De wondere wereld van verf

pantone-1241379-1278x589

Vandaag ga ik naar de notaris en daarna gaat het loos: binnen een paar (werk-)dagen gaat de vloer eruit, die put dicht, vloerverwarming erin, vloer dichtgesmeerd.

Daarna is het wachten.

w.a.c.h.t.e.n. tot de vloer d.r.o.o.g. is…..

En hoe lang dat duurt valt nog niet helemaal te voorspellen….. dat ligt aan het weer en zo. Ik bof dus weer eens: de temperatuur overdag blijft boven de 10 graden, volgende week. En dat het in de tweede helft van de week misschien gaat regenen… nou… die voorspelling gaat vast nog wel veranderen….

In tegenstelling tot de verhuizing uit ons oude huis, waarbij ik eigenlijk vooral bezig was met rotklusjes en weggooien, zie ik heel erg naar deze nieuwe verhuizing uit. Alle zooi is al weg, immers. Het uitpakken wordt dus een feestje.

Het borrelt:  Doorgaan met het lezen van “De wondere wereld van verf”

Een nieuwe les in jongleren….

balls-1464306-1280x960.jpg

Een deel van mijn werk is dat ik regelmatig voor groepen sta. Meestal regel ik dat zelf: ik zorg dat er deelnemers zijn, regel de locatie, zorg voor versnaperingen enzovoorts.

Soms zijn er redenen om werving en regelwerk niet door mij te laten doen en het is inmiddels eerder regel dan uitzondering dat degene die dat dan overneemt, erachter komt dat dat toch moeilijker is dan verwacht.

Die zeven groepsbijeenkomsten die vorige week en deze week zouden plaatsvinden, dat werden er dus nog maar drie en het aantal deelnemers per groepsbijeenkomst is ook wat naar beneden bijgesteld.

Doorgaan met het lezen van “Een nieuwe les in jongleren….”

Even op de schapen wachten…

20181029_0840368024375917419230066.jpg

Sommige Nederlandes emigreren naar het buitenland op zoek naar rust, eenvoud en de natuur. En dan spelen er wellicht nog allerlei andere behoeften mee.

Ik geef ze geen ongelijk.

Toch heb ik in de afgelopen maanden ervaren dat emigreren niet persé nodig is om de drukte en herrie van Nederland te ontlopen. Ook onder de rook van een middelgrote stad “in de provincie” kan je die rust, eenvoud en natuur al ervaren. Hoewel die natuur natuurlijk wel relatief is in Nederland… toch heb ik zelfs op allerlei avonturen in gebieden in Europa waar de dichtsbijzijnde supermarkt drie kwartier verderop was, nog nooit zó intens rust ervaren als hier. Doorgaan met het lezen van “Even op de schapen wachten…”

Een herfstweekend

20181005_0912423922808342850938434.jpg

Het weer slaat om, het is fullblown herfst. Voor het eerst sinds mei of zo, regent het af en toe en wij wonen dus nog steeds zomaar in een bos, waar we, nu de herfst toch echt begonnen is, gewoon al ons derde seizoen meemaken. Want “Indian Summer” is óók gewoon een jaargetijde… toch?!

En dan gaat dit weekend ook nog eens de wintertijd in, tijd van de lange avonden. Ik ga het dus niet hebben over die discussie wintertijd versus zomertijd en of het al dan niet een goed idee is om dat uur-de-klok-verzetten afgeschaft moet worden of niet. Ik kijk gewoon uit naar die langere avonden. Wij hebben namelijk een houtkacheltje. Voor het eerst in mijn leven. En dat is leuk.  Doorgaan met het lezen van “Een herfstweekend”

ToO mAnY SpREadShEeTs…

SONY DSC
.. het staat in de kaarten geschreven….

Sinds 2014 werk ik met jaarbegrotingen. In eerste instantie gebruikte ik zo’n begroting om budgetten vast te stellen. Inmiddels heb ik die niet meer nodig om mijn uitgaven in toom te houden: nu vind ik twee paar schoenen een uitspatting terwijl ik zes jaar geleden zonder te knipperen twee grote dozen vol kleding inclusief meer dan twee paar schoenen kocht via internet.

Doorgaan met het lezen van “ToO mAnY SpREadShEeTs…”

’t Is maar een dier….. toch…?!

20181023_1936058889302569189597080.jpg

Pippa ging onder het mes. Ze heeft immers haar eerste loopsheid achter de rug en ik hoef dat niet persé ieder half jaar mee te maken. Er zijn al genoeg ongewenste honden in deze wereld, dus een nestje van haar – hoewel dat vast geweldige puppies zou geven – was niet echt een ambitie. Bovendien hebben niet gesteriliseerde teefjes een grote kans op melkklierkanker en daar zit ik niet persé op te wachten….

