Een ander kostenplaatje.

house-1620334-639x703

Hoe het toen was.

In 2012, voordat ik wist dat aflossen van een aflossingsvrije hypotheek een mogelijkheid was en toen ik ook nog een leuke woekerpolis had, werd er maandelijks zo’n 1.600 euro per maand afgeschreven door De Bank*. De hypotheekkosten. Hopla. Alsof je een emmer leeg gooit.

Ik stond daar overigens niet bij stil. Het was zoals het was. In die tijd betaalde ik óók nog zo’n 800 euro per maand aan de kinderopvang* en werd er iedere maand 196 euro (ja ik weet het nog precies…) geïncasseerd door de IBG omdat ik die studieschuld nog had.

Ik had overigens ook een dubbel abonnement voor de mobiele telefoon, om maar eens iets te noemen. Kort gezegd: er ging iedere maand een sh#tload aan geld uit en ik had geen idee hoeveel dat eigenlijk was en waarin het “op” ging. Blijkbaar verdiende ik genoeg geld om dat te betalen, was toen mijn redenering.

Doorgaan met het lezen van “Een ander kostenplaatje.”

De maandag na zwarte vrijdag

Clearance Sale text

Helaas is het niet aan mij voorbij gegaan.

Afgelopen vrijdag was het zwarte vrijdag.

Dat betekent zo veel als dat winkels roepen dat ze vanalles verkopen tegen Betere Prijzen Dan Ooit.

En zo links en rechts hoorde en las ik dat mensen zo al hun wensenlijstje hadden. Ze gingen hun slag slaan. Niet dat ze zich lieten verleiden, natuurlijk. Nee man wat denk je wel. Zo zijn ze niet. Nee ze hadden al langer iets op het oog en hebben gewacht tot Die Geweldige Aanbieding.

Doorgaan met het lezen van “De maandag na zwarte vrijdag”

We zijn thuis.

20181122_1936568997732005132052650.jpg

Eigenlijk was vandaag mijn hele dag vol met zakelijke afspraken. Nadat ik dagenlang kasten en bedden in elkaar gezet had, moest er weer gewerkt worden.

Maar toen werd die éne afspraak in de Randstad geannuleerd. En de andere was veel dichterbij waardoor ik ineens tijd had. Tijd om wat kleine puntjes op de “i” te zetten. Tijd om de inhoud van de koelkast én de diepvries van ’t ene naar het andere adres over te hevelen: van ons huisje in het bos naar het nieuwe huis in dorp.

Doorgaan met het lezen van “We zijn thuis.”

Kantoor aan huis

telecommuting-1494273-640x480

“Ah, hier komt zeker je kantoor?” zeggen mensen wanneer ik ze rondleid in ons nieuwe huis en we de zolder bereikt hebben.

Het is een fijne zolder met twee grote dakkapellen aan beide zijden. De overloop én de zolderkamer hebben daglicht. Er is een mooie zolderkamer gemaakt, met zelfs een wasbakje. Ik vind “stromend water boven” namelijk luxe, vooral wanneer dat op zolder is. In ons ouwe huis hadden we alleen op de begane grond stromend water….

Doorgaan met het lezen van “Kantoor aan huis”

Klussen is leuk

Ik heb nog niet zo veel geklust in mijn leven. Ik vond het niet leuk. Dacht ik. Dus was er daar die klassieke rolverdeling in mijn laatste verhuizingen: DeMan hing de lampen op, boorde gaten in muren en zette de kasten in elkaar terwijl ik wel een muurtje wilde schilderen en me verder met plezier schikte in de rol van assistent.
DeMan had er immers ook veel meer verstand van en wilde alles graag op zijn manier doen. Eén kapitein is genoeg op een bootje. Ik hield het plankje wel vast en gaf de hamer aan.

Zoiets.

Doorgaan met het lezen van “Klussen is leuk”

Meevallers en tegenvallers.

De verhuiswagens zijn weg en de opslag is leeg. 

We zijn verhuisd. 

Er is niets kapot gegaan. Het verhuizen ging ook sneller dan de vorige keer, toen alles naar de opslag moest. Toen waren er ook maar drie mannen, deze keer waren ze met zijn vieren. Toen hadden ze één minivrachtwagentje bij zich waar ze twee keer mee moesten rijden. Nu hadden ze er daar twee van. Toen gingen ze een uur lunchen, nu was die pauze korter. 

Om drie uur was alles over. En toen waren we er ook achter dat de roldeurkastjes die ik bedacht had voor op zolder, voor een soort knieschot-oplossing, niet door het trapgat pasten. En ook de tafel voor op zolder niet. Ook heb ik ontdekt dat die grote kledingkast tóch niet past in het kleine slaapkamertje. De muren zijn te laag of de kast is te hoog,  kiest u zelf maar.

