’t Is maar een dier….. toch…?!

20181023_1936058889302569189597080.jpg

Pippa ging onder het mes. Ze heeft immers haar eerste loopsheid achter de rug en ik hoef dat niet persé ieder half jaar mee te maken. Er zijn al genoeg ongewenste honden in deze wereld, dus een nestje van haar – hoewel dat vast geweldige puppies zou geven – was niet echt een ambitie. Bovendien hebben niet gesteriliseerde teefjes een grote kans op melkklierkanker en daar zit ik niet persé op te wachten….

Dus bracht ik haar gisteren naar de dierenarts. Na nog wat telefonisch overleg naar aanleiding van een iets afwijkende bloedwaarde besloten we dat de operatie door zou gaan. Pippa zou onder narcose gaan het het zou vast wel goed gaan.

…. toch…?

… vast wel…

… geen nieuws is goed nieuws immers….

… en in de tussentijd had ik het Eigenlijk Druk met vanalles wat werkgerelateerd is…

… dacht ik dat het eigenlijk weleens lekker was om gewoon achter de computer te zitten en de hele dag door te kunnen werken zonder dat ik tussendoor een hondje moest uitlaten…

… maar keek ik naar youtube filmpjes en schreef ik over Jannie….

… en bleef ik me bedenken dat geen nieuws goed nieuws was….

…. en kom op… het is maar een hond… waar maakte ik me druk over… toch…?

… maar het duurde toch wel lang tot het twee uur was en ik in mijn auto kon springen om haar op te halen…..

… en ik ging toch maar iets eerder dan pas om twee uur… puur toeval hoor… echt …

… nadat ik alle instructies over de nazorg had gekregen (hoe doen hondeneigenaren die ’s morgens in de file stappen om naar hun werk te gaan, om daar een uur of tien later weer uit te stappen dat toch…) en ik bijna 500 euro mocht afrekenen <kuch> werd ze opgehaald. Niks “niet helemaal stabiel op haar poten”, ze was haar enthousiaste vrolijke zelf…

… maar tijdens het laatste stukje van ons ritje terug naar huis, over het hobbelige bospad de helling op, begon te toch zachtjes te piepen, dus schakelde ik terug naar twee kilometerperuur….

… en thuis aangekomen was ze toch wel erg rustig…

…. kon ze haar draai niet vinden….

… kroop ze een beetje over het vloerkleed rond….

…. wilde ze heel graag bij me zijn….

…. was ze onrustig rustig….

…. maakte ik me zorgen…

… gaf ik haar ’s avonds om half acht toch maar die pijnstiller die ze volgens de dierenartsassistente pas vanaf de volgende ochtend nodig zou hebben….

… ging ze een kwartiertje later eindelijk rustig in haar mand liggen….

… trok ik haar een uurtje voor bedtijd voor de zekerheid toch maar haar anti-wondenlik-romper aan…..

… vond ik haar op slag nog veel zieliger….

…. heb ik toch maar besloten om op de bank te gaan slapen zodat ik bij haar kon zijn….

 

Hoe doen die ouders van zieke kinderen dat toch, zonder gek te worden?

18 gedachten over “’t Is maar een dier….. toch…?!

    • Gelukkig heb ik deze ervaring ook niet als ouder, Zonne is nog nooit echt ziek geweest…. wél een keertje (of drie…) naar de eerste hulp, maar dat was alleen uit voorzorg vanwege giftige besjes die niet giftig bleken (en dat vermoeden had ik toen al), een diamant in de neus en een aggressief konijn die in haar vinger had gebeten. In alledrie de gevallen was er geen paniek dus, eigenlijk was er niets aan de hand…..

      Pippa was vanmorgen veel rustiger dan dat we gewend zijn (normaal komt ze ons heel hard kwispelend en mega enthousiast begroeten, ’s morgens. En ze wil heel graag likken. Die romper blijft voorlopig nog maar even aan, dus.
      En de pijnmedicatie “kicks in” na een half uur, dan is ze ineens veel actiever.

