werk, willen overdragen. Maar zo alleen kan het ook prima.

Nou dames, hier komen mijn succespunten. Ook (juist!) voor vaders, trouwens. En ja, ik weet het, ik heb makkelijk praten. Ik zeg niet dat mijn manier de jouwe is. Jouw situatie is anders. En meer van dat.

1. Ik werd niet te jong moeder.

Ik werd zelfs heel laat moeder. Het was een kwestie van “nu of nooit”. Daar had ik vantevoren niet op gehoopt… life happens when you’re making plans….Maar het had wel wat bijkomende voordelen. Levenservaring levert me veel op: ik heb weleens vaker een deadline / crisis / ellende / stress / improvisatiemomentje / doordegrondzakmoment / uitdaginkje meegemaakt. En dat ook overleefd. Dus wat kan mij nou nog helemaal gebeuren?

2. Ik heb een aangeboren talent voor improviseren en daar vertrouw ik op.

Vroeger al, op school, zorgde ik dat ik tijdens dat éne lesuur waarin er drie spreekbeurten gehouden moesten worden, als laatste aan de beurt was. Tijdens de eerste twee spreekbeurten bereidde ik dan mijn verhaal voor. En ik had steevast een goed cijfer.
Eigenlijk doe ik het zo nog steeds, voor mijn werk bijvoorbeeld. Zo werk ik uiterst efficiënt en komen mijn zakelijke relaties toch altijd blij uit gesprekken met mij. Dat improvisatietalent helpt me óók in privé en al helemaal in het combineren van privé en werk. Als de oppas op het laatste moment afzegt, dan raak ik dus niet in paniek. Ik raak ook niet in paniek wanneer er een paar maanden lang geen geld binnenkomt. Oké dan… een beetje maar….

Laconiekheid dus. Ik schreef er al eens over. En ja… daar moet je ook talent voor hebben. Eens.

3. Ik was altijd al hoofdkostwinner.

Al sinds mijn 18e ben ik van niemand dan mezelf afhankelijk, voor mijn inkomsten. Mijn ouders betaalden vanaf die dag niet meer mee aan mijn levensonderhoud, studie, verzekeringen, rijbewijs enzovoorts. Ik ben altijd kostwinner geweest. Ook toen ik een partner had.

Dan weet je dus niet beter. Dat helpt.

4. Ik heb maar één kind en dat is nog lief en gezond ook.

Dat heeft zeker ook zijn keerzijden, dat ik maar één kind heb. Als ik het in het leven voor het zeggen had, was het anders gegaan. Maar één kind betekent één zwemles per week, geen ronde-langs-drie-adressen om kinderen van en naar speelafspraakjes te maken, nooit meerdere keren achter elkaar een kind-met-griep-thuis etcetera.

En dat éne kind dat ik heb, dat is heel gemiddeld. Vrij gemakkelijk in de omgang. Vind ik dan. Ik vind haar ook niet gemiddeld, hoor. Ze is het meest fantastische kind van de wereld. En nooit ziek. Lucky me!

5. Ik ben gezond.

Ik ben gezond geboren en nooit ziek geworden. Ik ben behoorlijk burnout-ongevoelig en alle onderdelen van mijn lijf doen waarvoor ze gemaakt zijn. Geluk hebben, ik besef het. En een absolute voorwaarde om kostwinner te zijn.

6. Ik heb werk dat ik als zelfstandige kan doen.

Dat is echt een voordeel, hoewel ik denk dat ik óók in staat was geweest om oplossingen te vinden als dat niet zo was. Maar doordat ik zelfstandige ben kan ik mijn tijd behoorlijk flexibel inrichten.

7. Ik ben goed in mijn werk en daar willen opdrachtgevers heel redelijk voor betalen.

Mijn uurloon is prima, maar niet ieder uur dat ik werk wordt ook daadwerkelijk betaald. Toch… als die andere zes punten van hierboven zouden blijven, zouden we óók bij een lager loon, wel kunnen leven. Misschien in een flatje, misschien nooit op vakantie, waarschijnlijk geen huisdieren. Maar ik denk wel dat het zou kunnen. Omdat <<insert punt 1 tot en met 6>>.

