Tegen de stroom in.

Ik houd van mensen die het aandurven om tegen de stroom in te zwemmen. Ik heb het zelf ook weleens gedaan. Er is moed voor nodig. Het is niet makkelijk. Je wordt er moe van. Je weet niet of het wel goed komt. Je gaat maar door en je weet niet zeker wat het je gaat opleveren. Mensen kijken je wat meewarig en met een opgetrokken wenkbrauw aan en hoe stoer je tijdens zo’n zwemtocht ook om je heen kijkt, toch raakt dat je: het ongeloof, de oordelen, de schampere blikken. Het is moeilijk om dan rechtop te blijven staan.

Om die reden heb ik bewondering voor topsporters. Daar zijn er niet zo veel van, namelijk, en van talenten des te meer. Het is een afvalrace: de talenten moeten al op jonge leeftijd veel investeren en misschien nog wel meer opgeven om hun doel te bereiken. Tegen de stroom in. Waar klasgenoten naar een feestje gingen, gingen zij naar de training. Waar leeftijdsgenoten ’s avonds lekker op de bank hingen en een film bekeken, gingen zij vroeg naar bed om de volgende ochtend extra vroeg op te kunnen staan voor de ochtendtraining en tussendoor nog wat huiswerk. Niet iedereen houdt het jarenlang vol om deze keuzes te maken. Ook wanneer het je je eerste liefde kost of wanneer je daardoor studievertraging oploopt en als zeventienjarige in een klas met van die kinderen van vijftien terecht komt. Ook wanneer je die blessure oploopt en het maar de vraag is of je herstelt. En dan moet je ook nog maar net ouders getroffen hebben die in je geloven en blijven geloven, die je willen halen en brengen, halen en brengen. Die bereid zijn om die duurdere trainingen óók te betalen en voor jou onderhandelen met de conrector over dat je de proefwerken inhaalt nádat je aan die internationale wedstrijd hebt deelgenomen

En dan had je de voetbalmeisjes. Ze trainden met de jongens en zagen hoe die jongens die zij misschien nog nèt gepasseerd hadden met een fenomenale schijnbeweging, gescout werden en uit hun team verdwenen. Waar de voetbalmannen rijk werden, was het voor voetbalvrouwen toch wel belangrijk om ook gewoon een studie te doen en een vak te leren want van voetbalvrouw zijn kun je niet leven. Voetbalvrouwen waren jarenlang geen topsporters maar genagellakte kortegerokte en goudgeringde vrouwen ván die voetbalmannen. Dat is óók een carrière misschien, maar niet de carrière die voetbalmeisjes ambieerden.

Die meisjes die gewoon alleen maar wilden voetballen hoorden de goedbedoelde adviezen over studie en een vak leren, ze zagen de meewarige blikken en de opgetrokken wenkbrauwen en dat moet hen geraakt hebben, dat kan gewoon niet anders.

De meiden die echt van de sport hielden en de meiden die misschien wel het geluk hadden dat ze een volwassene troffen die in ze geloofde, die achter ze stond – een trainer, een moeder, een vader, een leraar, die bleven misschien wel trainen maar ze hadden minder tijd. Ze moesten ook aan hun toekomst denken en die lag niet in het voetbal. Niet voor de meisjes, wel voor de jongens.

En dat was nog in deze eeuw. Die eeuw waarvan veel mensen vinden dat die emancipatie wel een keertje af is.

Afgelopen week zag ik ze in actie, die voetbalvrouwen. En eerlijk is eerlijk…: niet iedere pass kwam aan. Niet iedere aanname was goed. Niet iedere passeerbeweging zag er soepel uit. Dat kunnen die mannen beter. Sommige mannen dan tenminste. Die mannen die al vanaf hun 14e of eerder aangepaste schoolprogramma’s volgden en daarom zo veel meer tijd hadden gehad op het veld. De pubers die ik zo vaak voorbij zag rijden in een busje toen ik nog bij het stadion woonde, en die dus niet hoefden te fietsen naar het veld. Die mannen die ook de goed opgeleide coaches en trainers hadden gehad. Want zeg nou eerlijk, welke goede coach wil nou vróuwen training geven….?

