Gewoon uit nieuwsgierigheid….

Naar aanleiding van mijn stukje van gisteren heb ik een vraag aan jou.

 

Ben jij financieel onafhankelijk?

Wat betekent “financiële onafhankelijkheid” voor jou?

En wat zou het voor jou / je gezin / je partner betekenen wanneer je dat niet langer meer zou zijn of (wanneer je het nu níet bent) wanneer je dat wél zou zijn…? 

 

Ik zou het super tof vinden als je zou reageren!

… en het zou dan helemaal handig zijn als je vertelt of je een man of een vrouw bent, of je met iemand van hetzelfde of het andere geslacht samen leeft en of jullie samen kinderen hebben….

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in emancipatie. Bookmark de permalink .

51 reacties op Gewoon uit nieuwsgierigheid….

  1. Audrey zegt:

    Ik ben een vrouw, woon samen met een man (en een hond) en we hebben nog geen kinderen. Ik ben financieel onafhankelijk, hij niet 😉

    Ik heb van huis uit altijd meegekregen dat het heel belangrijk is om mijn eigen geld te verdienen en niet afhankelijk te zijn van een partner. Financieel onafhankelijk zijn betekent voor mij dat ik autonoom ben, dat ik zelf de touwtjes in handen heb en elke keuze kan maken die ik wil. Het zou me denk ik wel stress en kopzorgen opleveren als dat niet meer zo was.

    Liked by 2 people

  2. Min of Meer zegt:

    Ik heb weliswaar een eigen inkomen (WIA uitkering) maar ben niet financieel onafhankelijk. Zou ik er alleen voor komen te staan, dan zou mijn uitkering worden aangevuld met toeslagen en dergelijke.
    Niet mijn keus zoals je wel inschat omdat je me al langer kent.

    Liked by 1 persoon

  3. nvt zegt:

    Ik ben een man getrouwd zonder kinderen maar met 2 poesen :). We zijn financieel onafhankelijk. Huis is afgelost en we hebben een 2e huis in de verhuur voor extra inkomsten. Hierdoor werk ik nog maar 4 uur per dag en kan ik lekker genieten van mijn vrije tijd. Mijn vrouw werkt ook parttime. En mochten we helemaal geen zin meer hebben om te werken dan zouden we kunnen stoppen. Door 4 uur per dag te werken hou je nog een ritme aan en heb je contact met collega’s. Vind me zelf nog te jong om te stoppen met werken (44 jaar).

    Liked by 1 persoon

  4. Belg zegt:

    Ik ben nog lang niet financieel onafhankelijk. Ik volg al enkele jaren blogs zoals mister money mustache. Mijn definitie van financieel onafhankelijk zijn is: nooit meer moeten werken en een gelijkaardige levensstandaard houden.
    Ik doe dit door te sparen, beleggen en nutteloze uitgaven te minimaliseren.

    We verdienen allebei aardig en hebben een comfortabele baan. Maar met 2 kinderen heb je ook heel wat huidige en toekomstige uitgaven om rekening mee te houden. We zijn wel goed op weg om onze hypotheek snel af te betalen en we hebben wat beleggingen.

    Ik ben een mannelijke feminist.

    Liked by 1 persoon

  5. Ikkelien zegt:

    Ik ben een vrouw van 55 en heb 5 jaar geleden ontslag genomen nadat ik 33 jaar had gewerkt.
    Ik ben dus geheel afhankelijk van het inkomen van mijn man die ZZP-er is. Ik krijg ook bijna geen pensioen later omdat in mijn branche pas in 1997 een pensioenregeling kwam en ik parttime werkte en in 2014 ontslag nam.
    We hebben 5 volwassen kinderen waarvan de laatste begin dit jaar de deur uit ging. Mijn man regelt de financiën van zijn bedrijf en ik regel de prive financiën. Ik geniet van mijn vrije tijd en heb nog geen seconde spijt gehad van het besluit om te stoppen met werken.

    Liked by 1 persoon

  6. mimsemams zegt:

    Ik ben een vrouw, getrouwd met een man, met vier kinderen. Na 5 jaar thuis, volg ik dit jaar een master en ben ik weer begonnen aan een parttime baan. Onze oudste en derde hebben meer zorg nodig dan ‘gemiddeld’. Er zijn veel vacatures in mijn vakgebied, dus als ik zou willen, zou ik morgen fulltime aan de slag kunnen. Ik vind het dan ook niet erg om nu financieel afhankelijk te zijn. Het voelt nu namelijk als eerlijke verdeling van de zorgtaken en financiële verantwoordelijkheid. Ik heb de keus om mijn man de deur uit te zetten en financieel onafhankelijk te zijn. Ik zou dat echter totaal niet willen!

    Mijn visie op feminisme: er zou helemaal geen punt gemaakt moeten worden van wat vrouwen verdienen, hoeveel ze werken en hoeveel ze zorgen. Dat zou ieders eigen verantwoordelijkheid moeten zijn, zonder enige druk vanuit de maatschappij.

    Liked by 1 persoon

  7. Anoniem zegt:

    Wij zijn een ouderwets kerngezin m/v 2 grote kinderen, man en ik bijna 30 jaar getrouwd. Ik werk inmiddels een bijna voltijdbaan en ik ben financieel onafhankelijk als dat moet. Vroeger werkte mijn man en ik beiden deeltijd ivm de kinderen. Mijn man is na langdurige werkloosheid weer aan de slag in een baan waar hij heel blij van wordt. Stabiliteit in het gezin, ook financieel, vind ik heel belangrijk. Onze kinderen hebben allebei meer dan gemiddeld behoefte aan voorspelbaarheid en rust. Verder: hebben onze kinderen altijd beperkt schermtijd gehad, is ons huishouden redelijk netjes, vind ik mijn werk leuk om te doen, koken we zelf, doen we geen luxe vliegreizen of zware horloges kopen, en gebruik ik dagelijks meestal lichte makeup.

