Hangin’ around….

ima

Van 1996 tot en met 2011 gaf ik training aan kinderen en pubers. In eerste instantie gaf ik klim-les om te bezuinigen op kosten die als ik maakte: per training kreeg ik één keer gratis entree terug. Als arme student zei ik geen “nee” tegen deze mogelijkheid om te besparen.

Twee jaar later kwam er een klimhal in mijn eigen stad. We konden niet wachten tot deze open ging: toen de hal in aanbouw was stonden we regelmatig met onze neus tegen de ramen te kijken.

Zo ontmoette ik de toenmalige eigenaar. Hij vroeg ons of we wilden helpen met het bouwen en dat wilden we wel. Gedurende die zomer hingen we dagelijks van 8 uur ’s morgens tot 10 uur ’s avonds in een klimgordel aan een wandje om klimgrepen op een voor ons logische volgorde in de wand te schroeven. Er gingen heel wat emmertjes grepen in, die we tot meer dan 20 meter ophesen. Zo’n emmer vol met grepen woog al snel een kilootje of 12 dus je begrijpt wel dat ik een maand later meer dan fit was…

Inmiddels had de eigenaar me wat beter leren kennen en kreeg ik de mogelijkheid om ook in deze hal training te gaan geven. Ik mocht zelf de inhoud, vorm, tijdstippen en grootte van de groep bepalen. Een jaartje later gaf ik bijna dagelijks training in deze hal: training geven vond ik bijna nog leuker dan zelf trainen….

Ik zette een regionale talentengroep op en we gingen aan wedstrijden meedoen. Niet onverdienstelijk: in 2000 wonnen we 8 van de 18 medailles in meerdere leeftijdscategorieën, zowel de jongens als de meisjes. Ik heb die uitslagen nog zitten terugzoeken maar ik ben bang dat ze verloren zijn gegaan……

We gingen ieder jaar meerdere keren op buitenstage: klimmen in de rots. Dat waren terugkerende gezellige weken waarin onze leden vrienden voor het leven werden. Ze maakten van alles mee en ik leefde aan de zijlijn met ze mee: puberteit, eerste verliefdheden, problemen op school, ouders die gingen scheiden, het rijbewijs halen en – natuurlijk- klimhoogte- en dieptepunten. Inmiddels zijn het dertigers en nog steeds zien de meesten elkaar regelmatig. Ook klimmen ze nog bijna allemaal, de meesten op een hoog niveau.

Ik zie ze niet meer zoveel: uitgevlogen naar Canada, Zwitserland, Frankrijk, Amsterdam, Rotterdam. Een aantal heeft inmiddels een kind en één staat op het punt moeder te worden. Ze hebben banen: architect,  informatiemanager, yogalerares, tekstschrijver, huisarts-in-opleiding, bedrijfsleidster, ruimtelijk designer, botenbouwer, fietsenmaker/filosoof, trade officer, accountant, american football speler en trainer. Ze zijn verliefd, verloofd, getrouwd. Mooie mensen waren ze en mooie mensen zijn ze gebleven.

Ik volg ze nog steeds, ik weet wanneer ze jarig zijn en zo af en toe kom ik ze tegen: tijdens wedstrijden of bijscholingen voor trainers. En natuurlijk in klimgebieden. Het is natuurlijk hun eigen verdienste dat het ze goed gaat, maar ik ben stiekem nog steeds heel trots. Veel van hen hebben bovendien al een behoorlijke balans gevonden tussen werken en vrije tijd. Zo gaan ze allemaal regelmatig een paar weken naar de rots. En dan heb ik het niet over één keer per jaar: allemaal kennen ze al het fenomeen “onbetaald verlof” en veel hebben dat uitonderhandeld. Sommigen werken een paar maanden fulltime met een parttime contract, zodat ze daarna weer een maandje weg kunnen.

Eigenlijk zijn zij dus ook allemaal al “HOT“… en dat zónder rekenmodellen, budgetten enzovoorts.

Vandaag zet ik ze in het zonnetje en mag jij meebeleven hoe mooi deze sport is!

 

 

Ikzelf ben nooit zo’n goede klimmer geworden als mijn leerlingen: ik vond training geven altijd leuker. Voor een veertiger klim ik niet onverdienstelijk maar het blijft middenmoot. Goed genoeg, overigens: je hoeft niet persé goed te zijn in een sport om ervan te genieten.

En dat doe ik, ik vind klimmen nog steeds de mooiste sport van de wereld. Het is meer dan alleen maar een sport, trouwens: als je vaak buiten klimt dan wordt dan een levensstijl. Klimmen doe je samen, ieder op zijn eigen niveau. Aan iedere rots kun je een wereldkampioen tegen komen en die kan dan oprecht blij voor jou zijn om jouw prestatie op jouw niveau. Mensen richten hun leven op deze sport in: allemaal beseffen we dat we keuzes moeten maken: een dure auto of een maand klimmen in de VS. Carrièrre maken of tijd hebben om tweemaal per maand aan de rots te hangen.

In een natuurgebied.

Hangend aan je vingertoppen aan een rotswand.

Waar verder helemaal niemand is.

Behalve wat gieren die hopen dat je valt.

