Ballast weggooien

Die verhuizing is voor mij een mooie, verrijkende periode aan het worden waarin ik besef wat een kado het is om een nieuwe start te kunnen maken.
Ik gooi namelijk ballast weg. Dat gaat gevoelsmatig veel verder dan de daadwerkelijke spullen, het voelt alsof ik laagjes van mezelf af pel om weer tot de kern te komen.

Ik ben heel blij dat ik er de tijd voor genomen heb om in te pakken en weg te gooien en dat ik voor mezelf een goede manier gevonden heb om dit aan te pakken.

Inmiddels heb ik uit alle ruimtes de “spark joy – doosjes” wel ingepakt. En de “nuttig, en vaak gebruikt – doosjes”. En een paar (ècht een paar maar…!) “nou vooruit ik bewaar het wel – doosjes”. Ik zou er bijna een boek over kunnen schrijven. Oh nee, wacht. Dat is er al….

Het is tijd om de rest weg te gooien. Héérlijk!

Het verhaal van spullen.

Nu ik zo lekker radicaal aan het weggooien ben, besef ik dat “spullen” een verhaal hebben. Dat verhaal bepaalt zichzelf en is vaak een ander verhaal dan dat je vooraf had bedacht.

Zo veranderde het verhaal van dat éne jurkje van “Het is niet helemáál wauw, maar wel een lekker goedkoop zomerjurkje en die andere is na één keer wassen uit model.” naar “Na één keer wassen is het het gaan pillen en uit model, maar ik heb het nu eenmaal dus ik trek het vandaag maar aan en loop de hele dag aan dat iets te diepgaande decolleté te sjorren” naar “Het hangt al tijden ongedragen in de kast maar ik kan het altijd nog op de camping aan”. En zo perpetuum mobile. Volle kast. Niks om aan te trekken. Yep.

En het verhaal van het kookboek ging van “Oh wat een leuk kookboek, ik ga vanaf nu gewoon iedere week een nieuwe recept proberen!” naar licht verwijtend “Eén recept geprobeerd, mislukt, nog steeds geen keukenprinses, boek staat stof te vangen.”

Dat geldt óók voor die handige keukenmachines, kruiswoordpuzzelboekjes, gezichtsmaskertjes, potjes met exotische kruiden, haarkrulset, tekenspullen enzovoorts.

En dan had ik nog een véél te grote voorraad “dit was ooit maar nu niet meer”, zoals een complete kantoorinboedel. Ik had al veel weggegooid maar er was dus nog meer. Echt. Veel meer.

Zo zat mijn huis eigenlijk vol met mislukte voornemens en herinneringen aan een periode waaraan ik niet meer herinnerd wil worden.

Consuminderen is iets anders dan “ja” zeggen op alle afdankertjes van een ander.

Ineens is daar ook weerstand tegen het aanvaarden van goedbedoelde tweedehands spullen. Ik merkte dat toen ik mijn moeder aan de telefoon had. Ik vertelde haar dat ik Zonne een nieuw matras gunde. Haar eerste reactie was dat zij nog wel een goed matras had dat ik zó kon krijgen.

Het zou perfect consuminderig en financieel verstandig geweest zijn om op dat aanbod in te gaan. Maar dat wil ik dus niet. Er zijn voor mij namelijk veel redenen om wel of niet een nieuw matras te kopen voor mijn dochter in plaats van een “perfect goed” matras dat van mijn moeder is geweest. En die redenen zijn niet zo maar te beschrijven. Die hebben met groei, ontwikkeling, ontploooiing en “jezelf kwaliteit gunnen” te maken. Over ruimte in durven nemen en vanuit die ruimte een nieuw matras voor mijn dochter kopen nadat zij jarenlang in afdankertjes van familie sliep. Afdankertjes omdat ik nu eenmaal besloten had om geen geld uit te geven aan overbodige aankopen. Omdat ik inmiddels bij iedere aanschaf terugreken, hoe lang ik moet werken om de kosten voor die aanschaf weer terug verdiend te hebben. En afdankertjes die ik accepteerde omdat het aanbod zo goed bedoeld was. Ook al waren de matrassen niet echt schoon meer. Maar zelfs als ze schoon zijn… dan hebben ze nóg een verhaal en die verhalen van die spullen die veranderen blijkbaar niet zomaar. Die les heb ik inmiddels wel geleerd….