8. Drie keer hoera voor het kinderdagverblijf en de BSO.

Ik ben dus één van die moeders die van mening is dat kinderen er niet slechter van worden, van de kinderopvang. Zonne ging er een tijd lang drie dagen / tweeëneenhalve dag naartoe en toen ze naar school ging nog twee middagen. Dit jaar nog maar één middag zelfs, terwijl ze in het najaar helemaal niet ging.

Wat ik zo fijn vind aan de BSO, is dat het me in staat stelt om optimaal flexibel te zijn. Mocht er eens werk of een overleg zijn dat alleen maar persé op een middag kan waarop Zonne thuis is, dan is een extra middagje zó aangevraagd.

9. Af en toe een speelafspraakje inplannen: #durftevragen.

Ja dat komt zo af en toe voor. Dat de BSO als optie afvalt en ik toch opvang nodig heb. Een keer of drie per jaar, denk ik. En soms zelfs met een logeerpartijtje erbij. Ik vind het heel aanvaardbaar om in een dergelijk noodgeval een beroep op ouders van een klasgenootje te doen. En andersom kan dat ook altijd.

10. Ik maak van flexibele uren geen probleem.

Ik vertel gewoon tegen zakenrelaties dat ik vanmiddag tussen 3 en 6 niet beschikbaar ben, maar ná half acht wel weer. Omdat ik mijn werk combineer met het moederschap. Zouden meer mensen (en vooral mannen) moeten doen. Zodat onze maatschappij daar meer op ingericht raakt.

Ik werk drie weekdagen van 9 tot 3. Op woensdag werk ik maar een paar uurtjes: van 9 tot 12. En één dag in de week werk ik van 9 tot half 6: de vaste BSO-dag. Plus ik werk standaard twee of drie avonden in de week van half 8 tot 11 uur of half 12. Telt u mee? Ik kom op 36 tot 40 uur per week. Fulltime noemen ze dat. Hoewel het niet zo voelt. Ik kijk gewoon wat minder televisie dan veel mensen, denk ik…

Als Zonne een speelafspraak heeft bij een vriendinnetje, dan werk ik meestal óók, trouwens. Ik ben tussen 3 en half 6 voor noodgevallen telefonisch beschikbaar voor mijn werk, ik vertel dan gewoon dat ik mijn dochter op dat moment thuis heb of dat ik bij het zwembad sta, mocht iemand achtergrondgeluid horen. En soms, zoals gistermiddag, werk ik gewoon terwijl Zonne thuis is. En zo kom ik op punt 11:

11. Je kan best wel werken als je kind thuis is.

Niet op alle leeftijden kan dat, niet fulltime (dat zou zielig zijn…) en niet persé wanneer het jou het beste uitkomt. Maar ik heb dus altijd mijn laptop open geklapt wanneer Zonne sliep toen ze baby en peuter was. ’s Avonds na 7 uur bijvoorbeeld, en de middag- en andere dutjes. Baby’s slapen veel. De kleutertijd was denk ik de lastigste periode om te werken terwijl ze thuis was. Maar gisteren bijvoorbeeld… toen maakte zij een puzzel en kon ik gewoon aan dezelfde eettafel een quiz programmeren. Dat vergt nog best wat denkwerk. Maar dat kan gewoon. Misschien niet met ieder kind, maar wél met die van mij.

En als we straks in een kinderrijke buurt wonen waar zij buiten kan spelen met andere kinderen… mán… dan werk ik straks vanzelf weer 50 uur per week. Als ik dat zou willen dan, hè.

Maar neuh… dat wil ik niet. Ik blijf gewoon parttimen

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dagelijksedingen, emancipatie, singlemum, werk, zzp. Bookmark de permalink .

20 reacties op Hoe ik het kostwinnerschap en moederschap succesvol combineer.

  1. Anja zegt:

    Mooi berichtje, heel positief. In plaats van roepen dat het altijd maar teveel is en “druk druk druk”. Daar wordt het ook niet rustiger van hè.

