Hoera, ik ben imperfect! Een blog over rommelkonterigheid.

Heerlijk chaos… of niet…?

Bij heel veel bloggers lijkt alles goed te gaan. Ze vertellen enthousiast over hun flylady-schema en dat ze iedere avond de keuken opruimen. Ze zeggen nooit iets te kopen en overal orde te hebben.

Voordat je het weet ga je nog denken dat je een afwijking hebt omdat je niet perfect bent. Dat is waarom ik mijn blog “struikelen” genoemd heb: om te vertellen dat imperfectie bestaat en dat dat helemaal niet zo erg is.

Wat opruimen betreft ben ik dus zeer imperfect. Ik ben namelijk zoiemand die de dingen laat vallen waar ze staat. Of – beter beschreven misschien – laat liggen waar ze liggen. Kijk maar op de foto, hierboven.

Een kleine opsomming…

Ziet u die kekke rode tas? Die staat daar al een week. En dat spelletje dat op tafel ligt ook. Het horloge van Zonne ligt erop, zie ik nu. Die ligt er dus ook al een week want een week geleden ging zij op zomerkamp. In het appelstroop-blikje zitten de hondensnoepjes van Pippa waar ik zo nu en dan een graai uit doe zodat ik haar kan belonen als ze weer braaf naar me toe komt rennen tijdens een wandeling in het bos. En ook ziet u een roze bamboe schaaltje staan. Van het ontbijt. Dan liggen er nog wat borstels op tafel die ik eergisteren gebruikte om Pippa’s vacht even te bewerken. En een koptelefoon. Het programma van het zomerkamp van Zonne printte ik vorige week voor haar uit, voor de voorpret. Ligt er nog. En dan liggen er nog twee boeken in het hoekje, mijn portemonnee, de telefoon, de koptelefoon die ik soms gebruik om podcasts of muziek te luisteren tijdens de hondenwandeling, een notitieboekje warvan ik me niet meer kan herinneren dat ik die gebruikt heb. En nog wat andere kleine dingetjes, al dan niet zichtbaar op de foto…

Ik heb bewust ook de keuken mee gefotografeerd. op de grond ligt een speeltje van Pippa. Maar neem vooral eens een kijkje op het aanrecht… ik som even voor u op wat daar níet hoort: een tas, de post, een stift, een bidon, een doosje, een eierdoos met vier eieren, een gebruikte pan op het fornuis, een zoutvaatje, een halfvol zakje quinoa, een pot met muesli, een pannenlap, een onduidelijk plastic zakje, snijplank, blikopener, lepel, koffieblik, koffiepot, nog een pannenlap, vaatdoekje, leeg wijnflesje, twee lege ijsblokjeshouders en wat afwas.

De muesli is nog van afgelopen zondag en de quinoa hebben we een dikke week geleden gegeten.

De zus die nooit opruimt.

Ik heb er geen last van gehad, gisteren, van alle rommeltjes. Ik had een deadline en die ging voor. De foto nam ik vijf minuten nádat ik het rapport – netjes op tijd – afgerond had. Ziet u mijn laptop daar, midden op de tafel? Zo werk ik als ik veel moet typen en muizen, dan gaat het schermpje wat hoger en pak ik er een apart toetsenbord plus muis bij, is toch wat beter voor mijn schouders en nek…

Ik heb dus een zus die nooit rommeltjes in haar huis heeft. Ze woont alleen, dat helpt. Maar óók als wij er logeren is er nooit rommel en ik zie haar nooit echt opruimen. Zij is zo iemand die gewoon alles weg legt als ze het niet langer nodig heeft. Ik niet. Ik denk daar nooit aan. Ik ben gewoon bezig een rapport te schrijven en nu Zonne een weekje op zomerkamp is begin ik daar gewoon al tijdens het ontbijt mee en ik heb niet eens precies door waar het ontbijt ophoudt en het echt werken begint. Daarom staat dat roze bakje daar dus nog.

Op zich heb ik een vrij leeg huis hoor. “Minimalistisch” is immers helemaal hip en met die trend doe ik gaarne mee, maar dan vooral omdat er zelfs bij mij grenzen zijn aan wat ik aan chaos om me heen kan verdragen. Om u een beetje gerust te stellen heb ik daarom ook onderstaande foto gemaakt.

Er ligt alleen een hond met knuffel op de grond…

Het kan altijd leger natuurlijk, ik zou die kussens weg kunnen doen en dat kleed van de bank afhalen. En tja die hondenmand moet ook ergens blijven… Maar… géén rommeltjes, ziet u?

Eigenlijk zijn het twee hondenmanden op elkaar: eentje is voor naar het logeeradres….

Mijn beste truuk tegen rommeltjes is gewoon geen spullen. En kleine tafeltjes waar niks op past, dat helpt ook al…

Een levensles gemist.

