Les in minimalisme: een klein huisje in de praktijk

20180924_0947497896053166078273282.jpg

Toen ik in in juli vooruit keek naar onze periode in het boshuisje en mijmerde over consuminderen, bedacht ik dat ik deze periode mooi zou kunnen gebruiken om te oefenen in minimalisme.

Ik zei toen:

Ik kan best minimalistisch leven. In de Sunnybus bijvoorbeeld. Daar lopen de voorwerpen niet vanzelf terug naar de plek waar ze niet horen.

En wie weet gaat dat ook wel lukken in ons vakantiehuisje, waar we over 50 nachtjes slapen in trekken. Dat schattige minihuisje in het bos, waar een tafeltje staat waar nét twee borden en een schaal op passen. Met amper kasten.

Dus ik ga die tijd maar eens lekker gebruiken om te oefenen in minimalisme.

Vorige week schreef ik over waarom voor mij een capsule wardrobe niet werkt. Kort gezegd ben ik te eigenwijs om me aan te passen aan theoretische regels in aantallen kledingstukken, doe ik niet vaak genoeg de was, en heb ik voor verschillende activiteiten verschillende outfits die daarbij passen, zoals met de hond het bos in, een zakelijke meeting en rotsklimmen.

Vandaag wonen we vijf weken in ons kleine boshuisje. Een goed moment om eens te bedenken of dat nou echt zo fijn is.

Het antwoord is dat het boshuisje van zo’n 40 vierkante meter, waarvan de echte leefruimte, namelijk de huiskamer annex keuken ongeveer 16 vierkante meter in beslag neemt, voor ons gezin wel echt wel wat krap is. Op regendagen zoals gisteren heeft Zonne behoefte aan speelruimte die er niet is. Ook Pippa maakt de woonruimte aan de krappe kant: ze staat of ligt bijna altijd “in de weg” en bovendien ruikt het regelmatig naar “natte hond” in ons huisje. Ook Zonnes gewoonte om met open deur te gaan zitten k@kken helpt niet echt aan een fijne geur in ons huis: de wc is maar een paar stappen verderop.

Nou ligt dat krappe gevoel ook wel aan de inrichting van het huisje, dat vanzelfsprekend niet op maat gemaakt is op wat wij nodig hebben. Zo is de tafel waar ik overdag aan werk gewoon echt te krap: ik heb ruimte nodig voor mijn laptop plús twee stapels A4. Dat past dus niet. En ook als er een vriendinnetje meeluncht hebben we een probleem: maar twee stoelen en het tafeltje is dus echt maar een halve vierkante meter groot.

20180924_0940208376700171815187315.jpg

Als het mijn eigen huis zou zijn, zou er dus een grotere tafel komen. En een comfortabelere bank. Als dan op de plek van de kledingkast een vrij hoekje zou kunnen worden gemaakt door de kleding op slimmere plekken op te bergen, onder een verhoogd bed of op een vide of zo, dan zou dat al veel schelen. Tiny houses hebben die slimme oplossingen, ons huisje niet. Wij hebben zelfs geen kapstok, maar hangen de jassen over elkaar heen aan de brandblusser bij de deur.

De oplossing die ik nu heb gevonden voor het werk, is dat ik de lekker brede vensterbank als extra werkruimte gebruik. Toch valt er nog regelmatig wat papierwerk van mijn tafel af en dat is stom.

Zonne speelt veel op ons tweepersoonsbed. Ik heb nog nooit zo vaak een bed opgemaakt als in de afgelopen maand, want normaal doe ik dat dus eigenlijk nooit. Zonne speelt er dus ook met vriendinnetjes en ook met de pl@ymobil, waardoor ik regelmatig “iets hards” aantref tijdens het slapen.

Wat wél echt ideaal is? De buitenruimte en de nabijheid van het bos. Jammer alleen dat we geen houtkachel hebben. En jammer dat Pippa altijd aangelijnd moet, buiten.

 

Of zeur ik nou een beetje….?

 

Anyway. Mijn conclusie is dus dat een tiny house niet persé geschikt is voor een thuiswerkende moeder, dochter van bijna zeven en grote hond, maar met een praktische(re) inrichting en een medium maatje – of kleiner – kom je een heel end.

Degene die hier overigens het meest gelukkig is, is poes Otje. Geen auto’s die haar kunnen vermoorden en niemand die last van haar heeft. Voor de vogel-liefhebbers: Otje is meer een muizenpoes dan een vogelpoes. Ze springt ’s nachts zó van buiten via ons slaapkamerraam naar binnen en mag dus voor het eerst in haar leven op ons bed slapen.  Gelukkig houdt ze niet van snacken in bed. …..

Maar… wat een heerlijk leven voor haar. Wat wil je nog meer, als poes…?

 

En ja. Dat bos… dat is dus heerlijk… Echt heerlijk!

 

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in buiten, dagelijksedingen, minimalisme, Pippa, poes, wonen. Bookmark de permalink .

7 reacties op Les in minimalisme: een klein huisje in de praktijk

  1. Team CF zegt:

    Hey zeurkous, ik kom graag dat bos en die 40m2 bekijken binnenkort 🙂
    P.s. tip voor het nieuwe huis, als het er al niet in zit, continue mechanische afzuiging! Heel fijn voor de k@k luchtjes, natte hond en overige (en goed voor je gezondheid ivm minder fijnstof in huis).

    Like

  2. Lieke zegt:

    ja, maar met een open deur k@kken is gewoon veel fijner! Mijn 13 jarige doet het ook nog steeds. Vooral ook omdat je dan gewoon gezellig verder kunt kletsen en anders zou je wel eens 2 minuten je mond moeten houden, dat is toch ook wel heel vervelend als je 13 bent en je een enorme kwebbel bent.
    Klein wonen is prima maar je meubilair moet wel op je gebruik afgestemd zijn. Wij hebben dus wel een tafel die je kunt uitschuiven. Handig als er eters komen maar ook bij het huiswerk maken. Laptop, atlas, werkboek en schrift en allemaal tegelijk nodig natuurlijk om 1 opdracht te kunnen maken. Fijn die moderne leermiddelen met digitale ondersteuning.

    Ik heb ook meerdere capsules want met 1 kom ik echt niet uit. Toch probeer ik ze afzonderlijk dan wel klein te houden.

    Liked by 1 persoon

  3. A zegt:

    Jaloers, ik wil ook een huisje in het bos!

    Liked by 1 persoon

  4. anja zegt:

    Ik woon al bijna 6 jaar in een huisje van 32 m2, samen met mijn volwassen dochter (die ivm haar studie heeeel veel schilder-materialen e.d moet hebben), en onze poes. Er is geen zolder, dak begint op 2 meter hoogte, nok is 2,40 dus ook in de hoogte valt er niet veel aan te passen.
    Ik begrijp heel goed waar je zoal tegen aan loopt. Je wordt behoorlijk getest, als je zo op elkaars lip leeft. Gelukkig kunnen mijn dochter en ik heel erg goed met elkaar overweg, maar toch kijken we er nu wel naar uit, dat er een einde komt aan deze situatie, en wij kunnen verhuizen naar een gewoon huis, met ieder een eigen slaapkamer, gewoon wat meer privacy.
    Geniet van de leuke dingen, zoals de mooie omgeving, waar je nu tijdelijk woont.
    Je weet hoelang het nog gaat duren, dat lijkt me wel helpen op momenten dat het even op je af komt.

    Liked by 1 persoon

  5. Pingback: Zondagskind | Struikelen

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s