De rijke witte bubbel.

shutterstock_121031353

Als je op internet veel bezig bent met je financiële toekomst en daarover ook blogt en leest, kom je met drie clicks automatisch in verhalen terecht van andere mensen die daar ook mee bezig zijn.

Zeker in het huidige economische klimaat (een groeiende economie, groeiende werkgelegenheid, lage spaarrente, positieve rendementen op beleggen in combinatie met dat de toegankelijkheid voor beleggen voor consumenten goed is), maakt dat er ook veel over te lezen is. Voordat je het weet, denk je dat het normaal is.

Vroeger….

“Vroeger” had je deskundige meneren in pakken – en soms mevrouwen – die verstand hadden van financiën en jou met gebruik van veel jargon en moeilijke wollige zinnen, vertelden wat jij moest doen. Ze noemden zichzelf adviseur en jij geloofde ze dus. Dus sloot je die woekerpolis af en je bedankte ze met tranen in je ogen.

Je had een vaste baan en bleef zitten waar je zat. Er kwam een meneer in een pak of soms mevrouw vertellen – met gebruik van veel wollig jargon – hoe je pensioen voor jou geregeld was. Je bedankte ze met tranen in je ogen en je dacht dat het goed was.

En dan had je ook nog de overheid. Mannen – en soms een mevrouw – in pakken die met gebruik van veel wollig jargon wetten verzonnen die voor jou regelden dat het allemaal wel goed zou komen als je gezondheid het af zou laten weten, je oud zou worden of je werkgever failliet raakte. Dan zou er voor je gezorgd worden.

En nu…

Inmiddels weten we dat die deskundige wollige pakmeneren en mevrouwen geen adviseurs maar verkopers waren en dat jij samen met je buren hun dikke auto hebt betaald zonder daar zelf beter van te worden. En we weten ook dat het geen vanzelfsprekendheid meer is dat we een inkomen hebben als we later oud zijn of wanneer we ziek worden. De oudere generatie voelt zich in de steek gelaten en gaat in protest. Die zekerheden blijken immers wat tegen te vallen in de praktijk en die pakkenmensen hadden ze het toch beloofd?

De jongere generaties slikken eens, steken de kop in het zand, worden chronisch wantrouwend, beginnen voor zichzelf of hoppen van job naar job op zoek naar meermeermeer. We zijn aan zelfeducatie gaan doen via al dan niet betrouwbare objectieve blogs, blogs, podcasts en populair-deskundige boeken. Of je doet niks en blijft moedeloos achter de feiten aanlopen omdat je door de bomen het bos niet meer ziet.

Dat jij misschien ook een woekerpolis had afgesloten dat vertel je maar niet, want je wil niet naief overkomen. En dat je misschien wel een schuld hebt ergens… dat is ook een taboe geworden.

De politiek is veranderd: van de verzorgingsstaat naar “eigen portemonnee eerst” en “eigen volk eerst“. En we vinden dat allemaal heel vanzelfsprekend want zoals het vroeger ging, dat was toch niet reëel.

Buitenlandse grootbedrijven worden gepaaid met een korting  van twee miljard per jaar. Dat is bij toeval bijna precies het bedrag dat ook geïnvesteerd zal gaan worden in de ouderenzorg om ervoor te zorgen dat ouderen iets minder lang hoeven te wachten om naar de wc of onder de douche te gaan, maar dan verdeeld over drie jaar en op=op.

Bakfietsmoeders.

De mensen die het lukt om de omslag te maken naar meer zelfredzaamheid komen elkaar tegen op de bakfietsparkeerplaats bij de witte school met uitdagend programma op maat voor iedereen en aandacht voor zelfontplooiing en expressievakken. De verschillen worden groter en groter. Je komt gewoonweg niemand meer tegen die op zijn 16e al voor de eigen boterham moet zorgen. Jij en jouw kinderen gaan studeren met de opgespaarde kinderbijslag van 18 jaar lang. Want met een tweeverdienersinkomen van samen meer dan driemaal modaal heb je die bijdrage aan een tweedehands fiets voor jouw kind niet nodig: die krijgt gewoon ieder jaar een nieuwe en dan houd je de kinderbijslag dus over. En met je MeerDanDriemaalModaal inkomen kun je mákkelijk binnen drie jaar een ton bijmekaar sparen om je hypotheekschuld af te betalen.