En wat zonnebadende hagedissen of soms een slang die weg schiet onder je vingers.

Slapend op een camping met alleen maar hele kleine tentjes en géén aangeharkte paadjes of bijgeknipte haagjes. Waar mensen elkaar nog willen leren kennen en ’s avonds bij elkaar aanschuiven bij een kampvuurtje.

Ik werkte bijvoorbeeld jarenlang 9 uur per dag, vier dagen in de week. De éne week werkte ik van dinsdag tot en met vrijdag, de andere week van maandag tot en met donderdag. Na zo’n donderdag vertrokken we dan naar Frankrijk om vier dagen achter elkaar intensief te klimmen. De auto stond altijd ingepakt klaar zoals nu de Sunnybus nog altijd ingepakt klaar staat. We sliepen in een tentje waar je je k*nt niet in kon keren, maar dat hoefde ook niet. We hadden immers ook nog geld nodig voor onze klim-materialen. En met dunnen huid op onze vingers en hier een daar een schram, maar innig tevreden gingen we dan op dinsdag weer naar onze kantoorbanen.

Wat betreft die altijd ingepakte auto voor de deur is er weinig veranderd, besef ik opeens. Het is alleen een sunnybus geworden… 

 

Ik gun iedereen zo’n passie en ik heb het soms zelfs wat te doen met mensen – zeker mensen die jonger zijn dan 30 – die al behoorlijk “vast” lijken te zitten in werk. Of ze nou zo frugal zijn als de neten of het zuurverdiende salaris en nog wat meer uitgeven aan een te dure auto….

Want zeg nou zelf…. die natuur, die sfeer, die prestaties…. de heerlijke internationale ontmoetingen aan de rots en op een klimcamping. De blijheid wanneer het je eindelijk lukt om op zo’n steenklomp te klimmen…..

Degene die je die emotie het beste laat zien, is Chiel hieronder. Blijf vooral kijken naar hem, ook als nadat hij klaar is met zijn beklimming…….

Geweldig, toch?

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in 7a-trainen, klimmen. Bookmark de permalink .

13 reacties op Hangin’ around….

  1. Anja zegt:

    We kennen elkaar niet persoonlijk, maar ik vind je zo’n tof mens! Wilde ik gewoon even zeggen 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. De oprechte trots klinkt door in het hele stuk. Klimmen is niet alleen je passie maar echt een levensstijl. Mooi om te zien.

    Liked by 1 persoon

  3. Ik zou hier als hobby nu écht nooit aan denken, maar wat ziet het er gaaf uit als je hierboven alles bekijkt! En prachtig hoe je erover kunt vertellen!

    Liked by 1 persoon

  4. Je bent meer van investeren dan aflossen en geniet van het vrije leven. Het zou mij niets verbazen dat wanneer Zonne het huis uit is, jij je huis verkoopt. Postadres neemt en vervolgens met een busje door Europa gaat trekken. Inkomsten uit dividend en digitale nomade: Vanlife

    Liked by 1 persoon

  5. Mama Tinus zegt:

    Leuk om er een beeld bij te hebben, je hebt er al vaak over geschreven. Kan me voorstellen dat het veel voldoening geeft om te doen en ook dat je trots bent op de mensen die je begeleid hebt.
    Wat ik me wel afvraag, hoe kom je beneden als je bovenop zo’n grote rots staat? Naar beneden klimmen lijkt me nog moeilijker dan naar boven.

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Abseilen? Maar meestal begin je van beneden af aan met klimmen. Als je boven bent laat je zekeraar die het andere eind van het touw vast heeft om te voorkomen dat je de grond raakt als je valt, je zakken.

      Bij boulderen, dus relatief lage rotsen die je klimt met een crashpad (=valmat) eronder moet je er inderdaad af klimmen. En dat kan inderdaad moeilijker zijn dan erop. Vaak is er aan de achterkant echter wel een wat makkelijkere afklim. Of een boom 😙

      Like

      • Mama Tinus zegt:

        O ja bij boulderen bedoelde ik inderdaad. Gewoon klimmen en abseilen ben ik mee bekend maar boulderen niet tot ik jouw blog ooit begon te lezen 😉

        Like

      • mariimma zegt:

        Ik heb weleens staan banken op zo’n rotsblok… omdat ik er niet vanaf durfde… de enige mogelijkheid was naar een blok springen dat er op enige afstand naast lag…. …..

        Maar uiteindelijk komt iedereen eraf. Ik heb er nog nooit een uitgemergeld lijk aangetroffen… 😂

        Like

  6. Overgeldzaken.com zegt:

    Klimmen lijkt me echt gaaf. Nu kan ik door een blessure niet meer op m’n pols steunen en is die ook niet meer zo sterk als dat ie moet zijn, dus vrees dat ’t voor mij onmogelijk is. Wil het binnenkort wel eens proberen in een klimhal, want daar kan ik gewoon veilig naar beneden donderen als m’n pols het niet meer houdt 🙂

    Verder wel eens, maar het is niet vastgeroest zitten in ’t werk, maar het missen van iets waar je veel passie voor hebt. Dat hebben er maar weinig voor iets namelijk is m’n idee. En dan ga je idd snel vastgeroest zitten..

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s