    Liked by 1 persoon

  8. Noa zegt:

    Ik ben een vrouw, met man en vier kinderen. Ik krijg een WIA-uitkering en voel me in die zin financieel afhankelijk van het UWV, maar ik zou het wel zonder inkomen van man kunnen redden. Hij niet zonder mijn inkomen.Ik was altijd de kostwinner, omdat hij maar beperkt kon werken (wegens ziekte).

    Liked by 1 persoon

  9. n zegt:

    Vrouw/man/1 kind (8)/1 hond: ik werk vier dagen, heb een goedbetaalde baan en ben financieel onafhankelijk, we hebben ervoor gekozen dat mijn man (14,5 jaar ouder dan mij) thuis is. Niet het ‘standaard-plaatje’ dus (voor zover dat al bestaat) maar voor ons allemaal een fijne constructie waar we ons goed bij voelen. Ik doe relatief veel in het huishouden, dat vind ik fijn om te doen en daar maak ik mijn ‘hoofd leeg’ mee (werk dat veel denkwerk vereist). Mijn man is meer van de tuin en de klusprojecten en doet het breng/haal werk naar school, mantelzorgt voor zijn zus (en soms voor mijn ouders) en loopt veel met de hond. Iedereen moet vooral doen wat voor hem/haar werkt en niet te snel oordelen.

    Liked by 1 persoon

  10. nora zegt:

    ik woon al 30 jaar in Italie, mijn kinderen zijn volwassen en het huis uit. Heb vanaf dat ze naar de kleuterschool gingen altijd fulltime gewerkt, wat hier eigenlijk normaal is. De salarissen zijn niet hoog, en het is toch iets makkelijker om met zijn tweeen te werken en verdienen. Bovendien voelt het voor mij fijn om onafhankelijk te zijn, en ik vind mijn werk leuk. Hier gelukkig geen discussies of het wel goed voor de kinderen is om over te blijven (praktisch alle kinderen eten een warme maaltijd op school). De zomervakanties zijn lang, bijna 3 maanden, dus dat was altijd wel een organisatie, maar gelukkig bestaan er veel zomerkampen waar ze veel leuke dingen met de kinderen doen.

    Liked by 1 persoon

  11. Olga zegt:

    Vrouw 46, betaald werk (28 uur) in de ziekenhuis. In principe ben ik financieel onafhankelijk €1900, netto is een goed inkomen, maar dat wordt wel krap als ik alles in mijn eentje moet betalen. Ik zou veel kleiner moeten gaan wonen en de kinderen (2) zouden hun dure hobbies moeten opzeggen. Of natuurlijk meer uren werken, maar daar is geen budget (werkgever) voor en ik doe het zelf ook liever niet omdat ik dan mijn vrijwilligerswerk moet opgeven en omdat ik ook leven naast het werk belangrijk vindt. Mijn man (62) werkt nu ook 28 uur, eerder 36 uur. We hebben het zo goed geregeld, dit werkt voor ons. Financieel onafhankelijk betekent voor mij dat ik alle rekeningen voor het levensonderhoud kan betalen zonder ergens mijn hand op te houden.

    Liked by 1 persoon

  12. puckie zegt:

    vrouw (ondernemer) zelf 1 kind, nu met vriend samen 3 kinderen (2 van hem). Financieel onafhankelijk, ook als er wat gebeurd qua gezondheid. Als ik overlijdt dan is voor 1 kind volledig gezorgd (financieel) tot en met studie. Andere 2 worden dan onderhouden door vriend. Vriend is financieel onafhankelijk, maar wel afhankelijk van baan.
    Zonder inkomsten kan ik een jaar of 2/3 vooruit, vriend een half jaar.

    Prettig aan feminisme vind ik dat ik keuze heb. Mijn hele levensinrichting is verboden in een land als Pakistan. Heel fijn dat het in Nederland wel zo kan. Ik heb altijd zo veel/weinig gewerkt dat ik voor mezelf (en later mijzelf + kind) kon zorgen. Ik zie geen reden om volledig te werken als ik daar geen zin in heb. Vriendlief staat daar hetzelfde in. Schoonmaken is een taak van het gezin, dus iedereen bij ons in huis doet wat haalbaar is qua leeftijd, werk en interesse. En voor wat er overblijft hebben we een vrouw die ook graag financieel onafhankelijk is van haar man.
    Overigens heb ik ook geen moeite met mannen of vrouwen die kiezen om volledig thuis te zijn (al dan niet iets doend), en afhankelijk te zijn: ook dat is een keuze. En niet beter of slechter dan die van mij.
    Wel moeite heb ik met mensen die vinden dat zij het beter weten en dat hun keuze opdringen. Ongeacht het onderwerp trouwens 😉

    Je kan geen uitspraken doen over individuen op basis van statistieken. Daarom kan ik op afstand of zelfs van dichtbij niet zeggen of de keuze van mij (of de ander) het beste is. Wel hou ik ervan als iemand zelf blij is met zijn (of haar) keuze. En de kinderen… die mogen later zelf zeggen wat ze vonden van de keuze die ik en vriendlief hebben gemaakt.

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Ik ben het met je eens hoor Puckie, dat je geen uitspraken kunt doen over individuën op basis van statistieken. Wat ik gedaan heb is vooroordelen over (alle) werkende vrouwen en hun gezinnen toetsen. Dat kan dan wèl weer prima met statistiek.