Veel van deze mensen vindt zichzelf niet persé rijk. Terwijl dat vanuit een ander perspectief echt wél zo is: eenderde ton per jaar, dat is (veel) meer van een netto modaal inkomen dat bespaard wordt. Een ander betaalt daar gewoon de huur en de boodschappen van.

De meeste mensen die kapitaal opbouwen om vroeger met pensioen te kunnen gaan, trekken nu niet de broekriem aan maar hebben een prachtig gestyled koophuis met urban jungle, een auto en fijne vakanties. En een nieuwe laptop. Maar wel een appel. Want die zijn het best in marketing – ik bedoel die zijn het beste en het duurste – ik bedoel die zijn het beste. En het beste is voor ons goed genoeg hoor. Nou vooruit dan…. het iets oudere modelletje… we blijven frugal…. ook met die fotocamera. Maar tis een hobby he?

En we doen onze boodschapjes nog gezellig bij de Appie. We kloppen ons al op de borst omdat we niet ieder jaar een vakantie naar de tropen “doen” en dan ook nog een leuke stedentrip naar de VS en in de winter naar de sneeuw.

En ik snap dat, dat mensen denken dat dat echt niet rijk is. Want rijke mensen die wonen toch in huizen met minimaal drie badkamers? Daarmee vergeleken zijn wij met zijn alleen straatarm….

Ik vind mezelf ook niet rijk. Maar ik bén het wel….: ik heb een huis gekocht op mijn alleenstaandeouderinkomen waar heel veel gezinnen die die ruimte veel harder nodig hebben alleen maar van kunnen dromen.

We maken ons druk over het wel of niet “timen van de markt” omdat we de waarde van onze aandelen, die we gekocht hebben met geld dat we “OVER” hebben, willen zien stijgen. Geen van de mensen die mijn vraag hierover beantwoordden in de fireslackgroep, geeft substantieel aan goede doelen.

Hypotheekvrij lijkt een nieuw statussymbool te worden. En ondertussen gaan de kinderen naar paardrijden èn musicalles en hebben allemaal hun zwemdiploma. Ze kennen de nieuwste Netflix-serie, waarover ze met elkaar appen op hun telefoon. Maar wel maar maximaal een half uur per dag Want Verantwoord. Er worden boten en huizen gekocht en nieuwe keukens geïnstalleerd. Mensen gaan op vakantie en vieren het leven.

En als iemand die niet in die bubbel geboren is na haar studie een studieschuld heeft, dan vragen mensen zich oprecht af waar ze dan dat geld wel niet aan uitgegeven heeft tijdens die studie. Want zo’n schuld… dat is toch helemaal niet nodig?! Waarom betaalde je moeder dat dan niet?!

Dat is oprechte verbazing. Want bakfietsmoeders leven in die bubbel en komen “die andere mensen” gewoon niet meer tegen……

Dus dat ze niet snappen hoe pijnlijk die verbazing kan overkomen, daar moet ik begrip voor hebben.

…..

 

….

 

Tja. Ik ben zelf ook zo’n bakfietsmoeder. Wel één die ooit een hoge studieschuld had want mijn ouders droegen zero bij en ze betaalden ook geen rijbewijs. Dat is niet zielig, dat is voor heel veel mensen héél gewoon.

Maar… een ton aflossen per drie jaar lukt net niet en ook heb ik geen bakfietsvader met papadag voor mijn kind, anders was dat zeker gelukt. Of van de alimentatie natuurlijk….

