Jongleren in de zomer van 2018.

2018-05-28 08.33.15.jpg

De eerste bal: ongepland op vakantie omdat het leuk is. En klimmen.

Ik houd van erop uit gaan, zonder doel, zonder plan. Gewoon met de Sunnybus. Het mooie weer achterna. Vandaag bedenken waar we morgen heen gaan. Me laten inspireren door toeristische apps of de lokale VVV of het landschap, en zo de mooiste plekken bezoeken. Me laten verrassen door waar we zijn.

ik houd van zwerven door bossen, schatzoeken en ik hang graag aan rotsen tijdens mijn vakanties…

Als ik alleen rekening zou hoeven te houden met wat ik zelf leuk vind dan was het allemaal heerlijk overzichtelijk.

De tweede bal: het ondernemerschap.

Eigenlijk past mijn manier van op vakantie gaan perfect bij mijn werk. Zo weet ik vandaag bijvoorbeeld nog niet precies of ik inderdaad over een week of twee “helemaal vrij ben”. En daarmee bedoel ik dan: ik weet nu nog niet of ik over twee weken niet nog even een tussenrapportje of uitgebreid voorstel moet schrijven. Als dat dan nodig is dan moet dat eerst en kan ik nog even een dag of twee níet op vakantie.

Een ondernemer is nooit écht met vakantie. Ik niet, in ieder geval… Ik moet toch echt wel twee of drie keer per week mijn emails checken om te zien of er iets belangrijks is waar ik echt Vandaag Nog Op Moet Reageren.

Nu gaat dat natuurlijk steeds makkelijker. Een jaar of vijf geleden kocht ik nog een SIM-kaart in het land dat we bezochten.
Oké in Frankrijk, laten we eerlijk zijn, ik ben niet zo heel orgineel qua vakantiebestemming….

Zeker in de bergen is er niet overal internet, trouwens. Maar ook dat wordt beter en beter.

De derde bal: Zonne heeft ook wat te willen.

Sinds Zonne in mijn leven is en zéker sinds een jaar of twee, spelen haar behoeften vanzelfsprekend óók een rol in de wijze waarop we onze vakanties doorbrengen.  Sommige ouders van baby’s en peuters passen hun vakantiebestemming aan op die kleintjes. Mijn ervaring is juist dat baby’s geweldige reisgenoten zijn, aangezien ze totaal niet veeleisend zijn: zo lang ze maar bij mama (of papa) zijn, op tijd eten en een schone luier krijgen. Zonne sliep heerlijk in de draagdoek en ook in opgooitentjes en wandelwagens. Die eerste twee à drie jaar waren mijn vakanties erg avontuurlijk en actief: met heerlijke zwerfwandelingen die soms uren duurden. Ook kon ze helemaal blij worden van het zoveelste ouwe kerkje of één of andere ruïne.

Ik zou zelf doodongelukkig worden wanneer ik naar een vakantiepark-met-waterglijbanen zou moeten gaan. En aangezien Zonne dus pas dit jaar gaat ontdekken dat dat bestaat omdat haar tante haar daar mee naartoe neemt (tot mijn grote spijt, overigens… maar wel een goede oefening in “loslaten”…) is er nooit enige discussie geweest over dit soort oorden als vakantiebestemming. Leuk voor anderen, niet voor mij. In mijn wereld bepalen de ouders (ik dus) de vakantiebestemming en deze ouders houden echt wel rekening met de kinderen, maar aangezien kinderen vreselijke gewoontedieren zijn die graag kiezen voor wat ze al kennen en bovendien de neiging hebben om zichzelf vol te stoppen met snoep en ijsjes, diskwalificeren zij zich wat mij betreft voor enige inspraak in vakantiebestemming. Spelen met modder en stokken is misschien wat minder toegankelijk, maar uiteindelijk wel veel beter voor ze. En zoals ik al zei: ik word gillend gek in zo’n vijfsterrencamping of vakantieoord met glimmend plastic laagje.