      Like

  13. Nicole zegt:

    Ik ben een vrouw, getrouwd, een zoon, 19 en een dochter, 15. Vanaf de schoolbanken werk ik voor de lokale overheid. Al jaren 25 uur per week. Veel medewerking gehad, bij ziekte of school uitval van de kinderen. Ik verdien genoeg om zelf een huishouden draaiende te houden, maar blijf fijn bij man. Ik hoef, financieel gezien, niet te werken, man verdient erg goed en we hebben lage woonlasten.
    Mocht een van ons overlijden dan is dat goed geregeld, geen hypotheek meer en extra inkomen.
    Mijn moeder wilde dolgraag kapster worden maar mocht alleen naar huishoudschool, van mijn oma. Ze heeft me altijd gemotiveerd om zelf te kiezen, te leren en te werken. Overigens heeft ze uiteindelijk tot haar 67e gewerkt. Niet als kapster, maar op kantoor.

    Liked by 1 persoon

  14. Ik ben een vrouw (35) getrouwd met eén kind van 2 jaar. Ik ben in het buiteland geboren, kwam in Nederland 10 jaar geleden voor mijn Nederlandse man. Ik werkt nu 9 jaar full time (40 uur) in de logistieke branche. Man werkt in IT (32 uur).

    Ja, ik ben financiële onafhankelijk. Als een getrouwde vrouw met eén kind, betekent dat nu voor mij dat als ik zou gaan scheiden, kan ik mijn kind alleen opvoeden, met een dak onder ons hoofden, comfortabel leven en hoefde niet elke dubbeltjes draaien, wat mijn moeder mij geleerd toen ik jong was.

    Mijn moeder mocht niet werken want ze had een “traditioneel man”. En zij was niet helemaal gelukkig in het huwelijk maar ze kon niet weg want ze had geen baan en wij zullen het heel moelijk krijgen. Sinds mijn 19de ben ik al financeel onafhankelijk, had een baan, mijn eigen apartament, eigen geld, die ik allemaal moest opgeven toen ik in Nederland ben verhuisd.

    Mijn man zal waarschijlik gek worden als ik niet meer werkt. Ik kan niet thuis zitten, achter een kind te renen. Sterker nog, leven zonder werk ken ik bijna niet. Nee hoor, ik ben niet verslaafd aan werken, integendeel. Ik vind gewoon betaalde werk leuk, mede omdat ik met voor goed bedrijf werkt. Thuis doen man en ik alles samen, koken, opruimen, de was, kind opvoeden. Wij hebben allerbei een “papa” en “mama” dag (rare termen vind ik dat), dus kind gaat 3 dagen naar de opvang.

    Als een buitenlandse vrouw afkomstig van een derdewereld land, ik moet zeggen dat de algemene Nederlandse blik op gelijkheid tussen mannen en vrouwen is een beetje aan de conversative kant. Twee (of is het nu 5) dagen vaderschap verloof? Dat is toch achterlijk?!

    Liked by 2 people

  15. Marana zegt:

    Mijn vriend en ik zijn beiden ondernemers. Mijn bedrijf draait goed, is financieel stabiel, en ik heb een constant en goed inkomen. Zijn bedrijf is veel kleiner en meer afhankelijk van de markt. Hij draait momenteel wat minder en is daarmee minder financieel zelfstandig dan ik. Hij hosselt er wel meer bij. We hebben geen kinderen en huisdieren.

    Om nog even terug te komen op je blog van gisteren en wat reacties hierboven: wat mij betreft draait emancipatie om het zelfstandig zijn, ook een inkomen ontvangen, financieel onafhankelijk van je partner zijn. Ik vind dat het niet gaat om een keuze te hebben of je gaat werken of niet.
    Als je niet meer kunt werken en een WIA-uitkering krijgt ben je wel financieel onafhankelijk, zoals Min of Meer al schrijft. Als je geen zorgenkind thuis hebt wonen en zelf niet ziek bent, heb je wat mij betreft geen reden om niet te werken. Prima dat je dan thuis blijft, maar dan ben je niet geëmancipeerd. Ook niet als je als man er voor kiest om thuis te blijven en geen inkomen te vergaren.
    En verder ben ik een poosje geleden al gestopt met lezen van de blog waar je naar verwijst. Ik vind het contrast van dat blog met bijv Teunie echt enorm, ondanks de overeenkomsten in eenvoud en traditionaliteit. De een is betweterig traditioneel, de ander is traditioneel uit overtuiging maar altijd aan het werk voor gezin (en inkomen vergarend).

    Fijne blog gisteren Mariima!

    Liked by 3 people

  16. Lis zegt:

    Ik ben financieel geheel afhankelijk van mijn man. (Hij werkt vier-vijf dagen per week in het hoger onderwijs) En daarom hebben we hele goede afspraken gemaakt toen we samen besloten tot een ‘traditionele rolverdeling’. De aanhalingstekens zijn nodig omdat ik natuurlijk niet in lange rokken de vloer sta te boenen of kilo’s bonen uit de moestuin sta te wecken. Huishouden is een noodzakelijk kwaad en moet te allen tijde tot een minimum beperkt worden. Ik zorg met liefde voor de kinderen en met gezonde tegenzin voor het reilen en zeilen in huis en daardoor profiteren we allemaal maximaal van onze vrije weekenden en avonden. We zijn er allemaal blij mee, en mocht dat veranderen dan gaan we terug naar de tekentafel en vullen we het opnieuw in naar beider tevredenheid. Sinds 8 jaar ben ik thuis, in de zwangerschap van de oudste verliet ik mijn baan. Ik werkte vooral veel avonden en weekenden, had heel versplinterde hectische werkweken met veel internationaal reizen en dat vond ik geen fijne combi met zwangerschapskwalen, laat staan met de toekomstige borstvoeding- en slaapjesdienstregeling van een baby. Dus die keuze was voor ons snel gemaakt. Aanvankelijk was het plan dat ik deeltijd wat anders zou gaan doen, maar het bleek niet nodig toen man een beter betaalde baan kreeg, en de volgende baby zich aandiende. En daarna nog een. En daarna nog een. En nu zijn ze 8, 6, 4 en 2 jaar. Drie ochtenden per week is er nu niemand thuis (3x school, 1x speelzaal) en studeer ik om wanneer de jongste vier wordt en naar de kleuterschool gaat een jaar stage te lopen (40wk/20 uur p.w. onder schooltijd, staat al contractueel vast), en vanaf haar start in groep 2 te gaan werken bij dat stagebedrijf, voor diezelfde 20 uur per week onder schooltijd. Dus effectief zal ik voor de kinderen thuisblijfmoeder blijven tot ze naar de middelbare school zijn ofzo. Dan schudden we de kaarten wel weer eens opnieuw. Vanaf die 20 uur loondienst over vier jaar ben ik direct financieel geheel onafhankelijk. Van mijn recht op partnerpensioen over mijn dienstjaren als huisvrouw kan ik ook het gat in mijn eigen pensioen opvullen straks. En ja, daar heb ik recht op. Ik stuurde hem tenslotte ook geen kinderopvangfactuur in de afgelopen 8 jaar 😉