Zonne gaat bijna op voor haar zwemdiploma B en wil op musicalles. Ze kijkt geen tv, geen series en ze speelt geen spelletjes op de computer. Want verantwoord.

Maar hee, verder voldoen we echt aan alle criteria: we horen erbij, bij de witte bevoorrechte bubbel. Hoewel ik wel een iets te grote bek heb een niet sociaal wenselijk doe. Da’s dan jammer maar ook wel heel vermakelijk, vooral voor veel bakfietsvaders. Of de moeders spreken er schande van en dat schept toch een band. Ik draag graag mijn steentje bij.

Help!

Wat mijn moraal van het verhaal is?

Ik heb dan weliswaar geen bakfiets maar ik schaam me wel. Deels schaam ik me voor het gedrag van mijn soortgenoten die daar echt niets aan kunnen doen, maar ikzelf ben net zo erg. Dat is een wake-up call die deze week bij me insloeg als een bom, vooral toen ik Zonne ging ophalen van een speelafspraakje bij haar vriendinnetje dat in een AZC geboren is. Dat is dan het voordeel van de dorpsschool. Dat er in haar klas ook Andere Mensen zitten….. zo is mijn bubbel ietsjes open; ik kom “ze” af en toe nog tegen en dan hebben we een gesprekje.

En ik vraag me af. Is dit de maatschappij waarin ik wil leven? Waarin mijn kind gaat opgroeien? Ik wil die bubbel niet maar hoe verander ik dat, hoe verander ik mezelf, hoe kom ik uit die bubbel?!

 

Help!  Ik wil eruit!

 

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

28 reacties op De rijke witte bubbel.

  1. Yvetteom zegt:

    Prachtig stuk en zo herkenbaar. Ik heb helaas het antwoord nog niet….

    Like

  2. Lonneke zegt:

    Goed verhaal! Eruit komen is lastig. Je omringen met je eigen soort is een hardnekkige (en begrijpelijke) gewoonte. Misschien als vrijwilliger mensen helpen met hun financiële administratie?

    Ik zit inmiddels in een hele andere bubbel. Een wereld waar niemand veel geld heeft. Waar 1000 euro per maand een modaal salaris is. Waar je bij de benzinepomp wordt gevraagd hoeveel je wilt tanken. Voor 10 of 20 euro is heel normaal.

    En het is best ontnuchterend.

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Misschien moeten wij dan maar naast jou komen wonen…….

      Liked by 1 persoon

      • wij hebben, want Financiele Toekomst Verantwoordelijk, een huis gekocht in de “slechte” wijk. Waar mensen nog buldoggen hebben (die op de bruin leren bank liggen, of in de vensterbank). Waar mensen elk weekend naar de camping gaan en daar elke avond TV kijken. Waar een papa woont met 2 kindjes, want verdrietig-verhaal-van-vriend-van-mama. En mijn opmerking dat de Lidl prima en goedkoop is, raar bekeken wordt, want schaam ik me niet voor bij de Lidl kopen? De plus heeft zoveel fijnere aanbiedingen!
        De nieuwe bewoners veryuppen de wijk. Met een bakfiets, en fietsvakanties, en zonnepanelen. En rare boodschappen van de turk – en van de lokale bierbrouwerij. Maar meestal zijn ze wel aardig hoor.
        Zo hou je wel contact met de andere bubbel: ga eens op de voetbalclub kijken. Of bij volledybal. Of bij de voorleesclub van de bibliotheek. Bij de kringloop krijg ik nooit leuke gesprekjes, hoewel ik daar toch zeker mensen uit de andere bubbel moet zien.

        Liked by 1 persoon

      • mariimma zegt:

        Die wijken ken ik. Twee bubbels in 1 wijk met een stevige muur ertussen. Met hier en daar een raam. Van onbreekbaar glas. Hoe krijgen we het voor elkaar….