Ik heb niets tegen tweedehands meubelen, graag zelfs. Maar mijn dochter krijgt een fucking nieuw matras.

En die lelijke fruitschaal die ik kado kreeg omdat iemand vond dat dat echt iets voor mij was… wég ermee…! En oh ja. Ik gebruik dus nooit een kruimelzuiger. Ook al is hij voor anderen nog zo fijn en goed en handig, bij mij staat ‘ie alleen maar achterin de kast. Zelfs dat bureau dat in de puberteit van mij was en toen eigenlijk al niet praktisch, maar dat ik om sentimentele redenen mezelf toe-eigende op het moment dat een zus het in gebruik wilde nemen gaat nu weg. Ik ben geen puber meer. De tijd is verder gegaan. Het is nog steeds geen fijn bureau.

Het gaat te ver om op te sommen wat ik weg gegooid heb. Maar – geloof me – het voelt FANTASTISCH!

Dansen in je ondergoed.

Inmiddels wonen we niet langer meer in het oude huis. Dat huis dat eigenlijk het ultieme afdankertje is van een al lang geleden gestorven liefdesrelatie. Met die veel te hoge hypotheeklening die ik heel sociaal wenselijk wel even op me nam, wat een erg slechte deal bleek te zijn en helemaal niet nodig. Met te veel ruimtes waarmee “we” ooit grootse plannen hadden: een “man-cave” voor hem en een theetuinkamertje voor mij. Die ruimtes die vervolgens alleen maar gebruikt werden om zooi op te slaan.
En die tuin waarin we ooit samen gezellige rijtjes groentes zaaiden; wat genoot ik van het dagelijkse gerommel in de kas. Het met liefde en aandacht water sproeien over zaadjes om dan die ontroerend kleine plantjes te zien opkomen in vochtige grond.
De tuin waarin ik een jaar later alleen achterbleef en door de emotionele hel ging die daarbij hoorde. Als de dag van gisteren herinner ik me nog de tranen met tuiten die ik huilde als ik het gras maaide. En dat verdriet zit nog ergens in het huis, het echoot nog na in sommige ruimtes. De tuin werd een jungle waarin ik wekelijks aan het werk moest om het enigszins toonbaar te houden. Het werd ook een symbool van wat geweest had kunnen zijn maar nooit meer is.

We wonen pas een paar dagen in het boshuisje. Géén van de voorwerpen en ruimtes om me heen voelt als ballast. Wel vertrouwd: fijne wandelschoenen, een lekkere spijkerbroek, een shirt met hoge “spark joy factor”. En – niet te vergeten – mijn fantastische dochter, hond en kat.

En jeetje… wat zijn we mooi, ons gezin. Wat is mijn leven fijn. Wat vertellen de spullen die ik nu om me heen heb een mooi verhaal, wat zingen ze een prachtig lied.

Ik voel me in het boshuisje zoals ik me in de Sunnybus voel: omringd door een huis dat me past als een handschoen. Het herinnert me aan mijn studententijd, waarin mijn “huis” slechts een tiental vierkante meter groot was, maar waarin ik de muziek hard zette en danste in mijn ondergoed (net zoals ik gisteravond deed in ons boshuisje). Waarin ik boeken las met kopjes thee. Waarin ik wás.

… als ik dat gevoel toch eens vast zou kunnen houden in ons nieuwe huis….

 

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in consuminderen, genieten, minimalisme, Ontrommelen, ontstressen, remember2018, verhuizen, wonen. Bookmark de permalink .