    De ‘truc’ tot financiele onafhankelijkheid heeft m.i. meer te maken met je lasten dan je baten. Veel partners (vrouwen! duh) die deeltijd werken en dat salaris hebben laten meewegen in de hypotheek van de gezamelijke woning zijn nog steeds geheel afhankelijk van de partner (mannen! duh) omdat de lasten gewoon te hoog zijn. Als je een goedkopere woning koopt op 1 salaris dan kan er al makkelijker een tweede woning+lasten van dat tweede inkomen betaald worden.

    Minder willen. Dat helpt altijd het best.

    Liked by 2 people

    • Lis zegt:

      oja, en als een van ons dood neervalt is de ander tijdelijk heel rijk! of langdurig goed verzorgd, wat natuurlijk eigenlijk de bedoeling is.
      en als we beiden omvallen blijven de kinderen ook goed verzorgd achter.

      Dat is wel het eerste dat we regelden toen ik mijn baan achter me liet.

      Liked by 1 persoon

      • puckie zegt:

        Dit is zoals ik het eerder ook bedoelde: Je bent samen,en in overleg bepaal je wat past bij het gezin. Wat heeft het hebben van een relatie voor zin als je alles alleen doet?

        Dat we werken zien als belangrijk voor vrouwen en mannen, want je moet financieel onafhankelijk zijn, wordt mede vorm gegeven door de huidige cultuur in Nederland. En dat we hier blij mee zijn, komt doordat we zijn opgegroeid in deze cultuur.

        Blogs, boeken, films e.d. laten je kennismaken met andere culturen, andere waarden en normen, en geven je als individu meer keuzevrijheid. Je wordt je bewust van je waarden en normen en kan je eigen waarden en normen meer kiezen. En vanuit deze waarden waardeer je vervolgens bepaald gedrag van jezelf (of een ander) meer of minder.
        (overigens laat dit pleidooi zien dat een van mijn waarden keuzevrijheid is)

        Like

  17. Maeve zegt:

    Ik ben een vrouw van 44 jaar, woon samen met vriend (47) en dochter (4). We hebben allebei een baan waarmee we prima voor onszelf kunnen zorgen en zijn niet afhankelijk daarvoor van de ander. Mijn salaris is hoger en ik werk iets minder (32 uur vs 36 uur). Onze dochter hoeft maar 1 middag naar de BSO en wordt op de overige 4 dagen door onszelf en opa’s en oma’s opgevangen volgens een vast schema. Ziekte en overwchte vrije dagen kunnen we zelf opvangen, thuiswerken is meestal geen probleem.
    TV kijken doet ze als wij het avondeten klaarmaken en een kwartiertje voor school ochtends en in het weekend). Alle huishoudelijke taken zijn redelijk gelijk verdeeld, mijn vriend doet meestal het schoonmaakwerk, ik de was, boodschappen en alle regelzaken. Koken doen we om beurten en de keren dat we per jaar eten halen zijn op 1 hand te tellen (mijn vriend kookt liever dan dat hij wat haalt, jammer want ik ben dol op chinees).

    We hebben alledrie weinig hobby’s die veel geld kosten en zijn graag gewoon buiten.

    Ik heb het financieel niet altijd goed voor elkaar gehad en weet wat het met een mens doet als het financieel de verkeerde kant op gaat. Dat zorgt er bij mij wel voor dat ik extra goed op de financiën let, niet dat ik geen geld uit wil geven maar ik denk er wel goed over na.

    Liked by 1 persoon

  18. MrFireMe zegt:

    Man 41 / getrouwd / dochter van 10. Onder financieel onafhankelijk versta ik dat er voldoende passieve inkomsten zijn om in alle levensbehoeften te voorzien, m.a.w. er hoeft niet meer te worden gewerkt voor geld. De inkomsten komen dan uit investeringen zoals dividend, verkoop van aandelen of vastgoed. Ik/wij zijn niet financieel onafhankelijk, we werken hier wel aan.

    Wanneer we financieel onafhankelijk zijn zou ik willen minderen met werk en meer tijd besteden aan hobbies / eigen projectjes. Dat doe ik nu ook wel, maar er ligt altijd een soort druk van “moeten werken”, die balans tussen nu en later vind ik wel eens lastig, gelukkig houdt mijn vrouw die weegschaal een beetje in balans.

    Liked by 1 persoon

  19. Carolina zegt:

    Goede vraag en goede blog gisteren! Maar zie aub de blog van Hormann over het verschil tussen economische zelfstandigheid en financiele onafhankelijkheid. Je informeert naar het laatste, maar bedoelt vermoedelijk het eerste.