Fuck mannelijkheid, fuck vrouwelijkheid

Fuck de discussies over wat mannelijk of vrouwelijk is: een enkele vrouw in dit team droeg lippenstift en you bet dat ze hun benen scheren en hun oksels ook. Misschien dragen sommigen een rok of een jurk wanneer ze niet op het veld staan en misschien ook niet, dat is hun eigen keuze en als ze toevallig fan van jeans zijn, houden van vrouwen of van mannen, dan is dat prima, het maakt niet uit, het is volkomen irrelevant en het maakt ze niet minder vrouwelijk.

Wat ik vooral zag was rauwe passie en doorzettingsvermogen en of dat mannelijk of vrouwelijk is, wat mensen daarvan vinden, of ze nou feministisch of conservatief zijn, zal me een worst wezen.

Als ik terugdenk aan die wedstrijd, aan wat deze vrouwen uitstraalden, dan krijg ik steeds weer een brok in mijn keel en als opvoeder van een meisje dat in 2011 geboren is ben ik blij dat ze er zijn, ik ben ze dankbaar dat ik door hen één keer minder hoef uit te leggen aan mijn zevenjarige dochter die nog de hele toekomst voor zich heeft, dat de wereld voor meisjes op sommige punten “nu eenmaal” anders is dan voor jongens.

Vroeg jíj het je af…?

Ze zijn van ver gekomen, deze vrouwen. Toen deze vrouwen een ademtocht geleden nog meisjes waren hadden ze geen vrouwelijke rolmodellen dus ze keken naar de mannen. Ze vroegen aan hun trainer of ze later ook in het Oranje team mochten spelen en waarschijnlijk stonden die trainers met hun mond vol tanden. Want toen deze vrouwen meisjes waren kon dat nog niet. Of… nou ja… het kón wel… er was vást wel ergens zo’n team. Maar niemand die wist wáár dan precies. Vrouwen kunnen immers niet voetballen, werd geschamperd. Ze konden eventueel wel tennissen, paardrijden of hockyen. Maar voetballen… voetballen was een mannending.

Mannentopvoetballers verdienen in een kleine week even veel salaris als vrouwentopvoetballers in een jaar. En tien jaar geleden was dat verschil nog een straatlengte groter. Je zou je kunnen afvragen wie er harder voor gewerkt heeft.

Slechts twee jaar geleden stond er als kop in de krant dat de wedstrijden van het nederlandse vrouwenteam voortaan live uitgezonden zouden worden. Dat was namelijk nieuws, toen. Dat was in 2017.

En niemand vroeg zich af waarom dat zo was. Of misschien wèl een aantal mensen. Maar die kunnen maar beter hun mond houden met hun gejammer over emancipatie, altijd hetzelfde liedje, altijd die slachtofferrol, altijd dat gegeneraliseer en of ik even wil uitleggen waarom ik me daar toch zo over opwind… Of ik wel even wil verantwoorden waarom ik schrijf over dit soort zaken?

Heb je er weleens over nagedacht wat een talent er wel niet verloren is gegaan doordat die meisjes de kans niet kregen, doordat ze moe werden van de vooroordelen, moe van de piemels- en pottengrapjes waarmee verder vooral niets bedoeld werd, moe van de goedbedoelde adviezen van al die volwassenen die vonden dat ze toch vooral realistisch moesten blijven, zich wat vrouwelijker moesten gedragen en zich moesten voorbereiden op een èchte toekomst, moe van het zwemmen tegen de stroom in.

Niemand die erbij nadacht wat een talent er wel niet verloren is gegaan doordat die meisjes de kans niet kregen, doordat ze moe werden van de vooroordelen, moe van de grapjes waarmee verder vooral niets bedoeld werd, moe van de goedbedoelde adviezen van leraren, ouders, grootouders en alle volwassenen die vonden dat ze toch vooral realistisch moesten blijven en zich moesten voorbereiden op een èchte toekomst, moe van het zwemmen tegen de stroom in. Dat ze zich maar eens wat vrouwelijker moesten gedragen.