De roldeurkasten gaan dus naar de berging, het stellingkastje voor de berging gaat weg en de tafel die niet naar boven kan en de te hoge kast staan gratis af te halen op marktplaats. Voor de kast had ik gisteren acht belangstellenden en morgen wordt hij opgehaald. 

Ook zijn er drie van de acht beddepoten van mijn tweepersoonsbed kwijt. De vorige verhuizers (eentje is blijkbaar inmiddels ontslagen) deden er vijf in een doos, de andere drie zijn onvindbaar. De verhuizers van gisteren waren ervan overtuigd dat ik ze vast nog ergens ga tegenkomen. We gaan het meemaken……

Het beste nieuws is echter dat deze tweede verhuizing géén stress kostte. Het was eigenlijk best saai: mijn taak was dirigeren van meubels naar kamers. Ondertussen slackte ik wat totdat ik bedacht dat ik net zo goed al gewoon de keuken kon inruimen. 

Er valt dus niet zo heel veel uit te pakken vandaag, zo zonder kasten. 

Vandaag moeten we dus stante pede op zoek naar een nieuwe kast, eentje die past. En komend weekend… komend weekend komen de hulptroepen. Dan gaat het helemaal goed komen met het nieuwe huis!

Mijn 5e poging tot een weekmenu

Ja mensen daar ben ik weer met een nieuw weekmenu verhaal. Ik heb namelijk een nieuwe manier gevonden. Het werkt al drie dagen. 

Ook de vorige keren had ik het ei van columbus gevonden, I know. Maar nu dus een nog groter, mooier, beter ei, echt!

Mijn blog heet niet voor niks “Struikelen” ik probeer vanalles maar niet alles lukt. Ik kan mezelf en ook u, mijn lieve lezer, dus niet beloven dat ’t wat wordt deze keer. Maar ik doe opnieuw een poging. En ook wanneer ik ’t maar een maand volhoud, is er altijd weer wat geleerd. 

Wat ik al leerde van alle pogingen….

Zo leerde ik, toen ik een tijdje geabonneerd was op van die bestwelprijzige maaltijdboxen, de meerwaarde van sauzen. Er was namelijk altijd een saus. En sommige sauzen zijn heel makkelijk. Bijvoorbeeld: yoghurt met een beetje mosterd en dille-uit-de-diepvries. Eén minuutje werk; heerlijk over sperziebonen.

Doorgaan met het lezen van “Mijn 5e poging tot een weekmenu”

Budgetteren maar dan anders.

old-icelandic-cashiers-till-1625100-640x960

Sinds eind 2013 budgetteer ik. Dat begon met weekbudgetten, waarbij ik de bedragen waarvan ik per week zou moeten rondkomen bepaalde aan de hand van informatie van het NIBUD en mijn uitgavepatroon in de periode voorafgaand aan dat eerste budget. Ik begon ruim en zag er een uitdaging in om minder uit te geven dan gebudgetteerd. Zo vond ik voor mezelf een uitgavepatroon waar ik blij van werd.

Mijn definities van budgetteren en begroten

Al snel liet ik de weekbudgetten los en ging ik naar maandbudgetten en jaarbudgetten. Sommige uitgaven heb je immers niet iedere week of maand. En ook die budgetten liet ik na een paar jaar los: ik noemde het begrotingen.  Doorgaan met het lezen van “Budgetteren maar dan anders.”

Vrienden

Wij hadden een bijzondere vriendengroep toen we 18 waren.

Een jongen die de ene week op Prince leek en de week erna op Johnny Rotten, eentje die later de diagnose “schizofrenie” kreeg, een meisje dat na een lange depri periode wel ineens erg vrolijk was, een jongen die zich in extravagante dameskleding uitdoste. Ook de mensen zonder “diagnose” hadden zo hun dingetjes, opgroeien en volwassen worden was voor ons allemaal niet gemakkelijk.

Als je in een dorp woont, kom je elkaar dan blijkbaar vanzelf tegen. Wij waren de hippies van het dorp en dat waren we.

Ik kan me nog goed onze verontwaardiging herinneren toen dé rijkste inwoner van ons dorp een feest gaf. De gasten konden parkeren in óns park, op óns grasveld, waarna ze met busjes naar de feestlocatie vervoerd werden. We zagen ministers en andere hoogwaardigheidsbekleders voorbij komen. Op ons grasveld dat steeds meer veranderde in een modderboel. Het grasveld waar wij nadat we al het zwerfafval opruimden, onder de grootste boom altijd een vuurtje maakten, op kratjes bier zaten en jointjes rookten met een gitaar erbij. Ik herinner me ook nog dat een jongedame met haar blote tetten tussen die sjieke mensen door ging rennen, leuzen roepend… maar wie van ons dat was weet ik niet meer… echt niet… hmmmzzzz….. Doorgaan met het lezen van “Vrienden”

Expeditie kruipruimte.

download

Al sinds mijn 18e woon ik “op mezelf” en ik was al een keer eerder eigenaar van een huis. Eerder huurde ik appartementen en huizen en daarvóór heb ik heel wat verschillende studentenkamers bewoond. Eentje tegelijkertijd, dat wel.