        Like

    • Ien zegt:

      Ik ken dat wel. Ik woon in een stadsdeel die onlangs in het nieuws kwam omdat kinderen op weg naar school worden afgeperst om hun schoenen, kleren en mobiel af te geven. Praten met de politie wordt zwaar afgestraft (d.m.v. shaming op FB), de wijkagent is inmiddels onder protectie gesteld. De daders blijken zelf als kind ook afgeperst en liever dader dan slachtoffer. Geen wonder dat ouders hun kinderen liever met de scooter of de auto naar school brengen. Ik vind het niet leuk, maar ik snap dat wel!
      Een huisarts van ons gezondheidscentrum kwam in korte tijd twee maal in de publiciteit op tv, omdat ze te kampen had met een overbelaste praktijk vol overbelaste patiënten die te kampen hadden met schulden, huiselijk en buitenhuiselijk geweld, obesitas, taalproblemen, hoge bloeddruk en diabetes. Ons buurtje (een koopwoningenwijk, premie A of C) was verontwaardigd over de negatieve publiciteit vanwege de waarde van de huizen. Tja,
      Het aantal keren dat afgelopen zomer hier politieheli’s rondhingen heb ik niet meer geteld. En twintig jaar geleden was dit nog een prima wijk om te wonen. Het kan soms hard gaan.

      Liked by 1 persoon

  3. Kom naar Friesland, hier word je hooguit aangereden door een tractor, maar zeker niet door een colonne bakfietsmoeders! De Ethiopische moeders die hier af en toe door het dorp lopen vallen nog wel op, maar ze ZIJN er in ieder geval ook. En ik vermoed dat de écht hele rijke mensen hier ook op één hand te tellen zijn, hoewel dat aantal een poosje terug verdubbeld is door familiebanden met het gezin dat die 86 miljoen won. Maar het zijn er weinig genoeg om je echt af en toe wel even stil te laten staan bij hoe ontzettend rijk je bent als je een eigen huis hebt, kunt aflossen en inderdaad geld over hebt om te beleggen. Of weg te geven.

    Like

    • mariimma zegt:

      Tja het gaat me dus niet alleen om de fysieke omgeving. Zeker nu we de overstap maken van de koopwoningwijk en vrije school naar de gemengde wijk met dorpsschool. Vooral de “digitale omgeving” stuitte me laatst echt tegen de borst….

      Liked by 1 persoon

      • Dat digitale neem ik meestal met een korreltje zout. Bovendien denk ik dat daarin ook nog wel een verschil zit tussen ondernemers en werknemers. Niet onaardig bedoeld, maar als je zelf overal voor verantwoordelijk bent en gewoon voor elke euro moet werken en je koffiepauzes of vakanties niet doorbetaald krijgt, dan denk ik wel dat je een ander besef hebt van de waarde van geld.

        Het kan trouwens zijn dat ik je verhaal compleet verkeerd begrijp en deze reactie als een tang op een varken slaat :’)

        Liked by 1 persoon

      • mariimma zegt:

        Nee hoor, ik snap je reactie. Diw vanzwlfsprekendheid is er minder bij de meeste ondernemers vergeleken met mensen met een vast inkomen. Dat denk ik ook….

        Liked by 1 persoon

  4. Erik zegt:

    Leuk kritisch stuk! Altijd goed om er bij stil te staan dat we het allemaal best goed hebben.

    Liked by 1 persoon

  5. Geweldig stuk. Ik vraag mij soms namelijk echt af of sommige bloggers zelf nu echt denken dat iedereen in Nederland allerlei keuzes heeft inzake aflossen en dergelijke. Dat een erg goed inkomen een standaard is maar je dan niet rijk bent. Inderdaad dan ben je ook niet echt niet mega rijk in geld als in miljoenen bezitten, maar zeker erg rijk in keuzes en het normale bestaan. Altijd goed om te lezen, hoe snel we van alles best heel normaal vinden.

