Imperfectie mag er zijn

85808-magnet-a-clean-house-a

Laatst belde ze. Het was druk op de weg en ze ging het niet redden om haar zoon op tijd op te halen van de BSO. Of ik misschien….?

Ja natuurlijk. De BSO is immers twee minuten lopen en ik vind haar zoon lief. ’t Is een kind met een iets ingewikkeldere gebruiksaanwijzing dan de meeste kinderen en dat is best lastig voor haar. Wat mij betreft compenseert hij die gebruiksaanwijzing ruimschoots met zijn natuurlijke charme en zijn grote hart, hoewel het gewoon wel even geduurd heeft tot ik dat ontdekte. Zij kan echter niet iedereen zomaar even vragen om in te springen en als zelfstandige moeder zonder partner heeft ze dat vangnet even hard nodig als ik. Ik zei dus “ja”.

Huppelen

Dus ik haalde hem op. Omdat het voor hem lastig is om onverwachts te schakelen ging ik vroeg, vertelde hem dat ik nog even een rondje door het bos ging met Pippa en dat ik hem daarna kwam ophalen omdat mama in de file stond. Toen ik tien minuutjes later terugkwam, stond hij te wachten op mijn komst en hij ging huppelend en druk kletsend met me mee.

Een bijzondere maaltijd

Het werd later en later en eigenlijk hadden wij restjesdag. Op het menu stond een omelet met wat restjes broccoli en aardappel, opgeleukt met rode paprika en een stamppotje van zoete aardappel, prei en rucola. Dat zou net genoeg zijn voor Zonne en mij, maar toen ze er om half zeven nog niet was schoof ik toch maar een noodgevallen-diepvriespizza met wat extra tomaat en kaas in de oven, bakte een flinke portie kastanjechampignons en dekte voor vier personen. Ze kon aanschuiven zodra ze er was, wij begonnen alvast.

Het was een wat bijzondere maaltijd met samengeraapte gerechten die niet persé bij elkaar pasten, maar het smaakte goed. De restjes-omelet ging ze ook eens vaker maken en zowel de kinderen als de volwassenen waren blij dat de champignons alleen voor de volwassenen waren. Die smaakten namelijk héérlijk.

Een huis dat niet helemaal opgeruimd is

Ze was al een tijdje niet in ons NieuweHuis geweest en wilde na het eten graag een rondleiding. Ik liet haar de vers geschilderde gang zien en vertelde waarom er nog twee onbewerkte stukken zachtboard staan. Ik liet haar mijn inmiddels redelijk opgeruimde slaapkamer zien en samen hadden we het over waarom er op dat éne stuk nog geen vloer ligt en we brainstormden over eventuele oplossingen. We keken even in de badkamer, die is immers nog steeds verouderd en niet echt mijn smaak, maar alles werkt en je wordt er schoon.
Ik maakte een grapje over dat het voordeel van zwarte wastafels is, dat je goed kunt zien welke van het kind is omdat die onder de tandpastaspetters komt te zitten en de spiegel ook. Beter spetters dan gaatjes, trouwens.
Op zolder vertelde ik waarom er overal peper ligt en samen hingen we over mijn zaaibedden om te checken of er al wat opkwam.

Een ideaalbeeld voor wat?

Ze vertelde me dat ze het zo mooi vond om aan mij te merken dat ik blij ben met mijn huis en me niet druk maak over de ondergespetterde wastafel en een zolder met peper op de vloer. Dat haar moeder haar altijd het gevoel geeft dat ze een slechte huisvrouw is omdat haar huis niet spic en span is.
Ik vertelde dat ik vroeger twee dagen mijn best deed om mijn huis helemaal schoon te maken voordat ik jarig was, en dat mijn moeder vervolgens binnen vijf minuten na binnenkomst een spinrag zag hangen in een hoek van de woonkamer die ik over het hoofd gezien had. Zo’n spinrag kon mijn hele dag verpesten omdat het me maar niet lukte om te voldoen aan het ideaalbeeld dat ik wilde overbrengen.
Vervolgens was het bezoek altijd minder gezellig, de stress zat immers al een week vóór dat bezoek in mijn lijf.

Een stoel die altijd vol was ligt

Ik vertelde ook hoe ik altijd blij werd van een bezoek aan mijn buren in het Ouwehuis, die ongeneerd een stoel die altijd vol schone was leek te liggen leegruimden wanneer ik eens onverwachts op de koffie kwam. Tijdens een verjaardag kwam ik erachter dat die was er óók lag wanneer het bezoek wèl verwacht werd. “Hier in huis wordt geleefd” was het droge commentaar van de buurvrouw, terwijl ze de boeken die verspreid lagen op de bank even opstapelde waardoor ik kon zitten. Hun huis was even groot als dat van ons maar wel drie keer zo vol en dat was prima. De buren waren relaxed en ik voelde me er welkom. Daar ging het om.