Ik heb dus ervaring met wonen.

Ik was zo-iemand die de studentenkamer, het appartement en ook die jaren ’30 woning accepteerde zoals ‘ie was. Het huis overkwam me en daarmee werd het niet van mij.

Zelfs bij de oplevering van mijn vorige huis waarin ik 12 jaar woonde, kon ik niet precies vertellen wat wat was en waarnaar toe liep en welke van de twee expansievaten eigenlijk overbodig was. Ik had dat dus nooit uitgezocht.

Dat dus.

Dat gaat me nooit meer gebeuren.

Deze keer wil ik mijn huis willen kennen. Ècht leren kennen.

Doorgaan met het lezen van “Expeditie kruipruimte.”

Wat de huizenswitch betekent voor mijn financiële situatie

accounting-calculator-9-1241870-640x480

Ik verkocht dus een huis, een paar maanden geleden. En een week geleden kocht ik er eentje die wel wat goedkoper was.

Dat verhuizen mij een groot financieel voordeel oplevert is voor mij geen argument geweest om de knoop door te hakken voor deze huizenswitch, maar het is wel mooi meegenomen.

Inmiddels is de koop gesloten en zijn alle kosten die daarmee gemoeid zijn, betaald. Ik heb een nieuwe hypotheeklening. Wat dat betekent voor mijn financiële situatie en hoe zich dat doorvertaalt naar mijn financiële toekomst, heb ik gisteren in een grafiek gezet. Komt ‘ie….:

Doorgaan met het lezen van “Wat de huizenswitch betekent voor mijn financiële situatie”

Over het comfort van een toiletpot

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het is me gelukt om 45 jaar oud te worden zonder ooit na te denken over het comfort van een toiletpot. Ik ging zitten, deed mijn ding en dat was het dan wel weer. Zo lang het er maar fris genoeg uitziet (en mijn standaard daarvoor is niet eens zo hoog) is het voor mij al snel goed.

Op vakantie kom je vaak heel oncomfortabele toiletten tegen. Voor mij hoort dat bij het vakantiegevoel. Ik heb nooit het Hollandse gemopper over Franse hurktoiletten begrepen; lekker hygiënisch toch…?

Maar in je eigen huis. Daar ligt dat blijkbaar toch anders voor mij….

Doorgaan met het lezen van “Over het comfort van een toiletpot”

2018: nu al geslaagd.

yellow-wins-1189807-1278x958

Ik houd van goede voornemens en jaardoelen. Ze geven me focus en richting, bovendien benadrukken ze me mezelf te blijven zien als “nooit te oud om te blijven ontwikkelen”.

Ik zal daarom waarschijnlijk altijd voornemens blijven hebben en plannen blijven maken. En ik zal er ook altijd na een tijdje achter komen dat ik misschien wel te veel van mezelf verwachtte, dat ik niet helemaal realistisch was geweest of dat ik gewoonweg te veel een gewoontedier ben om mezelf te veranderen in de “verbeterde ik”. Falen mag echter. Mij gaat het niet alleen om het eindresultaat, maar ook om de weg ernaar toe: wat leer ik ervan doelen te halen en wat leer ik ervan om doelen níet te halen? Dat is ook waarom mijn blog “Struikelen” heet. Ik struikel graag. Want wie nooit probeert die heeft sowieso niets bereikt.

Doorgaan met het lezen van “2018: nu al geslaagd.”

Het mooiste kado

paper-chain-in-the-dark-1152593-1279x850.jpg

Met vele andere Nederlanders leverde ik vanavond mijn eigen bescheiden bijdrage aan de drukste avondspits van het jaar. Er stond, hoorde ik op de radio (want ja… ik luister heel ouderwets nog graag naar radio één wanneer ik in de file sta) ruim 1100 kilometer file.

Gelukkig voor mij, die dichtbij de Duitse grens woont en ook nog eens met een zachte chee praat, staan de meeste files in de Randstad. Mensen betalen daar niet alleen het dubbele voor een huis als dat van mij, maar ze doen ook nog eens veel langer over hun reis van huis naar werk en andersom. Dat is wel een beetje een oneerlijke wedstrijd trouwens want ik werk dus vanuit huis en heb maar één of hooguit twee keer per week een externe afspraak die ik bovendien bijna altijd buiten de filetijd om plan, bovendien zijn veel bezoeklocaties goed bereikbaar met OV.

Maar goed. Ik dwaal af. Ik wilde het vanavond even over iets anders hebben.

Doorgaan met het lezen van “Het mooiste kado”