Dus bracht ik haar gisteren naar de dierenarts. Na nog wat telefonisch overleg naar aanleiding van een iets afwijkende bloedwaarde besloten we dat de operatie door zou gaan. Pippa zou onder narcose gaan het het zou vast wel goed gaan.

…. toch…?

Doorgaan met het lezen van “’t Is maar een dier….. toch…?!”

“Wat Jannie kan dat kan jij ook!”

scrunched-eyes-1431449-1919x1275

In blogs rond het thema FIRE (financial independent retire early) of – wat concreter – het versneld aflossen van je hypotheek. wordt veel gebruik gemaakt van voorbeelden. Fictieve of echte voorbeelden van mensen. U kent ze wel:

“Drie ton aflossen in tien jaar, Jannie deed het!”

of

“Een ton sparen, zo deed Sophie dat!”

Dergelijke verhalen worden verteld met het idee dat de lezers zich hierdoor kunnen laten inspireren en motiveren, soms wordt dat zo letterlijk genoemd in de verhalen.

Als gedragswetenschapper heb ik daar echter zo mijn eigen ideeën over. Er is namelijk veel wetenschappelijk onderzoek gedaan naar motivatie, ik vertel daar vandaag graag wat over.

Doorgaan met het lezen van ““Wat Jannie kan dat kan jij ook!””

Meer huis dan schuld…: een fijne start!

Een paar dagen geleden ontving ik via email de concepten van de akte van levering, de hypotheekakte en de nota van de notaris die hoort bij de koop van mijn nieuwe huis. Over anderhalve week is het namelijk zover en word ik na een korte pauze van twee maanden, wederom huizenbezitter.

Ondanks dat wij geweldig mooi wonen, hier in het bos, kijk ik ernaar uit. Het wordt het gezelligste en mooiste huis van de wereld namelijk, een thuis dat helemaal bij ons past.

Doorgaan met het lezen van “Meer huis dan schuld…: een fijne start!”

Deze week

Voor mij is het heel gewoon om in iedere schoolvakantie weg te gaan. In ons ouwe huis was ik immers liever zo weinig mogelijk en eigenlijk gold dat ook voor de twee woningen die ik daarvóór bewoonde. Behalve zeven jaar geleden, toen Zonne op een prachtige zondagmiddag van de herfstvakantie geboren werd, was ik in de afgelopen 20 jaar dus gewoon altijd in Frankrijk, in de herfstvakantie. Aan het klimmen. Ik heb daarvan genoten en ik kijk uit naar een volgende keer.

Vorig jaar bleven we voor het eerst thuis en ondanks dat dat toen tegenviel en ik me voornam dat we dit jaar wél weg zouden gaan, bleven we ook dit jaar thuis. Volgend jaar nieuwe ronde, nieuwe kansen: dan is alle onrust rondom de verhuizingen voorbij. 

Doorgaan met het lezen van “Deze week”

Leefstijlinflatie, maar dan voor FIRE-adepten….

a-round-and-a-round-1529838-1600x1200

Het valt me de laatste tijd vaker op: mensen die steeds weer nieuwe doelen stellen in hun streven naar FIRE (financial independent Retire Early) of HOT (FIRE-light, waarbij je genoeg passief inkomen heb om alleen leuk werk te doen voor een goed inkomen).

Ik doe dat zelf ook.

De zakelijke nullijn.

Vijf jaar geleden leefde ik nog op een absolute nullijn. Dat was de tijd dat ik nog personeel had – maar niet lang meer – en dus hoge vaste zakelijke lasten. Ik huurde een (veel te) groot kantoor voor een schrikbarend hoog bedrag. Ik moest iedere maand veel salarissen betalen. Ook betaalde ik de hoofdprijs voor digitale werkplekken en serverruimte en alle andere sh#t die erbij komt wanneer je met bedrijfsgeheime gegevens werkt in een team.

Regelmatig kwam het voor dat ik privégeld moest terugstorten naar “de zaak” om de salarissen te betalen en dat ik zelf maar een maandje geen salaris kreeg. Tja… dat waren nog eens tijden….

Doorgaan met het lezen van “Leefstijlinflatie, maar dan voor FIRE-adepten….”

Een dure maand

Eerst even een goed nieuwtje: Zonne en ik gingen gisteren naar zo’n blauw-met-gele winkel om naar bedden te kijken en we kochten niets.

We gingen namelijk alleen kijken. Zonne heeft namelijk geen bed meer sinds onze verhuizing. Nou is dat niet z’n ramp want ze slaapt toch altijd in mijn bed want die zou nou toch alleen maar in de opslag staan. Maar op een dag moet ’t kind toch echt wel weer een bed. Voordat ze 16 is of zo….

