Terug in de tijd

Ooit had ik geen kind en werkte ik heel veel en deze week gaat er ook zo uitzien. Gisteren bracht ik namelijk mijn dochter naar een zomerkamp en vandaag is de werkweek begonnen.

Ik heb precies een week om deze vrij grote opdracht af te ronden en daarnaast heb ik allerlei uitsteltaken die niet eeuwig uitgesteld kunnen blijven, waar ik aandacht aan wil geven. De BTW-aangifte bijvoorbeeld, en het eeuwig uitgestelde plintenproject. Die andere huisinrichtklusjes die maar geen prioriteit gekregen hebben sinds wij in november in dit huis gingen wonen.
En tenslotte kan ik gewoon zonder ergens over na te denken of iets te regelen, mijn huis verlaten. Om te gaan sporten bijvoorbeeld, of om iets mee te krijgen van de feestelijkheden in de stad waarin ik vorig jaar nog woonde.

Nooit echt vrij zijn

Een oppas is heus wel te regelen en Zonne is bovendien voor een zevenjarige behoorlijk zelfstandig, ze schiet echt niet zomaar in de stress als ze even geen moeder om zich heen heeft. Ik laat haar vaak genoeg een (half) uurtje alleen thuis om boodschappen te doen of met Pippa te wandelen. Wij zijn beide gezegend met een gezonde dosis laconiekheid.

Toch is het leven van een alleenstaande moeder gelardeerd met veel “moetens”.
Op tijd thuis zijn omdat de oppas naar huis komt en dat je wel vantevoren even het huis moet opruimen en moet zorgen dat je iets te eten en te drinken voor hem of haar in huis haalt, bijvoorbeeld. Als je een partner hebt dan zou je bij thuiskomst zomaar verrast kunnen worden omdat de was al is afgehaald of de vaatwasser uitgeruimd en dat zónder dat je daar extra voor moet betalen. Zo stel ik me dat leven tenminste wel voor.
Ook is het niet altijd gemakkelijk om op alle Belangrijke Momenten In Het Leven Van Mijn Kind aanwezig te zijn: tijdens optredens, de tienminutengesprekjes met de juf, het wegbrengen en ophalen van en naar school en hobby’s. Ik voel me gezegend dat ik dit soort momenten kan bijwonen omdat ik nu eenmaal flexibel werk heb, maar dat neemt niet weg dat ik, wanneer ik zie dat de papa van het vriendinnetje een keertje niet in het publiek zit of de mama wat eerder vertrekt van de zomerpicknick, bedenk dat dat toch wel heel gemakkelijk zou kunnen zijn.

Bovendien kost ieder uitje dat ik voor mezelf plant méér geld dan wanneer je die gratis oppas in de vorm van “de andere ouder” hebt. Voor vrekkige figuren zoals ik is dat toch (te?) vaak een reden om toch maar thuis te blijven: één avondje weg per week kost me per jaar toch mooi duizend euro aan kosten voor de oppas en daarvan krijg ik niks terug van de belasting.
Dit weekje zomerkamp kost me overigens ook een bom duiten. Dat is mijn eigen keuze, ik had ook voor de gratis optie “opa en oma” of “tante” kunnen gaan, maar soms zijn er redenen waarom deze opties toch ook niet helemaal optimaal zijn.

Maar goed. Al die kleine en grote dagelijkse beslommeringen die je nu eenmaal hebt als je je leven deelt met een kind (en die ook heel veel gezelligheid en liefde met zich meebrengen) heb ik deze week dus allemaal niet. Best lekker. Wél ben ik zoals altijd telefonisch bereikbaarbaar voor calamiteiten. Zoals alle ouders. Maar ik heb me erbij neergelegd dat het gewoon ook kan gebeuren dat in zo’n geval mijn voicemail ingesproken wordt. Dat zal voor ouders die met zijn tweeën zijn niet veel anders zijn. Een flinke dosis relativering is wat dat betreft voor iedereen heel handig.

Maar ondertussen….

  • Eet ik deze week alleen maar grote-mensen-eten
  • Ga ik een keertje een avondje weg zonder avondklok
  • Maakt het niet uit hoe laat ik wat doe, behalve dan de driemaaldaagse hondjerondjes
  • Mag ik mijn laptop zonder schuldgevoel aan laten staan en werken wanneer ik wil, ook tijdens het eten
  • Heb ik het plan opgevat om zo efficiënt mogelijk te werken zodat mijn al hele leuke uurloon voor dit project nog eens lekker hoog uitpakt, ik factureer immers per opdracht en niet per uur
  • Hoef ik niet naar televisieprogramma’s en muziek te luisteren die “geschikt zijn voor alle leeftijden”
  • Zal ik niet creatief hoeven zijn in het verzinnen van activiteiten die niet alleen voor mezelf leuk zijn
  • Heb ik geen taak in het agendabeheer en het managen van de sociale contacten van mijn dochter
  • Heb ik geen haast om ook maar ergens op een bepaald moment te hoeven zijn

Ik heb er zin in!