Ik ben mijn ideaalbeeld

Die moeders van ons die blijven ons maar opvoeden. Maar dat wij als veertigers nog steeds braaf willen voldoen aan het beeld van een ideale huisvrouw dat doen we zelf, besefte ik een paar jaar geleden. En dat was het moment dat ik daarmee ophield. Mijn huis is van mij, bezoek is welkom en ik ontvang ze liever met open armen dan met geknepen billen. Dat er hier en daar een stofvlokje ligt of een ragje hangt dat deert mij niet. De peper op mijn zolder doet me glimlachen en de rommelige wastafel van mijn dochter ook. Ik houd van haar en van haar tandpastaspetters houd ik ook. Ik houd van mezelf omdat ik van haar spetters houd en mezelf vergeef dat ik die spetters niet iedere dag wegveeg en de badkamer blinkend achterlaat. Ik schaam me daar niet voor, ik ben er juist trots op dat ik zelfs van haar tandpastaspetters houd.

En als ik te weinig eten gekookt heb voor onverwachts bezoek, eten we er gewoon een boterhammetje bij. Met een glimlach. Want goed genoeg is goed genoeg.

Helaas lukt het me nog niet om mezelf op àlle aspecten in het leven met die glimlach blijven zien, maar ook over die imperfectie zou ik misschien wat vaker mogen glimlachen….

20190308_101106955269888953934584.jpg

Dit blogje schreef ik ter ere van Internationale Vrouwendag.

17 gedachten over “Imperfectie mag er zijn

  1. Ik lees lleen maar hoe geweldig je omgaat met de handleiding van je buurjongen! Bij deze een groot compliment! (even aankondigen dat je hem op komt halen en hem zo de tijd geeft te schakelen! En superlief uiteraard dat je je buurvrouw helpt! L

    Liked by 1 persoon

  2. Wat leuk om te lezen. Zowel hoe je bijspringt bij collega moeder en haar zoontje de gelegenheid geeft om te wennen aan de verandering. En hoe je blij bent met je huis. Dat met moeders is herkenbaar. Ik probeer het maar naast me neer te leggen. Wat niet altijd even goed lukt overigens.

    Liked by 1 persoon

  3. Deze week heb ik iemand ingehuurd om mijn grote keuken 6×4 en veel losstaande dingen (koelkast, vriezer, gasfornuis, keukentrolley) eens helemaal goed schoon te maken. Ik kom er niet aan toe om bovenop en achterkanten alles goed te doen, kost me al moeite genoeg de normale dingen te doen en de vloer bij te houden.
    Daar kan ik me dan wel blij mee voelen dat dat goed gedaan is en zij ook met haar extraatje.

    Knap hoe je met andere gebruiksaanwijzingen omgaat.
    Mijn dochter heeft een buurvrouw met tiener met beperkingen en mijn dochter was de eerste die aan de moeder vroeg hoe zij het beste kon reageren op alles en wel en niet doen, buurvrouw was helemaal verrast dat iemand dat vroeg en was daar ook blij mee.
    Dochter heeft jaren in creche gewerkt en deels pabo gedaan.

    Liked by 1 persoon

    • Het helpt mij dan wel weer dat ik ervoor gestudeerd heb om gebruiksaanwijzingen te leren kennen. Hoewel ik daar bij “grote mensen” niet altijd rekening mee wens te houden omdat dat dan ten koste zou gaan van ruimte die ik ook zelf gewoon wil innemen, is dat bij kinderen natuurlijk een heel ander verhaal.

      Like

  4. Aaaa, moeders, nu ze er niet meer is denk ik het zelfs te missen. Die goed bedoelde bemoeinissen (al ergerde ik er mij eerder wezenloos aan). Gelukkig heb ik nog een schoonmoeder 😉

    Like

  5. Je blogs worden iedere dag mooier…

    Mijn moeder gaf nooit commentaar, mijn (overigens lieve) oma zag altijd alles dus zij was zelf allergisch voor de “maar Annie, heb jij daar een vlek!” geworden.

    Liked by 1 persoon

  6. Pingback: Museumbezoek met kind: Geofort Herwijnen | Struikelen

  7. Als alleenstaande vader (OK, voor de kinderen doet moeder ook mee, dus niet helemaal vergelijkbaar) vind ik je verhaal over het huishouden heel herkenbaar.

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s