Dat nieuwe bed, daarvan gingen we dus de “mogelijkheden verkennen” in die bekende winkel. Nadat ze jarenlang in lelijke afdankertjes sliep wil ik namelijk een goednieuw bed voor haar kopen. En ook een nieuw matras en een nieuw dekbed met een nieuwe overtrek. Nieuwfrisfijn. Omdat ze zelf zo lief, fris en fijn is….. Doorgaan met het lezen van “Een dure maand”

Les in minimalisme: een kleine keukenvoorraad.

shutterstock_1076536211

In juli bedacht ik me dat ik deze periode in het boshuisje prima zou kunnen gebruiken voor oefeningen in minimalisme. Ik bedacht dat het leuk was om daar een serie over te schrijven: wat past bij ons en wat niet? Wat mislukt, wat lukt?

Vandaag schrijf ik over mijn lessen in “keukenvoorraadbeheer”.

Ik heb immers al best vaak gezocht naar hoe ik op een handige manier mijn maaltijden kan plannen. Zo heb ik een hele tijd met een weekmenu gwerkt. Ik leerde daar veel van en vooral leerde ik wat voor mij niet werkt.

Overigens dacht ik de laatste keer dat het werken met een weekmenu een blijvertje was, maar niets was minder waar…

Het kostte me toch wel veel tijd namelijk. En die app was toch  niet helemaal ideaal.

Vervolgens ging ik lekker weer ad hoc verder met die boodschappen en dat weekmenu. En ik bedacht vooral waar de ideale “boodschappen, recepten en voorraadbeheer – app” aan moest voldoen. Maar die is er dus (nog) niet.

Doorgaan met het lezen van “Les in minimalisme: een kleine keukenvoorraad.”

Beste anoniem. Ik ken je niet.

Ik heb erover gekozen om op dit blog over “alles dat me bezighoudt” te schrijven. De enige beperking die ik mezelf opleg is dat ik mensen niet persoonlijk aan de schandpaal nagel en dat wát ik schrijf enigszins lezenswaardig moet zijn. Ik schrijf dus niet over lichaamssappen en probeer niet te zemelen. Ik heb echter wel een mening en daar schrijf ik over. Over feminisme bijvoorbeeld en ook over financiële onafhankelijkheid (in twee definities). Mensen mogen van harte oneens met me zijn, ik ben dat soms ook met hen.

Mijn blog heeft dus een dagboekfunctie en zo heel af en toe schrijf ik een blogartikel onder wachtwoord omdat ik niet wil dat mensen zichzelf terug herkennen via internet. Soms ook ligt het onderwerp gewoon gevoelig bij mij persoonlijk en zit ik niet te wachten op kort-door-de-bocht reacties. Een kleine 100 lezers-en-reageerders waarvan ik tot op enige mate weet wie ze “in het echt” zijn en waarvan ik ook zo kan inschatten dat ze “in die echte wereld” geen directe banden hebben met mensen waarover ik schrijf, hebben dat wachtwoord. Veelal zijn dat mensen die zelf ook een blog hebben.

Steeds wanneer ik een artikeltje beveilig, krijg ik via email verzoeken om mee te mogen lezen. En vaak zeg ik dan “nee”. Immers: àlle “IkLeesAlJarenMetJeMee-mensen” zouden gewoon mijn buurvrouw kunnen zijn die zichzelf een nieuw emailadres heeft aangemeten.  Wanneer het gaat om privacy is internet een gevaarlijke wereld en ik bescherm met mijn wachtwoord niet alleen mijn eigen privacy, maar vooral die van anderen.

Mensen worden er soms boos van, als ik “nee” zeg.  Ze gaan met me in discussie. Ze gaan passief agressief doen. Ze roepen dat ze me dan niet meer willen volgen. Ik vind dat overigens prima.

Maar goed. Ik leg het gewoon even uit: 

Doorgaan met het lezen van “Beste anoniem. Ik ken je niet.”

Groot meisje

Kijk. 

Echte oorbellen. 

Want morgen ben je jarig.

Dan word je zeven jaar.

Oud genoeg voor gaatjes in de oren.

Stoer was je. Want het deed best pijn maar jij gaf geen kik.

Maar kijk nou.

Wat ben je mooi.

Wat ben je mooi, groot en stoer….
Mooi….
Groot…..
Stoer…..
Meisje wat ben je prachtig….

Making memories in autumn

shutterstock_754882633

Herinneringen maken. Dát is waar ik in deze periode in het boshuisje de prioriteit wil leggen.