    Liked by 1 persoon

  2. Lineke zegt:

    Het is ook mijn ervaring dat het goed te combineren is. Zelf had ik twee kinderen en ik werkte in het onderwijs. Fulltime. Ik heb het altijd heel belangrijk gevonden om mezelf en mijn kinderen te kunnen onderhouden en om niet financieel afhankelijk te zijn van mijn partner. Dat heb ik mijn leerlingen (vooral de meisjes) ook altijd geprobeerd mee te geven: zorg dat je op eigen benen kunt staan!

    Liked by 1 persoon

    • Anne J. zegt:

      Inderdaad, altijd op eigen financiële benen staan. En het is ook een fijn gevoel dat de financiële lasten door 2 paar schouders gedragen worden, hoef je niet zo te stressen als 1 Vd 2 zijn inkomen verliest. (Moet je natuurlijk wel je vaste lasten niet gebaseerd hebben op 2 inkomens). En mijn man vindt het ook echt superfijn dat ik net zoveel verdien als hij, dan rust de last om geld binnen te brengen niet alleen op zijn schouders.

      Liked by 1 persoon

      • mariimma zegt:

        Tweeverdiener zijn is de beste garantie tegen inkomensterugval bij ontslag of arbeidsongeschiktheid…

        Like

      • Lis zegt:

        “(Moet je natuurlijk wel je vaste lasten niet gebaseerd hebben op 2 inkomens).”
        Ik ken 0 tweeverdieners die lasten op één inkomen gebaseerd hebben. En daar kan de al werkende partner dus helemaal niets opvangen bij inkomsten terugval, want die werkt al. Just saying… 😉

        Like

      • mariimma zegt:

        Klopt. Maar wanneer dan 1 inkomen wegvalt, fan is de inkomensdaling wellicht minder groot. Bijvoorbeeld omdat de ander dan bijv. meer uren kan werken. Tenzij er sprake is van mantelzorg natuurlijk….

        Like

  3. geldistijd zegt:

    Mooi gezegd! Erg goed dat je de boel van de positieve kant bekijkt en zelf de regie over je leven houdt!

    Liked by 1 persoon

  4. Lis zegt:

    Het leven hangt van meer af dan mazzel of pech. En zelfs als iets mazzel of pech is, heb je nog altijd zelf in de hand hoe je ermee omgaat. Natuurlijk is geluk een factor, maar maak die niet té belangrijk. De belangrijkste factor is dat je met zorg en aandacht met je (jullie) tijd omgaat. Dat je begrijpt dat het begint met plannen, vooruitdenken, zorgen (financieel én emotioneel) en eindigt met weten wanneer je dingen los moet laten (regelmatig ook die planning dus). En dat heb jij supergoed door. Dáárom loopt het bij jullie goed. Want eerlijk gezegd denk ik dat jij het ook top zou regelen als je wel ziek was, als Zonne wél rugzakjezusofzo zou hebben, of als je geen kostwinner was of als je wel een leuke man op de bank (of nuttiger plek) zou hebben.
    Mijn BAMvriendinnetje grapt altijd dat zij haar kind tenminste nooit een echtscheiding aan zal doen, en met het huidige aantal (v)echtscheidingen-met-kinderen in onze sociale kring…. denk ik dat het eigenlijk geen grapje hoeft te zijn.

    Liked by 1 persoon

  5. puckie zegt:

    Een blog naar mijn hart. Ook ik combineer werken met een kind (en inmiddels met partner +2 kinderen extra). Flexibel zijn en kunnen plannen zijn dan handige eigenschappen om te hebben. En tot mijn verbazing blijk ik ook tussen de 32 en 40 uur per week te werken als ik het uittel. Terwijl ik me erg parttime aan het werk voel.
    Mijn extra ingrediënten:
    * flexibele, zeer leuke oppas. Die de kinderen missen als ik lang niet na schooltijd werk. Dus nou ja, dan werk ik wel wat extra.
    * De glazenwasser, schoonmaker, loodgieter, schilder die mij allemaal helpen het huis op orde te houden, en allemaal mij proactief laten weten dat er wat moet gebeuren (ok de loodgieter niet, maar die komt gelijk als ik bel). Erg fijn om mensen om je heen te hebben die helpen.
    * vrienden (die mij soms nodig hebben, en die ik soms nodig heb, maar die vooral aangenaam gezelschap zijn en een goede reden om lekker te koken)

    Oh en mijn partner is zeer aangenaam gezelschap (om het subtiel te brengen). Ik ben blij dat hij er is. Maar nodig om mezelf te redden met kinderen is hij niet. En andersom denkt hij daar net zo over.
    En dat is fijn.

