De liefste poes van de wereld

wp-1483602243488.jpg

Ik groeide op met katten en van allemaal heb ik veel gehouden. Als kind was daar die geweldige kater die toeliet dat we hem poppenkleren aan deden en zich liet vervoeren in de poppenwagen. En toen ik student was was daar die lieve kater die zich in een mandje aan een touw van de derde verdieping naar beneden liet transporteren en vice versa: poezen horen buiten, immers.

Toen Zonne geboren werd waren er twee poezen in ons huis.

Achilles, de stoere, sjaggerijnige jeweetwelkater

Die éne kat waarvan de asielmedewerkers ooit zeiden dat hij niet bemiddelbaar was. Een volwassen kat met een onbekend verleden, van onbekende leeftijd. Die ongedurig en luid miauwend langs de tralies van zijn asielverblijf liep en me doordringend en boos aankeek. Een kat met gekke tics, waaronder het dwangmatig likken van zijn achterpoten; gedrag wat hem zijn naam “Achilles” opleverde: stoer en sterk, met een zwakke plek…

Dat was de kat die het moest worden. Waarvan ik dacht dat hij misschien nooit zou aarden bij mensen in een huis, maar stel dát hij ervandoor zou gaan, dan zou hij het misschien alsnog beter hebben dan in het asiel.

Jarenlang was Achilles, die ik al snel Gilles noemde, onaangepast en onvoorspelbaar. Maar met de tijd werd hij steeds gezelliger totdat eigenlijk niet meer te merken was van hoe ver hij kwam. Tegen de tijd dat Zonne geboren werd was hij niet uit de kinderwagen weg te slaan: zijn vaste plekje voor dutjes.

Een jaar of vier geleden was ik Gilles ineens kwijt. Nou ging hij er wel vaker vandoor maar uiteindelijk kwam hij altijd terug. Nu niet meer, helaas. Een telefoontje naar de dierenambulance leverde zekerheid op: Gilles was een auto tegengekomen. Zijn stoere sterke schedel toch niet sterk genoeg voor de botsing.

Freya, een avontuurlijke ziel

En dan had je Freya. Een nog hele jonge poes die zwanger het asiel in kwam en eigenlijk al voordat ze volwassen werd een nestje kreeg. Logisch dat ik haar noemde naar de godin van de vruchtbaarheid. Overigens is die godin een stoer wijf, moet je maar eens lezen, hier…. In Noorwegen zijn er blijkbaar geëmancipeerde godinnen geweest, helemaal top.

Freya kreeg na dat eerste nestje geen kittens meer: er zijn al genoeg katten in deze wereld. Ze was een echte kat: binnen een theemuts maar buiten een jageres. Haar favoriete prooidier was de muis. Meestal werden die levend binnen gebracht. Ik kan me die keer nog goed herinneren dat ik 40 weken zwanger was en ze ’s avonds een muisje voor me meebracht. Ik was niet meer echt in staat tot bukken, laat staan een muizenjacht. Vrienden van me hebben het getraumatiseerde muisje maar weet buiten gezet….

Freya is twee jaar geleden overleden. Ik vond haar ’s morgens vroeg languit liggend middenin de huiskamer. De dood moet zó snel gekomen zijn dat ze niet eens meer de tijd had om een goed plekje te vinden om te sterven.

Zo zou ik ook wel willen gaan, maar dan niet zo vroeg als Freya. Ze werd maar zeven jaar oud.

Otje, de liefste kat van de wereld

Toen Zonne drie jaar oud was en Gilles inmiddels overleden, gingen we weer naar het asiel, deze keer voor een kitten. Freya was niet echt gezellig voor Zonne, dus een kitten die met haar zou opgroeien, dat zou het worden. Een lief maatje voor Zonne: om lief mee te spelen, geheimpjes tegen te fluisteren en eerste liefdesverdrietjes mee te delen. Zonne mocht zelf een naam verzinnen.