En oh ja… iets met het voorbereiden van de verbouwing en de verhuizing naar ons nieuwe huis. Daar doe ik ook dingen voor. Dagelijks. Echt.

Making memories is een veel leukere focus.

Ik vind dat belangrijk. Niet voor niets staat dit doel bovenaan mijn lijstje met doelen en voornemens.

k wil mijn kind en mezelf mooie herinneringen geven. Niet alleen over hoogtepunten, maar ook een gevoel van veiligheid en rijkheid (wat iets anders is dan rijkdom).

Doorgaan met het lezen van “Making memories in autumn”

Psst… elfen bestaan gewoon wél….

20181007_1900317469207315443012882.jpg

Nog een dikke week en dan ben jij zeven jaar oud. En gezien de drukke agenda van al die Kinderen Van Tegenwoordig, die blijkbaar óók tijdens de herfstvakantie gewoon doorgaat, vierden wij je kinderfeestje dit weekend al.

Vorig jaar maakte ik namelijk de fout om het op een doordeweekse dag te willen vieren. Na de zoveelste afmelding werd het feestje vervolgens twee keer opnieuw gepland en tenslotte geannuleerd. Ik beloofde jou dat we het dan wel in het voorjaar zouden vieren en vervolgens vergaten we het allebei zo’n beetje. Inmiddels heb ik het in mijn agenda gezet en ken ik de regels die in dit dorp van toepassing zijn: vantevoren alles checken en regelen via de whatsapp en daarná pas uitnodigingen tekenen en uitdelen.

Dat ging dus helemaal goed en ik wilde er voor jou een onvergetelijk feestje van maken.

Doorgaan met het lezen van “Psst… elfen bestaan gewoon wél….”

Samenwerken om werkdruk te voorkomen.

pieces-of-puzzle-1569431-1279x852

…. Hoera, ik heb een nieuwe opdracht, en een hele leuke!

Dat dacht ik eergisteren… maar… het greep me óók een beetje naar de strot. Want já ik ga een onderzoek uitvoeren voor een onderwijsinstelling. Een hele leuke. En buiten mijn comfortzone dus ga ik veel leren. Het is ook een prima betaalde klus. Niet te veel, niet te weinig. Leuk onderwerp, leuke doelgroep om mee in gesprek te gaan, hele leuke methodiek.

En vervolgens vond ik gisteren weer een andere hele leuke aanvraag in mijn inbox. Iets met zieke mensen. Ook al zo’n interessant onderwerp….. Tja… tis de tijd van het jaar: de budgetten moeten altijd op in q4 en in dat kwartaal draai ik meestal de hoogste omzet. Goed nieuws voor mij, dus!

Mááár… Doorgaan met het lezen van “Samenwerken om werkdruk te voorkomen.”

Hoe gezonde achterdocht mij 500 euro bespaarde.

shutterstock_433446766

Als ik mijn best gedaan had, had ik het misschien zelf kunnen doen, die nieuwe hypotheek afsluiten. Maar er was dan toch wel een kans geweest dat die aanvraag was afgewezen. Ik ben immers ondernemer; ik heb wisselende inkomsten. Achteraf ben ik blij dat ik het niet zelf gedaan heb. Ik moest zó veel inleveren bij de hypotheekverstrekker en vervolgens is de aanvraag nog vaak heen-en-weer getikt. Dat was zonder tussenpersoon echt nog een veel moeizamer verhaal geworden en het had me veel tijd en kopzorgen gekost.

Ik begon er wel nog even aan om een execution only hypotheek af te sluiten. Ik vulde zo’n test in waaruit zou moeten blijken dat ik voldoende kennis heb over hypotheken om buiten dat financieel advies te kunnen. Ik slaagde dik voor de test, dat was me al voorspeld door één van mijn trouwe lezers die me op de mogelijkheid van het zelf afsluiten van een hypotheek wees.

Ik belde eens met een bank. Vroeg naar de afsluit- en advieskosten. Schrok me rot. Ging zoeken naar tarieven, vond vergelijkingstabellen en opsommingen. Blogde er eens over en las in de reacties over nog meer tarieven. Vroeg offertes aan via een vergelijkingssite, belde eens met wat “mannetjes” in mijn regio… Ik hoorde tarieven tot 4.000, en onder 2.000 leek niet haalbaar.

Ik had vooral gewoon helemaal geen zin om een keuze te maken. Ik wilde gewoon dat er maar één “mannetje” was en dat dat het was. Soms is het helemaal niet fijn om altijd maar weer te moeten kiezen van jezelf op grond van logische argumenten……

Maar ja….. leer dát maar eens af als je al jarenlang bovenop je geld zit….

Doorgaan met het lezen van “Hoe gezonde achterdocht mij 500 euro bespaarde.”