Disclaimer: ja ook voor jou, die samen met iemand anders verantwoordelijk is voor een kind, gaat het zorgen voor een kind niet altijd over rozen.
Voor de duidelijkheid: ik vind het helemáál niet zwaar. Ik geniet van mijn kind en van het feit dat ik moeder ben. Maar een weekje geen kind is gewoon best eens een keertje fijn.

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in dagelijksedingen, hondenleven, Persoonlijk, singlemum. Bookmark de permalink .

14 reacties op Terug in de tijd

  1. Dutch FIRE zegt:

    Respect voor hoe je dit allemaal doet. Succes met werken deze week!

    Liked by 1 persoon

  2. Audrey zegt:

    Dat zijn mooie plannen! Ik hoop dat je het naar je zin heeft – en dochter ook op kamp.

    Liked by 1 persoon

  3. Ik herken het gevoel: even geen kinderen is superfijn! Ik zou de jongens niet willen en kunnen missen, maar wat heb ik vorige week fijn kunnen werken toen zoonlief 1 op scoutingkamp was en zoon 2 uit logeren! En gisteren brachten we zoon 2 weg op zomerkamp, en is zoon 1 uit logeren. Vandaag heb ik een dagje vrij genomen (ik ben jarig!) en de rest van de week weer lekker werken. Ik werk normaliter ook hard, maar wel altijd met een blik op de klok. Dat dat even 2 weekjes niet hoeft is fijn. En we eten inderdaad curry’s deze week. En chili. En buitenshuis. Ik heb ze afgelopen weekend toen ze een dagje thuis waren knetterhard geknuffeld, en dat ga ik eind deze week weer doen. En ik mis ze ook wel, maar gun het hen en mezelf om een weekje los van elkaar te zijn. Daar groeien we allemaal van :))

    Geniet ervan!

    Liked by 1 persoon

  4. Suuz zegt:

    Ik snap je helemaal. Ik heb co-ouderschap met de vader van mijn oudste en hoewel ik het zelden als zwaar heb ervaren is het soms ook even lekker om je handen vrij te hebben.
    Fijn dat je altijd gewoon zo eerlijk bent. Mensen vinden daar altijd wat van.

    Geniet van je weekje grote-mensen-eten (ook dat kan een zegen zijn soms :))

    Liked by 1 persoon

  5. mariimma zegt:

    Heerlijk lijkt me dat inderdaad, als je co-ouderschap hebt waardoor je gewoon net wat vaker je handen vrij hebt, het is je van harte gegund!

    Like

  6. Janne1950 zegt:

    Mijn twee dochters gingen ook op zomerkamp, ze vonden het altijd geweldig en wij ook!
    Een week lang, soms 12 uur werken op een dag of gewoon niet werken en eigen dingen doen.
    Het was voor ons allemaal een heerlijke week!

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Zomerkamp is inderdaad heel erg leuk!
      Ik vind het ook wel goed dat Zonne leert om zich “te redden” in andere, nieuwe omgevingen en om daar vriendschappen op te doen. Ik vind dat goed voor haar zelfvertrouwen en sociale vaardigheden.
      Veel vriendinnetjes uit haar klas zitten al sinds de babytijd bij elkaar in de groep en ze gaan ook nog eens naar dezelfde clubjes. Dat klinkt me toch wat beperkt in de oren. Hoewel het natuurlijk óók wel weer een heel lekker warm bad is en het ook weer heel leerzaam is om te ervaren hoe het is om gedurende de jaren een relatie te onderhouden.

      Een mooie combi dus.

      Like

  7. Mrs. T. zegt:

    Geniet van dit weekje. Ik snap helemaal wat je bedoelt.

    Liked by 1 persoon

  8. Nans zegt:

    Klinkt Héérlijk! Geniet ervan 😁

    Liked by 1 persoon

  9. anoniem zegt:

    Ook met twee (gezonde) ouders, komt het leeuwendeel van de coordinatie bij de moeders op het bordje, is mijn ervaring. Niet alleen in onze familiekring, zodat je dat aan verwachtingpatronen vanuit een specifiek gezin kan wijten. Ook zag ik dat bij anderen op de lagere en middelbare school.
    Ik verwacht pas rust op dat gebied wanneer onze jongvolwassen kinderen gaan nestvlieden. Tot die tijd hang ik in de touwen. En dan zien welke patronen zich gaan ontvouwen tussen mijn man en mij samen!

    Like

  10. Pingback: Hoera, ik ben imperfect! Een blog over rommelkonterigheid. | Struikelen

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s