24 reacties op Ballast weggooien

  1. Prachtig stuk! Veel ook herkenbaar. Mooi dat je deze verhuizing hebt kunnen aangrijpen om afscheid te nemen van ‘oud zeer’, of dat nu een huis is, of een jurkje met een vervelend decolleté 😉

    Ik geloof dat ik ook maar weer eens de zolder op duik…

    Liked by 1 persoon

  2. O, wat een heerlijk verhaal! Goed bezig!
    En high five! Dat ballast weggooien heb ik ook gedaan. Veel dingen uit mijn verleden, waarvan ik wist dat ik er toch nooit meer naar ging kijken. En inderdaad ook kado’s van anderen waar ik nooit om had gevraagd. En spullen die ik bewaarde omdat ze ‘nog goed’ waren, terwijl ik ze nooit gebruikte. Of dingen die alleen maar een schuldgevoel aanwakkeren. Voelde inderdaad goed! Uiteindelijk heb ik maar 2 kuub naar Spanje laten over komen.

    Liked by 1 persoon

  3. Mooi, ik hoop dat je dat gevoel inderdaad lekker vast kunt houden in jullie nieuwe huis! Lekker van genieten samen

    Liked by 1 persoon

  4. Ano zegt:

    Ik koop niet veel, maar wel bewust en het moet joy sparken. Het mag dan ook weleens wat duurder zijn. Bevalt me goed.
    Koop ook wel bij kringloop en markten Mn voor de kinderen, omdat het goedkoop in aanschaf was gaat het ook veel makkelijker weg.

    Like

  5. Anja zegt:

    Mooi stuk. Ik voel wat je bedoelt. Bizar hoeveel er tussen een paar muren kan gaan zitten. Ben blij dat het nu zo goed is voor je/jullie.

    Liked by 1 persoon

  6. Wat een mooi verhaal mariimma! Herkenbaar ook. Met een item weggooien, gooi je soms ook een stukje herinnering weg, wat heel bevrijdend kan zijn. Maar het is wel een proces vind ik. Het ene moment mag het nog echt niet weg, een paar maanden later ineens wel. Je verhaal inspireert me om al die goedbedoelde spullen die ik ooit eens kado heb gekregen, maar eigenlijk helemaal niet mooi vind, gewoon weg te gooien.

    Liked by 1 persoon

  7. Team CF zegt:

    Wij zijn ook alweer bezig met de volgende verhuizing, hebben inmiddels geen kasten meer maar oude fruitkratjes, kortom je ziet alles! Goede motivator om toch weer regelmatig spul weg te gooien/recyclen waar je 10 keer naar gekeken hebt maar heen “joy spark” meer van krijgt.
    Lekker bezig Mariimma!

    Liked by 1 persoon

  8. spekvet zegt:

    Heel inspirerend om dit te lezen! Weer een bewijs dat minder spullen echte vrijheid geeft, en dat meer spullen je alleen maar verder in de put trekken.

    Liked by 1 persoon

  9. puckie zegt:

    Deze blog ‘ sparks my joy’ . Bedankt voor het delen. Zo fijn te lezen dat je zo blij bent met de stappen die je zet.

    Liked by 1 persoon

  10. Bouk zegt:

    Wat een heerlijk verhaal en zo herkenbaar! Ik zie je al helemaal gaan in je boshuisje! Ik ben ook klaar met gekregen kado’s die lellek zijn…hup weg ermee, klaar mee! Geen overtollige ballast hier in huis..heeft paar jaar geduurd, maar we zijn er bijna. En bij jullie gaat het helemaal goed komen. Op naar een nieuwe frisse toekomst saampjes!

    Liked by 1 persoon

  11. petra1945 zegt:

    Hi Mariimma… als je in voorkomend geval een herinnering wilt, maak een foto!
    En, het lijkt me dat die maanden in het bos een prachtige overgang vormen tussen oud huis en nieuw huis. Beetje afstand nemen en pas daarna opnieuw beginnen. Fijn toch.