In het asiel zaten eigenlijk alleen maar erg bange jonge poesjes maar eentje kwam nieuwsgierig naar me toe gelopen. Een prachtig katje met een spits snoetje en mooie pluimpjes op haar oren. Ze kon heel hard spinnen. Op de terugweg naar huis waren Zonne en ik het erg oneens over de naam. Ik probeerde haar keihard te indoctrineren zodat ze de naam “Pino” zou kiezen. Zonne voelde meer voor de naam “Potje”, maar ik vond dan weer dat de poes zelf mocht weten of ze op jongens of meisjes verliefd zou worden.

Het compromis was “Otje”, naar de hoofdrolspeelster in een boek van Annie M.G. Schmidt.

Otje is een schat van een kat. De allerliefste ooit en geloof me, dat wil wat zeggen: zoals ik al vertelde had ik ook eerder echt fantastische katten. Ik heb niet zo veel geschreven over Ot maar dat wil niet zeggen dat ik niet van haar geniet.

otje

De liefste kat, of zei ik dat al…?

Otje is heerlijk gezellig, gemakkelijk in de omgang. Alle soms wat hardhandige vriendelijkheden van een opgroeiend klein meisje verdroeg ze met veel geduld en vervolgens tolereerde ze ook alle overenthousiaste spelerijen van een opgroeiende uit de kluiten gewassen pup.

Otje houdt van mensen en mensen houden van haar. Als ik vijf keer van de zolder naar beneden de tuin in loop en vervolgens weer terug naar boven, loopt ze vijf keer met me mee. Of ze lift met me mee wanneer ik door het huis loop, op mijn schouders. Otje kan ook zo verschrikkelijk hard spinnen met een innig tevreden snoet. Daar word je gewoon altijd gelukkig van. Of ze mensen nu kent of niet: ze begroet iedereen vriendelijk en wil er gewoon altijd graag bij zijn.

2018-02-28 21.16.47.jpg

Echt de allerliefste

Toen we nog in het boshuis woonden liep Ot altijd gezellig mee wanneer ik met Pippa ging wandelen en ook nu we in Ons Dorp wonen vindt ze dat fijn, hoewel ik daar wat minder happig op ben vanwege het verkeer in de buurt en de grote hoeveelheid honden, die niet allemaal katvriendelijk zijn. Tijdens het korte avondrondje loopt ze altijd mee. Luid miauwend wanneer Pippa en ik te snel gaan.

Otje is niet persé een schootkat. Liefst gaat ze op je gezicht liggen, zo dicht wil ze bij je zijn….

2016-10-29-23.32.05.jpg.jpeg

 

Een ziek poesje

Tot voor kort dan. Want vorige week moest Otje een paar dagen achter elkaar overgeven en vervolgens stopte ze met eten. Ook dronk ze wel erg veel water. Nou is onze Ot een paar jaar geleden al eens verschrikkelijk afgevallen en de dierenarts leerde me toen dat je een kat die een paar dagen op rij niet eet, moet dwangvoederen. Aldus geschiedde dus ook nu weer en zelfs dat dwangvoederen liet die lieve Otje gelaten toe. Ze liet wel merken dat ze het niet leuk vond, maar krabben of bijten kwam niet in haar op. En drie minuten na de worsteling waarin het me toch weer gelukt was haar wat voedsel naar binnen te proppen had ze me alweer vergeven en kwam ze gezellig bij me op schoot.

Een poes die zo gezellig bij je blijft die is niet echt heel erg ziek, dacht ik nog. Het zal wel een virusje zijn, vond ik hoopvol. Morgen eet ze wel weer, hield ik mezelf voor. Kijk nou hoe ze ligt te genieten van het zonnetje, zei ik tegen mezelf. Ze loopt nog steeds achter me aan, het valt wel mee, vond ik. Dit poesje zou toch zeker wel oud worden, al die geheimpjes van Zonne die steeds groter worden heeft ze nog niet gehoord immers…

2018-03-11 23.11.40.jpg

Een heel ziek poesje…

Maar toen ze vanmorgen nog steeds niets at en ik niet langer meer kon ontkennen dat haar ribben akelig voelbaar waren, maakte ik toch maar een afspraak bij de dierenarts. Voor dezelfde dag graag, want ik had een erg ziek poesje, liet ik weten. En toen ze zich zonder gemopper en gemauw in haar kattenbench liet stoppen en ze zelfs tijdens die autorit niets van zich liet horen ging ik me nog meer zorgen maken.