    Liked by 1 persoon

  6. Nicole zegt:

    Hier ook drie keer modaal, maar die rijke witte bubbel ken ik niet. Ook niet veel bakfietsmoeders, ja eentje maar die past helemaal niet in het bovenstaande verhaal. Misschien hangt het ook af van waar je woont. Wij wonen naast Amsterdam. Letterlijk. Dochter zit in de klas met twee meisjes en een jongen die “wit” zijn. De overige 15 kinderen komen uit alle windstreken. In de klas zit een jongen die zich gedraagt als meisje. Dat is geen enkel probleem in de klas. Dochter komt met allerlei culturen in aanraking en dat is leuk en soms ook niet. Soms noemen ze haar “kaas”. Dat is een naampje voor “witte” mensen.
    Vroeger had je ook gewoon je gezond of boerenverstand. Vroeger was wat te mooi was om waar te zijn, ook meestal te mooi om waar te zijn. Misschien dat mensen meer vertrouwen hadden in mannen in pakken en de overheid. Overigens is het in NL nog goed geregeld voor de meeste mensen die in oud/ziek of in de problemen komen. Uitzonderingen zijn er altijd en voor zelfstandigen zal het anders zijn. Je hoeft maar even in het buitenland te zijn om dat te kunnen zien.

    Like

  7. Greet zegt:

    Misschien hebben jouw ouders je rijbewijs niet betaald, en je studie, ze gaven je wel de basis mee waarmee jij zelfredzaam kon worden! Niets om je voor te schamen! Dat je nu bij de rijke bubbel hoort, is ook niets om je voor te schamen, zeker niet omdat je je er niet in opsluit, of je bewust afsluit van de andere bubbels.

    Ik vond school ook een makkelijke ingang om uit de bubbel te komen. Zo’n vriendinnetje wat thuis weinig heeft, mee laten eten, een slaapfeestje te houden met dochter en vriendinnetje, een keer mee op vakantie nemen, meenemen naar het zwembad, te laten delen in het goede wat wij hadden. Maar ook de babbel en een keer koffiedrinken bij de moeder van dat vriendinnetje, want armoe is niet eens het ergste, gemeden worden, niet mee kunnen doen omdat alles geld kost, geen contact hebben, dat is naar. En dan hoor je vanzelf de dingen uit de andere bubbel. Problemen die je nooit kan oplossen…maar je kan wel naast mensen staan en ze steunen waar je kan. En misschien kijken ze wat van je af, worden ze iets zelfredzamer…of niet, en dan heeft zo’n vriendinnetje gewoon hele mooie herinneringen bij jullie mogen maken.

    Wil je meer, kan je overwegen pleegmoeder te worden. Dat kan ook parttime, weekendpleegmoeder. Een jonge buur hier in de straat heeft op die manier een pleegdochter, die elke maand een weekendje komt logeren. Het meisje kan zo bijtanken(de ouders ook) en na het weekend gaat ze weer naar huis.

    Liked by 1 persoon

  8. melaniebartels1975 zegt:

    Tja. Ik voel hetzelfde ongemak. Wij hebben het goed, en daar ben ik echt blij mee. We hebben minder geld dan veel anderen, maar meer dan genoeg, en het is bovendien een keuze om niet in commerciële dienst te zijn en veel minder dan fulltime te werken (en dan toch ruim voldoende te hebben). We voelen ons rijk. Tegelijk voel ik druk, waaraan ik soms wel en soms niet toegeef. Druk om alles ‘goed’ te doen (want alleen het beste is toch goed genoeg voor onze oogappel?), druk om het juiste te doen. En druk omdat dat niet altijd lukt en druk omdat ik me daar dan schuldig over voel. Als ik het zo neerpen dan voorzie ik opeens zeeen van tijd en mentale ruimte als ik de druk eens af zou schaffen. We hebben het goed, maar het lijkt wel alsof het nooit goed genoeg is en mensen op welk terrein dan ook elkaar willen overtroeven. En.dat.wil.ik.dus.niet. Bij ons overigens ook nog een worsteling om onze kids wat realiteitsbesef bij te brengen dat niet iedereen bevoorrecht is. Zij zitten dus op zo’n vrije school en daar gaat het echt iedereen goed… niet bepaald een afspiegeling van het echte leven.