    Puckie

    Liked by 2 people

    • mariimma zegt:

      Oh die schoonmaker, daar dróóm ik van. Maar een stofzuigrobot is ook al heel fijn…!!

      Het lijkt me verschrikkelijk om een partner te hebben die vooral een meerwaarde heeft om het kaartenhuis van het gezin in stand te houden. Leuk dat je de verantwoordelijkheden samen draagt, maar je partner zou toch eerst en vooral je partner moeten blijven. Dat hij ook de vader van je kinderen is, zou een bonus moeten zijn voor jezelf – om de liefde voor je kinderen samen te ervaren – je kinderen en je partner.

      Like

  6. Mooie blog. Je hebt gewoon het talent om er altijd wel wat van te maken. Ook als je iets zou overkomen lukt je dat vast ook wel, met nog wat meer uitdagingen. Sommige mensen lukt dat schijnbaar niet of veel minder. Ik zie het ook soms om mij heen. Net altijd de verkeerde beslissingen, dingen net niet goed regelen etc. Grote vraag is altijd hoe komt dat, dat het de een wel lukt en de ander niet. Waarom heeft de een discipline, wilskracht, en kan veel prima regelen en een ander heeft veel meer problemen, erg fascinerend onderwerp. Ik heb gelukkig ook wel het talent zaken efficiënt aan te pakken en dat scheelt best veel. Zeker inzake allerlei hulpmiddelen en zorg regelen, hierdoor verzuip ik mooi ook niet, al had ik die talenten liever gebruikt voor echt (betaald) werk ;-).

    Liked by 1 persoon

  7. Dank je dat je alle mazzeltjes zo helder hebt.

    Ik had punt 4b en 5 niet. Maar daar heb ik mijn eigen oplossingen voor gevonden, juist omdat ik in loondienst was (dat was voor mij nu net de goede keuze). Niet dat dat altijd zo makkelijk was, want pas bij de 3e burnout kreeg ik de goede slag te pakken.
    En mijn flexibiliteit zetelt in een bizar groot planningstalent-nou ja ik vind het normaal, maar de rest vind het allemaal ingewikkeld wat ik doe. Enniewee: het werkt.

    En zo zijn er voor iedereen vaak wel oplossingen te vinden, als je wilt, of als het moet (bijmij een combinatie). En je eigen centjes hebben en op eigen benen staan ben ik blijven doen, ook nu ik een relatie zit. Want het voelt zoveel beter.

    Liked by 1 persoon

  8. Ivy zegt:

    Fijn dat het allemaal op deze manier lukt bij jullie. Zo ging het bij ons ook, ondanks dat er wel een vader in het spel was, maar die was vaak weken van huis, dus de opvoeding en het geregel kwamen meestal op mij neer.

    Liked by 1 persoon

  9. mamavan8 zegt:

    Natuurlijk geen schoollokalen maar schoolloos

    Like

  10. mamavan8 zegt:

    Ook ik ben een alleenstaande moeder. Mijn zzp werk is juist ontstaan vanuit de nood in thuis te zijn bij mijn jongste kinderen die niet binnen het huidige onderwijssysteem een plekje weten te vinden. De laatste jaren is er steeds wel een kind schoollokalen met alle gedoe van dien. Daarnaast wil mijn lijf niet zo best meer, maar wel kan ik vertrouwen op een goede oplossingsgerichte en flexibele mind. Ik ben een gelukkig mens! Thuis werken, onafhankelijk ondanks handicap en kids met een handicap. Mijn oudste dochters zijn zelfs bereid mij soms een taak uit handen te nemen, super!! Alleen een oppas vinden is zeer ingewikkeld en vader kan ook helaas de beide jongste kinderen niet tegelijkertijd opvang bieden ivm hun specifieke zorg . Toch kan ik elke avond een positieve balans opmaken en ook eindelijk een financiële buffer opbouwen.

    Liked by 1 persoon

  11. Pingback: Jongleren in de zomer van 2018. | Struikelen

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s