2018: nu al geslaagd.

yellow-wins-1189807-1278x958

Ik houd van goede voornemens en jaardoelen. Ze geven me focus en richting, bovendien benadrukken ze me mezelf te blijven zien als “nooit te oud om te blijven ontwikkelen”.

Ik zal daarom waarschijnlijk altijd voornemens blijven hebben en plannen blijven maken. En ik zal er ook altijd na een tijdje achter komen dat ik misschien wel te veel van mezelf verwachtte, dat ik niet helemaal realistisch was geweest of dat ik gewoonweg te veel een gewoontedier ben om mezelf te veranderen in de “verbeterde ik”. Falen mag echter. Mij gaat het niet alleen om het eindresultaat, maar ook om de weg ernaar toe: wat leer ik ervan doelen te halen en wat leer ik ervan om doelen níet te halen? Dat is ook waarom mijn blog “Struikelen” heet. Ik struikel graag. Want wie nooit probeert die heeft sowieso niets bereikt.

Hoe zat het ook alweer?

Het is drie november en dit jaar, het jaar 2018, duurt dus nog minder dan twee maanden. Ik heb dus nog minder dan twee maanden de tijd om alle doelen die ik een klein jaar geleden stelde voor dit jaar te halen.

Voor mij stond één ding vast, toen ik in december 2017 nadacht over mijn doelen voor het jaar erna: we zouden gaan verhuizen. Zonne zat toen al een paar maanden met heel veel plezier op haar nieuwe school en ik had de wijde omgeving van die school al goed uitgecheckt. Ik wist wat ik wilde, qua wonen. Ik kon het me permitteren omdat ik in de vijf jaar daarvoor behoorlijk had gewerkt aan mijn hypotheekschuld: ik zou geen schuld overhouden bij verkoop. De tijd zat ook nog eens mee want de huizenprijzen zaten al een tijdje in de lift waardoor ik mijn huis voor eenzelfde of hoger bedrag zou kunnen verkopen als dat ik er zelf voor betaald had.

En dan was de hypotheekrente ook nog eens heel gunstig.

De hoogste tijd.

Ik vond eigenlijk dat ik dat huis al lang te koop had moeten zetten. Nadat mijn liefdesrelatie ontplofte en ik er alleen achter bleef, is het me eigenlijk nooit ècht gelukt om er mijn eigen plekje van te maken, zelfs niet toen mijn dochter geboren werd. Bij vlagen was ik er blij en kon ik van de tuin genieten. Maar vaak was die tuin gewoon gigantisch veel werk, de huiskamer een donkere plek en voelde alle “rommel” in de tuinkamer, de kelder en de zolder als een rugzak met stenen.

Júist die rugzak met stenen hield me tegen. Ik wist dat ik erdoorheen moest akkeren en er korte metten mee moest maken. Maar de klus leek gewoonweg te groot. Dus ik stelde het uit: september werd oktober, toen volgde november en vervolgens maakte ik er in december maar een doel voor het volgende jaar van.

Zo gaat dat soms.

De andere doelen en voornemens.

Ik bedacht natuurlijk allerlei andere leuke doelen: beleggen, beleggen en nog eens beleggen. Aflossen was immers niet nodig want ’t huis ging sowieso verkocht worden en dat alleen al zou een enorme financiële stap voorwaarts betekenen.

En dan ging ik in 2018 ook meer genieten, vond ik. Ik ging goede gewoontes ontwikkelen zodat ik op die vrouw ging lijken die ik zo vaak op sociale media en in reclames tegenkom. Een vrouw met altijd een geweldig kapsel, altijd zen, met een goddelijk lijf en die nooit uit haar mond stinkt. En die ook nog eens een bijdrage levert aan een betere wereld. De beste moeder van de wereld. Met een rijk sociaal leven en hele interessante bezigheden. In topvorm spelenderwijs sportprestaties neerzettend. En ook nog eens een vrouw die geen rommel heeft in huis.

Zo iemand.

Ik ben nog steeds niet perfect.

Tja daar is weinig van gekomen, van al die goede gewoontes…

’t Sporten kabbelde gewoon op zijn janboerenfluitjes door en daarmee ben ik niet zo sportief als die ideale vrouw, maar wel sportiever dan veel andere vrouwen.