De dierenarts snapte meteen waarom ik voor dezelfde dag nog een afspraak had gewild. Otje mocht meteen blijven voor nader onderzoek en een paar uur later kreeg ik een bezorgde dierenarts aan de lijn. Alle waarden veel te hoog. Maar dan ook echt veel te hoog. Stadium vier nierfalen en er zijn dus maar vier stadia….. het zag er niet goed uit. Ik kreeg de behandelopties te horen en liet weten dat ik er even over moest nadenken.

Snikkend zat ik op mijn fiets, op weg naar de muziekles van Zonne. Bij me achterop een hartbrekend verdrietig meisje. Fietsend door een drukke stad. Tijdens de muziekles googlede ik erop los en las ik alleen maar slechte berichten, belde ik met dat familielid die ook een kat gehad had met nierfalen en kreeg ook daar een treurig verhaal te horen. Ik besloot dat onze allerliefste poes in ieder geval een kans mocht krijgen, hoe klein dan ook. Het kan een blokkade van een niersteentje zijn. In twee nieren tegelijk. En een infuus kan ervoor zorgen dat ze die steentjes kan uitplassen. Dus ze kreeg een infuus en morgen hoor ik meer…..

Als ik het zo neerschrijf besef ik hoe klein die kans is. Maar ach. Ze is zo lief, zo lief, zo vreselijk lief……..

20170917_123027-1

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dagelijksedingen, poes. Bookmark de permalink .

12 reacties op De liefste poes van de wereld

  1. Adriana zegt:

    Ach ik leef met mee, ik kan wel janken, sterkte!😘

    Liked by 1 persoon

  2. Pasja zegt:

    Hè wat een vervelend bericht, hoop dat het toch nog goedkomt. Sterkte marimma..

    Liked by 1 persoon

    • ingridse zegt:

      Kans geven is o.k. maar klungel niet te lang aan. Ik spreek uit ervaring! Laat t beestje niet lijden, ook al vind je het heel erg voor Zonne en jou om haar te laten gaan! Sterkte

      Like

  3. Christina zegt:

    Ach, wat verdrietig! Sterkte.

    Liked by 1 persoon

  4. Noor zegt:

    Blegh, wat naar. Heel veel sterkte voor jullie beiden. Je kunt je onwijs hechten aan zo’n pluizebol.

    Liked by 1 persoon

  5. Nic zegt:

    Wat verdrietig sterkte voor jou en je dochter

    Liked by 1 persoon

  6. Anja zegt:

    Ach, ach, ik heb er verder geen woorden voor, maar voel zo wat je bedoelt… Ik hoop heel hard dat t nog goedkomt!

    Liked by 1 persoon

  7. Jenna zegt:

    Ohh wat naar. Ik ga heel hard duimen voor Otje. Hier een hond met acuur nierfalen, vijf dagen gespoeld en ze is er nog. Al een jaar in reservetijd. De dierenarts noemt het een wondertje. Ik duim voor een wondertje voor jullie Otje. Hoop doet leven. Sterkte.

    Liked by 1 persoon

  8. N zegt:

    oh wat naar…veel sterkte. ik ga heel hard duimen dat ze opknapt

    Liked by 1 persoon

  9. Min of Meer zegt:

    Wat erg, als poezen moeder snap ik heel goed hoe jij je nu voelt, ik ga heel hard duimen dat het goed komt.

    Liked by 1 persoon

  10. San zegt:

    Wat naar.
    Ik duim voor jullie.

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s