    Ik -vrouw, 40, 20 jaar gehuwd, dochter van 19- ben economisch geheel zelfstandig dankzij mijn baan als ingenieur, momenteel aangevuld met een arbeidsongeschiktheidsuitkering wegens kanker. Aangezien ik het maar een jaar zou redden op spaargeld (dus zonder uitkering of loon), ben ik niet financieel onafhankelijk.
    Vriendelijke groeten,
    Carolina

    Like

  20. Viola zegt:

    Lees al jaren mee en reageer nooit, maar was zó blij met je genuanceerde blog van gisteren!

    Ik, vrouw (37) vorm samen met mijn man (40) een gezin met twee kinderen (4,7). We werken ieder ongeveer 36 uur per week; zijn beiden 2 middagen thuis met de kids (1 middag BSO dus). Ik ben in loondienst en weet wat ik aan het einde van de maand krijg. Mijn man is ondernemer en hij verdient wisselend,

    We kunnen rondkomen van alleen mijn salaris; van alleen het salaris van mijn man zou dat wat lastiger worden en zouden we moeten bezuinigen op uitgvaven. Even los van mijn inkomen (of dat van mijn man) voelen we ons beiden financieel onafhankelijk: we maken nu bewuste keuze om vaak bij de kinderen te zijn (en ons werk laat flexibiliteit in werken toe) – mocht nood aan de man zijn (door inkomensverlies, overlijden, ziekte, scheiding), dan weten we hoe we zelfstandig onze boontjes moeten doppen en hebben er vertrouwen in dat we ons zullen redden. En we hebben wel een overlijdensrisicoverzekering…

    Ik vind de term “financieel onafhankelijk” lastig, want ik ben vrij afhankelijk van mijn werkgever voor wat betreft mijn salaris, mijn man verdient weliswaar minder, maar werkt dat helemaal zelf bij elkaar en dat is een kwaliteit die ik niet heb (of in ieder geval nog nooit heb hoeven gebruiken).

    Daarnaast gaat het bij financieel onafhankelijk wat mij betreft niet alleen om inkomen, maar ook om uitgaven: wat heb je nou écht nodig voor geluk? Is het niet ook een soort state of mind? 🙂

    Liked by 1 persoon

  21. JG zegt:

    Alleen zonder kinderen, dus ja, financieel onafhankelijk van een man. Maar ik zou er weer geen grote bezwaren tegen hebben. Want een relatie is gebaseerd op wederzijds vertrouwen. Als je voortdurend alert moet zijn dat de meestverdienende partner geen macht uitoefent over de afhankelijke partner, is er iets grondig mis in je relatie. Bovendien: als je samen besluit om de taken zó te verdelen dat de één meer zorgtaken op zich neemt en de ander meer verantwoordelijk is voor de inkomensverwerving, ben je wederzijds van elkaar afhankelijk. Geld is niet het enige in het leven. Om bij de eerder genoemde Teunie te blijven: ik denk dat Willem afhankelijker is dan Teunie dan zij van hem, ook al is zij wellicht financieel afhankelijk van hem. En uiteindelijk zijn we hier op aarde allemaal in meer of mindere mate afhankelijk van medemensen. Dat is juist zo mooi aan een samenleving. Ik kan mij dus (soms) wel vinden in het standpunt van Gerlinde (al denk ik dat een thuisblijvende vrouw wel moet oppassen dat ze niet insuft boven de strijk en de boodschappen) en heb groot respect voor Teunie (en ja, ik deel haar principiële standpunten gedeeltelijk).

    Liked by 1 persoon

  22. Ikkelien zegt:

    Ik werk nu bijna 5 jaar niet meer en suf bepaalt niet in boven de strijk en de boodschappen…
    Ook zonder betaald werk kun je je dagen heel zinvol invullen…
    Bovendien zijn er waarschijnlijk genoeg vrouwen die strijken en boodschappen doen heerlijk vinden. Ieder haar eigen keus…

    Like

  23. Al 10 jaar single moeder van een zoon van 11. Na jaren in loondienst ben ik een jaar geleden gaan freelancen als jurist. Meer risico maar stuk betere verdiensten. Ongeveer dubbel zodat ik i.p.v. 36 uur nu de helft kan werken voor hetzelfde geld. In 2014 had ik een goede baan maar geen cent ‘vermogen’. Ik ben vanaf die tijd ongeveer verslaafd aan FIRE 🙂 ik heb 2 goede vastgoed aankopen gedaan en nu verhuur ik 1 appartement. Hierdoor heb ik maar weinig inkomen uit mijn juristenwerk nodig en spaar ik hard voor een tweede appartement. Ruim voor mijn 50e, ik ben nu 42, hoop ik financieel onafhankelijk te zijn. Ik begon echt met niets in 2014. Ook geen alimentatie. Ik vind het tof om te zien wat je kunt bereiken met een goede mindset. Keep up the good work!

    Liked by 1 persoon

  24. Marja zegt:

    Ik ben nog uit de tijd van Joke Smit ( er is een land waar vrouwen willen wonen). De tijd waarin financieel afhankelijk zijn van je partner nog gewoon was. Het waren toen wel vaak de vrouwen die de touwtjes thuis in handen hadden. Krachtige vrouwen die grote gezinnen hadden en veel creativiteit in moesten zetten om de eindjes aan elkaar te knopen. Maar… geen eigen inkomen, geen pensioenopbouw en dergelijke. Gelukkig is er veel ten goede gekeerd. Voor vrouwen, maar ook voor mannen. De last die mannen in die tijd droegen om voldoende geld te verdienen was vaak zwaar.
    Ik : vrouw, getrouwd, kinderen uit het huis, gepensioneerd, niet afhankelijk van het pensioen van mijn partner dankzij een ( kleiner) eigen pensioen.