    Liked by 1 persoon

  12. Min of Meer zegt:

    Nu wil ik ook opruimen en daarna in mijn ondergoed dansen! Alleen lig ik nu in een Frans bed omdat ik op vakantie ben. Maar als ik thuis ben wil ik gedoseerd aan de slag gaan. Echt.

    Liked by 1 persoon

  13. anitawillems zegt:

    Oh, wat een herkenning! Ik zit ook in een opruimperiode. Ontzettend veel heb ik al weggedaan. Omdat ik nu tijd had, want we bleven thuis in de zomer. Zelfs na al die jaren waarin ik heb opgeruimd, geconsuminderd en geminimaliseerd merk ik dat ik er nog steeds van leer. En mijn lessen waren vergelijkbaar met die van jou. Want ik keek eens naar de spullen die ik wegdeed en wat ik zag was voor 90% ongevraagd gekregen spul. Gratis merchandise, gekregen kookboeken (over cupcakes decoreren en muffins bakken met kinderen – echt geen essentieel spul), stompzinnige – maar goed bedoelde – cadeaus, kerstpakketspullen. Ik ben dus bezig met spullen waar ik niet om gevraagd heb, realiseerde ik me. Ik leerde er van dat ik duidelijker moet zijn naar anderen toe. Ook ontdekte ik dat ik mijn kinderen ook nog te vaak verras met ongevraagde spullen. In mijn eigen enthousiasme denk ik dat ik ze daar blij mee maak, maar als ik het niet had gegeven, dan waren ze ook volmaakt tevreden geweest.
    En spullen waarvan de betekenis verandert: ja, ook dat. Het kindertafelsetje met stoelen waar onze kinderen zo leuk aan speelden en overal bij gesleept werd. Maar het stoeltje heeft ook als herinnering dat ene dochter er op is gevallen met een litteken op haar voorhoofd – omdat ik het wel zag gebeuren maar niks durfde zeggen omdat ik bang was voor de reactie van de echtgenoot die altijd op me moppert als ik ‘oooo voorzichtig! oooo kijk uit!’ roep. Hoewel dat een pijnlijke herinnering is die niet weggaat als het tafeltje weg gaat natuurlijk.
    Het scheelt wel dat we meer geld te besteden hebben – door eerdere bezuinigingen – dat merk ik ook wel. Dat ik eerder blij was met gratis en goedkoop omdát het gratis en goedkoop was, maar dat ik nu vaker kies voor iets dat ik echt graag wil.
    Leerzaam!
    Heb je stukje met plezier gelezen!
    En veel geluk in je nieuwe huis(jes).

    Liked by 1 persoon

  14. Helena zegt:

    Wat heerlijk! Ik dans even met je mee (omdat ik het zo fijn voor je vind)

    Liked by 1 persoon

  15. Anoniem zegt:

    Herkenbaar en inspirerend. Ik krijg zin om de laatste rommelhotspots in mijn huis aan te gaan pakken :).

    Liked by 1 persoon

  16. Bieke zegt:

    Wij gaan ook verhuizen.. en toen ik de foto’s van ons huis op funda zag ik pas hoeveel schilderijen ik heb.. geen muur is kaal in dit huis… en ik wil minder veel minder in ons nieuwe kleinere huis. Inmiddels is bepaald welke schilderijen we wel mee willen nemen. Familie gaat door het huis en neemt mee. En de rest gaat naar de kringloop/goede doel. Want ook geen zin in Marktplaats nu nog.. veel teveel gedoe en focus gaat nu naar nieuwe woning. Verder gaan alle versleten jurkjes niet meer mee, maar vies na een dag klussen in de vuilniszak. En halen we toch de oude schuifkast uit het nieuwe huis en kopen we een hele mooie nieuwe bij de Ikea. Ook hele huis dezelfde laminaat en kleur gordijnen uitgezocht.

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s