Wat nou als Johan Anna had geheten?

Als Johan Cruijff als meisje was geboren dan had niemand ooit van haar gehoord. Voor meisjes was talent immers niet genoeg, in die tijd. Hopelijk had ze dan ruimdenkende ouders gehad die het goed vonden dat ze mocht trainen, en dan liefst ietsjes vaker dan een uurtje per week voor de lol. Maar meer zat er eigenlijk niet in. En hetzelfde geldt voor Marco van Basten, Diego Maradona, Zinedine Zidane, Dennis Bergkamp en Ruud Gullit. En ook Arjen Robben, Lionel Messi en Cristiano Ronaldo hadden waarschijnlijk heel vaak moeten horen dat ze beter op ballet konden gaan ook al konden ze een aardig balletje trappen.

Heldinnen

Ik vind ze dus echt heldinnen, deze vrouwen. En of ze nou worden ingemaakt of niet door de Verenigde Staten, mij maakt dat geen bal uit. Ze bestaan. Ze komen op tv. Ze zitten in het Nederlandse elftal. Ze hebben volgehouden.

Zij hebben al gewonnen.

Jennifer Welter werd in 2015 de eerste vrouwelijke coach (niet de hoofdcoach) van een mannenteam in de NFL bij de Arizona Cardinals. Vanzelfsprekend kreeg deze aanstelling heel veel negatieve reacties. Na vijf weken werd ze ontslagen om onbekende redenen. De linebackers met wie ze werkten, waren dol op haar.

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dromen, emancipatie, kwetsbaar-zijn, Persoonlijk. Bookmark de permalink .

6 reacties op Tegen de stroom in.

  1. Marianne zegt:

    Goed gezegd en helemaal waar. Ik heb helemaal niets met voetbal maar vind het verbijsterend welk een verschil met mannenvoetbal. En dat in 2019. Er hangt welgeteld 1 oranje slinger in de straat.
    Ik vind de meisjes echt geweldig en nog meer na jouw overdenkingen..

    Liked by 1 persoon

  2. Marni zegt:

    Wat een mooi stuk! Als moeder van een voetballende zoon en dochter kan ik gelukkig wel melden dat de acceptatie van voetballende meiden op de clubs de laatste tien jaar enorm verbeterd is. Dat heeft denk ik te maken met het succes van de Nederlandse vrouwen, waardoor meer meisjes gaan voetballen en de clubs ook wel moeten meegaan.

    Liked by 1 persoon

  3. Janne1950 zegt:

    Om mijn jongste dochter een hele grote teleurstelling te besparen mocht ze van mij niet op voetbal (dit speelde 35 jaar geleden)
    Bij schoolvoetbal, voetbal op het grote grasveld in de buurt was ze bijna altijd de beste en werd meestal als eerste gekozen als er teams gevormd moesten worden.
    ……maar de clubs in de buurt hadden geen meisjes- of vrouwenteams en ze zou nooit in aanmerking komen voor de A teams en niet voor professioneel voetbal.
    Ze ging naar op judo, op de toneel- en op de kookclub. Ze was voor het voetbal te vroeg geboren!

    Liked by 1 persoon

  4. San zegt:

    Geweldig geschreven!

    Liked by 1 persoon

  5. Ja.
    Moe wordt je er van, van die opmerkingen, blikken en niet-gekozen worden. Ik ben geen voetballer, maar een IT-er, en daar speelt het ook (minder, maar toch).
    En niet alleen moe, ook verdrietig. Van binnen. Een verdriet wat je slecht kan uitleggen en bij weinig mensen uberhaupt durft te vertellen. Want je wil je niet aanstellen. Maar het vreet wel aan je zelfvertrouwen (dat al aangevreten wordt door de weinige positieve opmerkingen) en aan je energie.
    Dus ik kijk geen voetbal, want te moe. Fijn dat ik zo nog wat meegekregen heb van het stuk dat ik waarschuijnlijk wel gaaf zou hebben gevonden om te zien. Dank je.

    Liked by 1 persoon

  6. Pingback: Het raadsel over de chirurg | Struikelen

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s