    Liked by 1 persoon

  25. Noor zegt:

    Vrouw (28), samenwonend met vriend en 2 katten. Nog lang niet financieel onafhankelijk, maar wel economisch zelfstandig. Vriend ook, we houden onze financiën zoveel mogelijk gescheiden. Ik werk 36 uur p w en mijn vriend 40.

    Liked by 1 persoon

  26. DutchRN zegt:

    Ik ben 53, vrouw, alleenstaand met hondje. Ik werk 36 uur (4×9) in een ziekenhuis en doe een specialisatie opleiding die in december klaar is. Daarna kan ik tot aan mijn pensioen in salaris groeien. In mijn huidige baan kan dat niet, want ik zit aan de top van mijn CAO. Ik heb de opleiding deels daarom gedaan, maar ook omdat het me meer inzetbaar maakt en ik hou van mijn werk. Ik ben financieel onafhankelijk, en mijn flat is bijna afbetaald. Ik heb een pensioengat vanwege langdurig wonen buiten de EU, maar ik heb daar ook pensioen opgebouwd dus ik kan dat tzt hiernaar toe halen. Ik heb dan wel te maken met de wisselkoers maar daar heb ik geen invloed over dus ik ga me daar ook niet zorgen over maken.

    Liked by 1 persoon

  27. R. zegt:

    Ik ben een alleengaande vrouw van 61. Ben altijd financieel onafhankelijk geweest. Klaag niet maar betreur het wel dat het kabinet van het traditionele plaatje uitgaat en je als alleenstaande op alle gebieden duurder uit bent (belasting technisch, gemeentelijke belastingen etc.) Je moet de kosten toch alleen opbrengen. Ik werk nu 41 jaar fulltime en na lang sparen heb ik 18 jaar geleden een eigen woning kunnen kopen, dat is wel de de grootste winst die ik heb kunnen maken. Door aflossingen kan ik nu waarschijnlijk eerder dan met 67.3 mnd. stoppen met werken in de zorg( zeker eerder parttime als ik dat wil) Had ik nu in een huurwoning gewoond, was mijn huur waarschijnlijk het viervoudige geweest van wat ik nu aan rente betaal en had ik geen andere keus gehad om tot 67.3 mnd. fulltime te blijven werken. Kortom ik ben er trots op dat ik het toch maar even gedaan heb alleen en daarnaast geniet van lieve vrienden en geweldige collega’s.

    Liked by 1 persoon

    • DutchRN zegt:

      Ik ben het met je eens dat alleenstaand leven duurder is – wat goed dat je een koopwoning hebt. PT werking in de zorg ga ik ws ook doen in de toekomst.

      Like

  28. Nina zegt:

    Ik, vrouw 37 woon samen met man van 45 en drie kinderen van 11,9 en 4 jaar oud in Belgie. We zijn min of meer financieel onafhankelijk. Een groot stuk van onze inkomsten komt binnen via verhuur van vastgoed. Dat vastgoed is voor het grootste deel van ons samen. Verder hebben we twee airbnb s die ik uitbaat. Daar draag ik alleen zorg voor. Man is 2 jaar werkloos en krijgt nog een kleine werkloosheidsvergoeding, maar we kunnen perfect leven zonder die vergoeding. Hij is momenteel bezig met het verbouwen van 1 van de vastgoedprojecten. We zorgen samen voor de drie kinderen en voor het huishouden. De kindjes hebben meer zorg nodig dan normale kinderen, dus het is handig dat wij allebei veel thuis zijn. Voor mijn gevoel zijn we financieel onafhankelijk. Mochten man en ik uit elkaar gaan, dan verdelen we alles zo dat we nog steeds elk apart financieel onafhankelijk kunnen leven zonder voor een baas te hoeven werken.

    Liked by 1 persoon

  29. MvhJ zegt:

    Wij (42&38+tiener+baby) zijn economisch zelfstandig en dat kan ik op basis van mijn inkomen ook zijn als we niet samen zouden zijn. Mijn definitie daarvan is dat ik met Mn eigen inkomen onszelf/mijzelf en de kinderen kan huisvesten, voeden, kleden en scholen, zonder daarvoor schulden te moeten aangaan (anders dan hypotheekschuld).
    Dat lukte me in het verleden goed toen ik alleenstaand met kind was en dat doen we nu samen.

    Ik vind het ook goed dat Mn kinderen zien dat je moet werken voor alles in je leven, ook als je het simpel houdt. Huis, eten, kleding… het is gewoon niet gratis. Daarnaast kan het je ook heel veel brengen als je een baan hebt die goed bij je past en waar je veel energie uit haalt. De juiste scholing vind ik dan ook heel belangrijk.

    Liked by 1 persoon

  30. Janne1950 zegt:

    Ik, vrouw en bijna 70, woon al bijna 48 jaar samen met man, vorige week 69 geworden. We hebben 2 getrouwde dochters die zich net als hun moeder (dat ben ik dus) zonder man met inkomen prima zouden kunnen redden (zouden kunnen…..ze hebben beide een partner)
    Ik heb altijd een baan buitenshuis gehad totdat we zo’n 35 jaar geleden besloten een eigen bedrijfje te beginnen en dat hebben we gedaan tot 2017. Nu gepensioneerd met een eigen inkomen.
    .

    Liked by 1 persoon

  31. Lelie zegt:

    Vrouw (35), getrouwd en 2 kinderen onder de 4. Ik werk 38 uur en man 32, zijn beiden economisch zelfstandig. Voor ons voelt het goed om zorg voor de kinderen en zorg voor gezinsinkomen qua inspanning gelijk te verdelen.