    Liked by 1 persoon

  9. Mom4life zegt:

    Jammer dat ik die poll in Slack niet heb gezien 😉. Wij geven heel structureel aan goede doelen, en dat doen we ook heel bewust. Uitdelen van onze rijkdom. Onze lasten verlagen heeft ook als doel om meer te kunnen betekenen voor de wereld om ons heen. In tijd en/of geld.

    Ik herken je observaties wel. Mooi verwoord!

    Liked by 1 persoon

  10. Team CF zegt:

    Je hebt me wel een lekker schuldgevoel aangepraat nu! Maar ik snap je wel, zit hier heerlijk in mijn bubbel, moeilijk om dat op te geven.

    Liked by 1 persoon

  11. Pasja zegt:

    Als professional in het Sociale Domein heb ik dagelijks te maken met “deze doelgroep” zoals wij dat noemen en waar “armoede” in brede zin centraal staat.
    We of ik probeer in ieder geval samen naar mogelijkheden te zoeken om deze (mede-) mens te ondersteunen in dat wat past bij hem of haar. Kosteloos deelnemen aan gezamenlijke activiteiten (zoals simpel koffiedrinken of bv vrijwilligerswerk in een buurthuis). Dit juist om ook het sociaal isolement te voorkomen of iig niet te vergroten.. Als het de 1e keer te eng is..ga ik gewoon mee.
    Ik ben mij er zeker dagelijks bewust van dat iedereen dit kan overkomen, zo is inmiddels mijn jarenlange ervaring. De grens tussen financiele rijkdom en armoede in brede zin is soms flinterdun..

    Liked by 1 persoon

  12. DromenenDoen.com zegt:

    Grappig, ik was net bezig met een blogje dat ik me een bevoorrecht mens voel. Ik parkeer hem even 😉.

    Ik hoor ook bij de groep met een meer dan royaal inkomen. Toch heb ik niet het gevoel dat ik in een witte rijke bubbel zit. Offline niet in elk geval. Online soms wel. De Slack-groep is echt wel een groep bevoorrechte mensen voor mijn gevoel. In elk geval in financiële zin. Dus dat voelt soms wel bubbelig aan. Maar daar stap je makkelijk in en uit. En het blijft gezellig.

    Offline heb ik niet het gevoel dat ik in een rijke, witte bubbel zit. Niemand in mijn omgeving weet dat ik zoveel geld verdien. Deels is dat omdat ik het gênant vind dat mijn inkomen zo hoog is (ik heb nog niet kunnen ontdekken waarom ik dat vind).

    Ik mijd zelf bewust de rijke, witte bubbel in mijn omgeving. Dat is niet de bubbel waarin ik me wil begeven. Geld is geen doel, gewoon een middel. Veel geld maakt je niet beter of slimmer dan anderen. Bij sommige mensen in de offline rijke, witte bubbel heb ik de indruk dat ze dat wel vinden. Daar blijf ik graag bij uit de buurt.

    Mijn vrienden en familie moeten hard werken en verdienen zelden heel veel geld. Maar dat is de bubbel waar ik in wil zitten. De bubbel van mijn dierbaren, ongeacht hun kleur of hoeveelheid geld.

    Zo te lezen, realiseer je heel goed dat je bevoorrecht bent en begeef je je in verschillende sociale kringen. Volgens mij is dat een goede basis om niet vast te komen zitten in een rijke, witte bubbel.