Ik heb nog steeds rommel om me heen: aan het einde van de dag kun je precies zien wat ik die dag gedaan heb en met een beetje doorzetten zie je het aan het einde van de week nog steeds. Met alle andere dagen erbovenop. Als jaarringen.

Ik zou ook meer “me-time” creëren om met die tientallen vriendinnen leuke dingen te gaan doen; logeerweekendjes voor Zonne en iedere week een vaste oppas.
Wat dat betreft heb ik, sinds het huis verkocht is, zelfs een stap terug gedaan.

En oh ja. Minder sociale media. Niet gelukt. En meer ga ik daar niet over zeggen… hmmmz….

Wat wél gelukt is….

Alle beleggingsdoelen zijn gehaald en meer. De spaarrekeningen zijn gevuld en ik begin met een hypotheekschuld die 13% lager is dan de waarde van mijn huis. Eigenlijk heb ik dus al 13% van “mijn nieuwe hypotheek” afgelost en dat percentage gaat alleen maar groeien.

Ik wilde minder vlees gaan eten en dat is zonder probleem gelukt. Dat er geen supermarkt in de buurt is, is daar de voornaamste reden voor. Maar hee… ’t is wél mooi gelukt!

Wat ook wel gelukt is, denk ik, is dat we ieder weekend een leuke activiteit doen. Dat kan “gewoon een simpele wandeling zijn” door het bos, overigens. Maar oh mèn wat hebben we het gezellig, wat maken we leuke avonturen mee, wat is dat toch leuk.

De nadruk op “leuk” leggen is eigenlijk genoeg. Zelfs stofzuigen kun je op twee manieren doen: dansend op lekkere muziek of met een sjaggerijnig hoofd. Ik kies steeds makkelijker voor de eerste versie. Dat was géén voornemen of doel, maar het maakt wèl dat de kwaliteit van mijn leven toegenomen is. Daar mag ik mezelf best een complimentje voor geven.

Maar… wat vooral gelukt is…. …. is dat ik na maandelang uitstellen uiteindelijk toch aan de slag gegaan ben. Ik heb alle stenen uit die rugzak gegooid, heb me ontdaan van oud zeer en ouwe troep. Ik heb mijn huis te koop gezet, ’t is verkocht, de spullen die ik wilde houden zijn ingepakt, we hebben ons boeltje gepakt en we zijn “er” weg. Wat dat betreft is “te laat” zo veel beter dan “nooit”!

De conclusie over de voornemens en doelen van 2018.

Veel doelen blijven staan “voor ooit”. Maar eigenlijk was maar één doel echt belangrijk en dat doel is gehaald. We zijn weg uit ons oude huis en over een paar weekjes wonen we in ons nieuwe huis.

2018 is een geslaagd jaar.

En dan kan ik altijd volgend jaar nog aan yoga gaan doen, toch?

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in huizenverkoop, laterisallangbegonnen, Ontrommelen, opruimen, remember2018, verhuizen, voornemens en doelen, wonen. Bookmark de permalink .

6 reacties op 2018: nu al geslaagd.

  1. HereIsTom zegt:

    Ja mooi, het belangrijkste is gelukt, een ander huis en minder schuld.
    Yoga kan altijd nog 😉

    Liked by 1 persoon

  2. Anja zegt:

    Mooi stuk, heel mooi. Ik kan met je levellen op meer punten dan je waarschijnlijk weet. Oud zeer en de wens om vernieuwing waren hier de reden voor De Grote Schoonmaak die uiteindelijk uitmondde in een minimalistischere leefstijl. Bijzonder hoe dingen soms zo kunnen lopen. Tof dat je zo’n evaluerend stukje schrijft en stil staat bij wat er gebeurt in het leven van alledag. En kudoos dat je het allemaal doet. Ik vind dat je heel trots mag zijn 🙂

    Liked by 1 persoon

  3. Nah…. je kunt naar mijn ervaring maar met een paar doelen tegelijk grote stappen maken. En dat heb je gedaan. Dat zullen dan ook wel de belangrijkste zijn 😉

    Die yoga komt nog wel. Of niet, maar dan was het kennelijk niet echt belangrijk.

    Liked by 1 persoon

  4. San zegt:

    Goed bezig!

    Like

  5. petra1945 zegt:

    Ik ben eigenlijk zo benieuwd hoe het was om na de overdracht je nieuwe huis binnen te stappen… en de zaak te zien opstarten.

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s