      Tja, die operatie heeft gewoon echt wel een uur geduurd, da’s niet niks…

      Liked by 1 persoon

  1. Zo herkenbaar! Ik ben ook een watje als het om mijn dieren gaat. César is gelukkig drie weken geleden geweest, maar de meisjes moeten nog. Half november. Dat wordt een paar uur heel erg mijn best doen om aan andere dingen te denken totdat hopelijk het verlossende telefoontje van de dierenarts komt.

    Liked by 1 persoon

    • Tja met katten heb ik heel veel ervaring qua Dit Soort Ingrepen… maar… katten zijn véél en véél stoerder. Die laten niets merken en ondanks dat ik weet dat “zich normaal gedragen” bij poezen niets zegt, werkt dat blijkbaar veel beter op mijn gemoedrust. Sinds ik een hond heb begrijp ik de uitdrukking “zo ziek als een hond” pas ècht….

      (en nee ik ben geen kattenmens of hondenmens, wat een onzin… ik houd van àlle dieren…!!)

      Liked by 1 persoon

  2. Goedemorgen! Hopelijk gaat het weer een beetje met haar vandaag. Ik vind het ook heel lastig wanneer mijn hondje iets heeft/moet ondergaan. Ik werk 4×9 en dan gaat hij naar de opvang. Gelukkig vind hij dit heel leuk.

    Liked by 1 persoon

  3. Ik begrijp je wel en herken het zeker. Pippa is onderdeel van het gezin en volledig afhankelijk van jou. Kan behalve lichaamstaal niet veel aangeven.

    Na de laatste operatie van onze kater kreeg ik nog een boete voor 27km te hard rijden toen ik hem ging ophalen, terwijl ik normaal op de cruise control met het verkeer mee sukkel. Hoezo overbezorgd…..

    Liked by 1 persoon

  4. Ik snap je helemaal. Is ook heftig. Vooral omdat ze niets kunnen zeggen.
    Bijna alle katten hier hebben al een paar keer pittige ingrepen gehad en het went nooit, dat wachten op het verlossende telefoontje van de dierenarts.

    Liked by 1 persoon

  5. Heel herkenbaar. Gewoon een gezinslid net als verder alle anderen. Is bij Pippa alles eruit gehaald? Het kan namelijk ook larascopisch. Dan is het geen grote operatiewond maar kleine gaatjes. De eileider worden er via de gaatjes uitgehaald en de baarmoeder kan dan blijven zitten als die er goed uitziet. Die verschrompeld na verloop van tijd. Voor de hond minder belastend, is sneller hersteld. Voor degene die nog moeten misschien nuttig. Voor Pippa, Gute Besserung en laat je maar lekkker verwennen. Dat mag gewoon😂

    Like

  6. Een kennis van mij bracht haar hond voor sterilisatie naar de dierenarts.tijdens de operatie ging het fout…. hartstilstand. Zo naar! Een narcose kan echt gevaarlijk zijn voor een dier. Ik snap goed dat je je zorgen maakte en maakt.gewoon Het is er een van jouw roedel😉. Nou lekker verwennen en vertroetelen en ze knapt vast snel op.fr

    Liked by 1 persoon

  7. Hoe ouders van zieke kinderen dat doen?
    Of niet (en dus wel gek worden en rare dingen gaan doen)
    Of niet – eerst de praktische zaken oplossen (dekentjes, theetjes, pillen, doktersbezoek) en doen. En pas als er rust is, aan de emoties toekomen. Bij een boswandeling bijvoorbeeld, of bij het knuffelen met je huisdier of kind, of door een keer goed te kletsen met vriendinnen. En een keer rust zoeken in je eentje, voor het bezinken.
    Maar dat maakt zieke kinderen ook zo (onzichtbaar) zwaar. Het is niet alleen de dekentjes en het doktersbezoek, het is ook alle angsten binnen in jezelf waar je mee te dealen hebt. Of gek worden, maar ook dat is geen leuk leven.

    Liked by 1 persoon

  8. Pingback: Een herfstweekend | Struikelen

Wat vind jij daarvan?

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s