    Liked by 1 persoon

  13. Genoegzaam zegt:

    Herkenbaar. Maar ik kom er steeds meer achter dat ik die bubbel zelf veroorzaak en het eigenlijk best eenvoudig is om eruit te stappen. Gewoon door op het schoolplein eens af te stappen op die ene, allochtone moeder. Of door vrijwillig een aantal uren per maand soep uit te delen aan zwervers, mee te werken aan een taalprogramma voor NT2’ers… Houd moed, als je echt uit je bubbel wil stappen, zijn er genoeg mogelijkheden! En dat je het je bewust bent, is al een prachtige stap!

    Liked by 1 persoon

  14. Pingback: #FreedomFriday: terug naar de basis • Lekker Leven Met Minder - dé gids voor geluk, vrijheid en rijkdom

  15. Divnomics zegt:

    Het besef dat er meer is dan geld alleen, maakt je een stuk rijker dan de meeste ‘rijke’ mensen.

    Ik heb het relatief goed, maar schaam me er niet voor. Is het een stukje geluk? Vast wel. Hard werken? Ook wel een beetje. Maar ik ervaar het niet als bubbel. Een variatie aan familie hebben draagt daar ook zeker aan bij. Dat er mensen zijn die het goed hebben is fijn. Minder fijn is dat er genoeg mensen zijn die moeilijk mee komen. Wij helpen op onze eigen manier mensen in onze directe omgeving, die het nodig hebben. Voor mij is dat (voorlopig) genoeg.

    Liked by 1 persoon

  16. Anja zegt:

    Oef, dit is er eentje voor bij de koffie hoor.

    Ik heb heeeeeel goede tijden gekend (dat je vrijwel alles kon spenden zonder ergens over na te denken…) en hele arme tijden (dat ik berekende of het voordeliger was om een verjaardagstaart zelf te bakken of te kopen). Dat soort periodes in je leven leren je wel om de zaak in perspectief te (blijven) zien. Maar ja, ook hier wel de witte bubbel, denk ik. Witte, christelijke vrienden. Allemaal huisje boompje beestje. Hoogopgeleid. Weinig bakfietsen en nog wel de nuchtere ‘dorpse’ kijk op het leven, maar sprake van levensbedreigende problemen eigenlijk nooit.

    Sinds ik in de stad woon, in een zeer gemixte wijk, zie ik hoe het ook anders kan (gaat) bij buren. Ouders onder de stress, schreeuwen naar kinderen, kinderen laat op straat buiten, 3 ‘vaderfiguren’ in 2 jaar, werkloosheid, oma’s die fulltime moeder zijn van kleinkinderen, arbeidsongeschiktheid, ‘marital debates’ die ik regelmatig life mee krijg… maar gelukkig is het overgrote deel altijd vriendelijk en staat men hier echt altijd voor elkaar klaar. Zo was van de week de sleutel van de voordeur van de bovenbuurvrouw afgebroken, kwam ze bij mij koffie halen en peuterde een buurman ondertussen met een paperclip en wat WD40 het afgebroken stukje eruit. Met de sleutel van haar dochter (die ze bij mij kon bellen, want haar telefoon lag binnen) kon ze toch weer haar huis in.

    Liked by 1 persoon

  17. Helena zegt:

    Ik werd uit mijn bubbel gesleurd toen ik in mijn Zweedse taalklas kwam met heel veel vluchtelingen. Ik ging me bijna schamen dat ik het veilige rijke Nederland vrijwillig had verlaten. Ik heb in dat klasje meer dan alleen Zweeds geleerd.

    Liked by 1 persoon

  18. Pingback: Zwembadmoedersbubbel | Struikelen

  19. Tom zegt:

    Ik zit ook niet in die bubbel, heb altijd onder modaal verdiend, maar heb het nooit over de balk gesmeten. Ik wilde ook niet mee doen met die ratrace. Toen ik op mijn werk vertelde dat ik tien jaar eerder met pensien ga kreeg ik twee terugkomende opmerkingen.
    Wat moet je met al die vrije tijd doen? 😉
    En waar betaal je dat van? Nou ik heb nooit een SUV gehad e.d. 😉

    Like

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s