Zonne is overigens ook nu ze “al bijna zeven” is nog steeds fantastisch reisgezelschap. Iedere leeftijd heeft weer haar eigen charme en zo’n leergierig basisschoolkind is dus echt te gek. Zonne heeft meer met natuur en beestjes dan met geschiedenis, maar dat vind ik óók leuk en prima. Ze is echter niet meer te dragen door mij en voor lange wandelingen betekent dat: langzamer lopen en meer pauzes. Ze kreeg vorige week, om haar zwemdiploma A te vieren en omdat ze het gewoon nodig had, een “grote meiden fiets”. Van 18 inch naar 22 inch banden. Dat betekent dat we nu samen fietstochtjes kunnen maken waarbij ik niet zó langzaam hoef te fietsen dat ik moeite moet doen om niet om te vallen. Daarmee is een fietstochtje een serieuze optie geworden om een ochtendje of middag samen te doen. Met picknick natuurlijk.

Maar ook.. met veel pauzes en in haar tempo. Ze is pas zes.

En ze heeft behoefte aan kinderen om mee te spelen. Dat komt goed uit, want ik heb behoefte aan boeken om te lezen en dat valt prima te combineren, zo. Ik in een hangmat op de camping en zij spelend op het grasveld of in het bos. Ik in een stoeltje met boek of haakwerk, zij zandkastelen bouwend op het strand.

De vierde bal: Pippa wil wandelen en spelen met de bal.

Ja die Pippa. Dat is me toch een leuke hond. Daar moet ik eens wat vaker over schrijven, over hoe leuk, slim, leergierig, grappig, vrolijk, trouw en lief ze is.

Maar Pippa die moet òf in een hondenopvang – en dat moet dan wel de gezelligste van de regio zijn want mijn hond gaat niet de hele dag achter tralies – òf ze gaat mee. Wat betekent dat we aangewezen zijn op hondvriendelijke camping. Dat we op veel plekken waar kinderen willen spelen, een speeltuin bijvoorbeeld, en veel stranden, niet welkom zijn. En dat ik een paar keer per dag mijn dochter moet dwingen haar vriendjes achter te laten om samen met mij Pippa uit te laten òf dat ik mijn dochter van zes moet achterlaten op een camping terwijl ik dat terrein verlaat omdat Pippa erg ongelukkig wordt van de hele dag aangelijnd te moeten zijn.

Ook de combi met een fietstochtje is erg… interessant. Pippa is nog niet helemaal volgroeid en mag dus maar kleine stukjes meelopen met de fiets. De fietsaanhanger-voor-honden vindt ze doodeng. En een losse Pippa heeft de neiging om precies vóór je fiets stil te gaan staan.

Suboptimaal, dus….

De vijfde bal: we gaan ook nog verhuizen.

Dat ambitieuze opruimplan, daar struikelde ik na drie dagen al over. Sindsdien liggen alle voorbereidingen voor de verhuizing stil. Maar we moeten het huis wel opleveren, eind augustus. Dus drie weken op vakantie zit er sowieso niet in….

Ik moet toch maar weer even opnieuw een plan maken. Minder ambitieus. Maar wel zodat ik wat duidelijker voor ogen heb hoe lang het eigenlijk gaat duren om mijn huis te ontruimen en alles in te pakken…. En dan vervolgens dat plan ook uitvoeren zodat het steeds beter in te schatten is voor mij, wat er nog te doen is en hoe lang dat dan nog duurt.

Oh ja. en hulptroepen inroepen. Leerpuntje….

Jongleren.

Weet je… ik vind één bal gooien en vangen al best lastig. Balsporten zijn niet echt mijn ding, zeg maar….

Dát we een leuke vakantie krijgen dit jaar, daar twijfel ik niet aan. Maar wat, waar en hoe…. dat weet ik nog effe niet…… maar het komst vást goed, al improviserend

 

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in genieten, hondenleven, leukedingendoen, opruimen, Pippa, remember2018, roadtrip, singlemum, struikelen, SunnyBus, vakantie, verhuizen, Zonnekind, zzp. Bookmark de permalink .

Een reactie op Jongleren in de zomer van 2018.

  1. nsvm78 zegt:

    Ik ben het zo eens met ouders bepalen de bestemming. Ik houd uiteraard rekening met Zoon bij het plannen van de vakantie. Ik zorg voor zwemgelegenheid (vind ik zelf ook leuk) en veldje voor voetbal e.d. maar dat is het dan. Zwemgelegenheid is dit jaar klein zwembadje recht toe recht aan zonder toeters en bellen. Maar je kunt er wel in zwemmen en afkoelen. Kleine campings houden we van, dus ook vaak zeer simpele zwembaden. Het lijkt me best lastig om vakantie te vieren als eigen baas en dus toch email te moeten checken. Maar ik snap dat het wel moet. Ik wens je een goede jongleersessie toe!

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s