    Liked by 1 persoon

  32. Genoegzaam zegt:

    Hier een vrouw, getrouwd met een man en samen de ouders van vier kinderen. Man en ik zijn allebei financieel afhankelijk van elkaar. Samen verdienen we een prima inkomen om onze kinderen te kunnen geven wat ze nodig hebben, de hypotheek en overige vaste lasten te betalen, op vakantie te gaan en te sparen. Beiden werken wij parttime, eigenlijk al vanaf het moment dat onze oudste geboren werd en een bewuste keuze waar we nog geen dag spijt van gehad hebben.

    Financieel onafhankelijk zijn is voor mij het moment waarop de vaste lasten voor de rest van ons leven betaald kunnen worden zonder daarvoor te hoeven werken. Het zou voor mij een gevoel van vrijheid betekenen, maar verder denk ik niet dat er veel zal veranderen. Ik denk zelfs dat ik gewoon door zou blijven werken, aangezien ik mijn werk erg leuk vind.

    Liked by 1 persoon

  33. Lianne zegt:

    Ik heb gewerkt vanaf mijn 15 jaar tot 59 jaar. Meestal tussen 32 en 40 uur per week. Ik heb Er nooit aan gedacht of dat normaal was of niet. Het was zoals het was. Gewoon doen.
    Ik ben gestopt omdat mijn man 65 jaar werd en volgens de oude regeling AOW kreeg met een partnertoeslag. Eigenlijk vond ik het toen ook wel genoeg geweest. Vandaag schrijft de bedoelde blogster over bankrekeningen waaronder een Nederlandse. Ik vraag me af of zij nog een of andere uitkering uit Nederland ontvangt. We zullen het waarschijnlijk nooit te weten komen maar toch ben ik daar nieuwsgierig naar.

    Like

  34. Jo zegt:

    Ik ben altijd economisch onafhankelijk geweest. Ik had een volledige baan in het onderwijs, maar hield genoeg tijd over om voor mijn beide kinderen te zorgen. Een deel van het schoolwerk kon ik thuis doen en ik had kinderopvang aan huis voor de uren dat ik werkte.
    Ik ben zo’n mama die papa de deur uitzette. Papa loog en bedroog dat het een aard had en bracht ons gezin aan de rand van de financiële afgrond. Toen was ik maar wat blij dat ik mezelf en de kinderen kon onderhouden! We bleven gewoon in ons (koop)huis wonen en papa verhuisde naar elders. De kinderen zagen hem regelmatig totdat hij op een dag naar het buitenland vertrok.
    Na bijna 40 jaar les te hebben gegeven vond ik dat ik wel genoeg had bijgedragen aan de samenleving en ben met vervroegd pensioen gegaan. Dat was vorig jaar. Mijn huidige man is een stuk jonger dan ik en die werkt nog. We hebben geen hoog inkomen, maar voor ons is het genoeg. Ik ben blij met de keuzes die ik in mijn leven gemaakt heb.

    Like

  35. Cindy zegt:

    Alleenstaand zonder kinderen. Tot 4 jaar geleden vaste baan met goed salaris gehad. Daarna tijdelijke contracten met een iets lager salaris. Wanneer zo’n contract afloopt, knijp ik ‘m weleens. Want verdien iets minder dan modaal en WW-uitkering is dan echt niet hoog. Al ben ik blij met het vangnet. Maar op 1 maand na altijd weer snel werk kunnen vinden. De afgelopen jaren flink afgelost op mijn flatje (met een beetje hulp van mijn ouders ☺️). Het doel is om mijn vaste lasten zo laag te krijgen dat ik uiteindelijk iets minder kan gaan werken of een leuke, maar minder betaalde baan kan accepteren. Dus financieel zelfstandig en hopelijk over een paar jaar ook een klein beetje financieel onafhankelijk.

    Like

  36. Bieke zegt:

    Wij zijn toen we 38 jaar geleden gingen samen wonen, direct gaan leven van het salaris van mijn man, ik verdiende toen meer, maar we vonden dat we het van zijn geld moesten kunnen doen. Mijn salaris werd gespaard. Toen de kinderen klein waren werkte ik niet.. omdat ik het zelf opvoeden van onze kinderen belangrijker vond dan geld verdienen.. en omdat onze toenmalige hypotheek dankzij een paar jaar sparen ook laag genoeg was om zuinig levend van een salaris rond te komen. Toen ik een erfenis ontving was het ons geld en werd het bedrag afgelost op onze hypotheek. Toen onze kinderen op de middelbare school zaten ging ik weer part time werken en ook dat salaris ging direct naar onze spaarrekening/hypotheek aflossen, Nu wonen we in een kleinere afgeloste woning, die helemaal gerenoveerd is, dus geen onderhoudskosten meer als we ouder worden.
    Ik ben gestopt met werken en mijn man werkt nog 4 dagen en vanaf januari 3 dagen.
    Ik heb me financieel nooit afhankelijk gevoeld.. kwestie van vertrouwen in elkaar en tijd nemen voor je relatie. TIJD is namelijk het enige echt schaarse goed.. en het meest onzekere in je leven.. wat doe je met je tijd.. de tijd dat jouw kinderen afhankelijk zijn van goede zorg… en ja die kan iedereen die kinderen geven, maar ik gaf het graag zelf.. volgens mij is de vraag wat vind je belangrijk .. ik wilde graag een man die voor ons als gezin zorgde.. geen man die veel wilde verdienen, keihard wilde werken, nooit thuis was, maar gewoon een man die er s avonds was bij het eten..

    Ik kom uit een rijk gezin, mijn ouders scheiden toen ik 13 was.. het was mijn vaders tweede huwelijk, hij trouwde 3 keer en kreeg bij 3 vrouwen kinderen.. mijn moeder bij 2 mannen.. nu een hele normale situatie, maar in de jaren 60/70 heel bijzonder.. er was altijd geld genoeg en gek genoeg ook altijd ruzie om geld..

    kortom de hele discussie gaat voor mij om wat wil je doen met de tijd van leven die ik krijg.. wat vind ik belangrijk en wat is dan vrij zijn. Als je financieel onafhankelijk bent van je man/vriend/partner maar elke dag in de tredmolen stapt (loonslaaf) bent.. hoe vrij ben je dan.. het is niet voor niks dat zoveel mensen van 30/40 met burn out klachten kampen.. zoveel wat moet elke dag maar weer Als je samen kiest voor minder op heel veel fronten, wordt het leven misschien zomaar wel veel meer.

    Liked by 1 persoon

  37. Truus zegt:

    Ik ben vrouw, getrouwd met een man en 1 kind van 7 jaar. Als mijn man en ik uit elkaar gaan kunnen we beide een huis huren/kopen en een huishouden draaiende kunnen houden zonder hulp van buiten. Dat is voor mij financiële onafhankelijkheid!

    Liked by 1 persoon

  38. Rianne zegt:

    Vrouw, 20 jaar geleden gescheiden, kind van 25 jaar. Altijd mijn eigen broek opgehouden. Tot nu. Nu leef ik van een ww-uitkering. Ik geniet van de vrijheid maar de wens tot financiele zelfstandigheid maakt dat ik best fanatiek op zoek ben naar een baan.
    Zoon woont nog thuis maar is ondertussen financieel zelfstandig.

    Liked by 1 persoon

  39. Li zegt:

    Vrouw 36 man 41 jaar. Twee kinderen van 0 en 2 jaar. Werk 32 uur, man ook. We zouden beiden onszelf en kinderen hiermee kunnen onderhouden maar ik zou bij scheiding in ons huis kunnen blijven wonen en mijn man zou kleiner moeten gaan wonen.

    Like

  40. Imma zegt:

    Kinderloos heterostel hier, rond de 30. Wij hebben onze financiën altijd volledig gescheiden gehouden (leggen ieder 50% van de vaste lasten in op onze vastelastenrekening, verder is al het geld ‘eigen’) zowel toen hij meer verdiende omdat ik in mezelf investeerde door diverse studies te volgen en ook nu ik daar de vruchten van pluk met een hoger inkomen. Wij vinden principieel dat volwassenen verantwoordelijk zijn voor hun eigen inkomen.

    Ik werk 3 dagen in loondienst, daarnaast actief als zelfstandige (in te huren specialist in mijn vakgebied) en partner werkt 4 dagen + kunstenaar (dat levert veel plezier maar geen geld op). Op uurbasis verdien ik bijna het dubbele, dat vinden wij allebei geen probleem. Partner heeft een ander leven gekozen en dat levert iets anders op.

    Ik ben nog niet FI maar wel onderweg. Omdat wij samen wonen hebben wij lage lasten en is mijn savings rate dus hoger, maar we verdienen nu allebei een veelvoud van wat we verdienden toen we nog alleen woonden dus we zouden het prima redden in ons eentje. Ik vind het niet onromantisch dat we alles gescheiden houden, in tegendeel, de enige reden waarom we samen zijn is omdat we dat willen. Er is geen enkele financiële noodzaak. Juist dat is romantisch.

    Like

  41. Ximaar zegt:

    Ben alleengaande man en al erg lang financieel onafhankelijk en ben o.m. daarom rond 2004 gestopt met betaald werk. Heb ook geen uitkering. Over een aantal jaren wel pensioen en AOW. Heb nooit veel verdiend, mijn collega’s klaagden daarover. Zat in de schaal van de secretaresses. Maar heb een erg laag uitgavepatroon (geen auto, rook niet, geen smartphone, geen kinderen of vrouw etc.) en hou daardoor veel meer geld over dan nodig. Heb een kleine benedenwoning afbetaald. Doe nu vrijwilligerswerk. Heb nooit bewust aangestuurd op financiele onafhankelijkheid.

    Liked by 1 persoon

  42. L. zegt:

    Ik (vrouw) samenwonend met partner (man), jonge 50ers. We hebben geen samenlevingscontract. Zoon van 27 (wajong) woont inmiddels zelf samen en dochter van 22 studeert in buitenland. Man en ik zijn beiden financieel onafhankelijk in die zin dat we beiden een goede baan hebben. Wij houden onze financiën strikt gescheiden maar betalen naar rato aan de huishoudpot. Het huis waarin we wonen heb ik (vrouw) destijds als 21jarige gekocht met een hypotheek. Dat kon omdat ik een baan bij de overheid kreeg als 19 jarige en op mijn 21e een vast contract kreeg. De hypotheek heb ik altijd zelf betaald en ben ook alleen eigenaar van dit huis. De hypotheek is inmiddels al lang afgelost. Voor zoon heb ik toen een huis gekocht, door een nieuwe hypotheek te nemen op mijn eigen huis. Hij huurt van mij, officieel, met huurcontract. Voor dochter betalen wij samen haar studie in het buitenland, inclusief huisvesting en maandgeld. Volgend jaar doet ze haar masterjaar in Londen. Ik werk 4 dagen per week voor de overheid, echt een toffe job. Man werkt vier dagen per week in het onderwijs. Daarnaast zit ik in allerlei commissies, ook echt interessant en leuk. Verder heb ik allerlei inkomsten uit overig werk als jurist. (hoorzittingen ed) Ik ben bezig met het stappenplan van Dave Ramsey, de 7 baby steps. Ja, ik ben steeds financieel onafhankelijker aan het worden. Uiteindelijk kan ik dan ook zonder baan van mijn vermogen leven, maar zover ben ik nog niet. En waarschijnlijk blijf ik dan toch werken, in een toffe job of interessante opdrachten ofzo…

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s