Maar toch… toch zou ik graag gehad hebben dat ik op dit éne punt iets meer op die zus van me leek. Blijkbaar is opruimen niet genetisch bepaald en ligt het ook niet aan de opvoeding. Of misschien wel en heb ik gewoon nét dat ene gen of die ene levensles niet meegekregen. Dat ik blijkbaar niet in staat ben om iets meteen op zijn plek te leggen, daar heb ik me inmiddels maar gewoon bij neergelegd. Ik maak mezelf maar wijs dat dat met overconcentratie te maken heeft. En zei niet iemand ooit eens dat briljante mensen meer chaos om zich heen hebben? Misschien ben ik dan toch gewoon briljant geweest, al die jaren. Tja… dan kan ik er sowieso niks aan doen natuurlijk, aan die rommeltjes…

Die zus had ook al lang tijd gevonden om eens plinten onder het keukenblok te regelen zodat het er niet uitziet alsof de verbouwing pas vorige week is afgerond. En iets leuks aan de muur, dat ook.

Ik zie dat nu pas, dat de muren nog wel erg kaal zijn. Toch maar weer eens inplannen voor over een maand of zo………

Het raakt vanzelf vol.

Mijn horizontale oppervlakken die hoger zijn dan de vloer raken vanzelf vol, hoe goed mijn voornemens ook zijn en gelukkig hoef ik van mezelf ook niet perfect te zijn. Dan maar rommeltjes. Eigenlijk maak ik dus helemaal geen voornemens over opruimen.

Maar zo nu en dan moet het toch een keertje opgeruimd, vindt u niet? Eigenlijk is dat een taak die ik “gewoon even” iedere dag zou moeten uitvoeren want zo veel werk is het dan niet. In de praktijk komt het echter neer op eens per week. Vandaag bijvoorbeeld.

En dan is het voordeel van niet zo vaak opruimen, dat je wel weer heel blij bent met het resultaat!

Over mariimma

Alleenstaande moeder en ZZP-er die stukje bij beetje steeds meer financiële vrijheid ervaart.
Dit bericht werd geplaatst in huishouden, opruimen, struikelen, wonen. Bookmark de permalink .

21 reacties op Hoera, ik ben imperfect! Een blog over rommelkonterigheid.

  1. Jook zegt:

    Heerlijk en herkenbaar en blij dat jij hier eens over begint. Ik voel me zo langzamerhand een buitenaards wezen in mijn rommelige huis zonder enig design of welke stijl dan ook. En ’t valt reuze mee vind ik.

    Liked by 1 persoon

  2. MvhJ zegt:

    Ik vind t altijd knap als mensen het zo van zich af kunnen laten glijden. Ik kan echt niet tegen rommel. Niet in m’n tas, niet in de auto en al helemaal niet in huis. Ik word er dan ook altijd heel ontspannen van als alles weer netjes wordt. Spullen waar ze horen, leeg aanrecht en tassen en schoenen en de kast 🙂

    Like

  3. Janne1950 zegt:

    Wij, man, twee dochters en drie kleinkinderen zijn allemaal grote rommelkonten. Meestal is ieders huis een redelijk grote chaos. Ik las laatste dat intelligente, empathische en creatieve mensen ook de grootste rommelkonten zijn!
    Het zal dus altijd wel zo blijven…..

    Liked by 1 persoon

  4. Nans zegt:

    Herkenbaar hoor! Jaren zo gewoond. De man en ik zijn allebei echt rommelig. Door de jaren heen heb ik geleerd om vaker op te ruimen (en veel minder spullen te hebben – dat helpt erg namelijk). Het is hier dus de meeste avonden redelijk opgeruimd beneden. En boven is het ook redelijk zen.

    Maar kijk maar even niet in onze garage……
    En ook niet naar alle achterstallige klusjes.

    Liked by 1 persoon

  5. Vader van 4 zegt:

    Hoi mariimma, wat een perfecte imperfecte woonkamer heb je ervan gemaakt! Met het goudgeel op de wand (graag zou ik het kleur nummer ontvangen) schijnt elke dag de zon, ook al regent het of is zonne uit logeren. Als je de witte plint zwart maakt dan bereik je echt een gaaf effect, met als nadeel dat het weer wat perfecter wordt natuurlijk.

    Onze imperfectie is dat we zoveel rommel in ons huis slepen door de jaren heen, dat er een verhuizing voor nodig is om alles eruit te halen (140 dozen naar de opslag plus nog eens 40 naar de minima) en er weer een leefbaar en prettig huis van te maken om in te leven. De makelaar had niet gedacht dat we ook echt zover zouden opruimen als we beloofd hadden…

    Liked by 1 persoon

    • mariimma zegt:

      Ja dat is wel echt het grootste voordeel van verhuizen: je hebt ein-de-lijk een stok achter de rug om eens een hoop rommel weg te doen!

      Bedankt voor je compliment over ons huis, zelf ben ik er ook erg blij mee. De kleur heet overigens “India” van de Pr@xi$

      Like

  6. Pasja zegt:

    Ik vind het er gezellig uit zien..er wordt geleefd!
    Zelf kan ik dat niet …ook al is t bij ons ook heus niet altijd zo strak en opgeruimd hoor.
    Ik word er meestal wat onrustig van..rommeltjes.
    Ohja dat vroeg ik me ook wel eens af..of Pippa ook geborsteld moet worden qua vacht, ja dus.

    Liked by 1 persoon

  7. Min of Meer zegt:

    Zo ziet mijn huis er ook uit. Niets mis mee. Ik snap niet waarom een aanrecht leeg zou moeten zijn, ik zie dat als een werkblad 😚.
    Minimalisme en opruimen heeft een soort status gekregen die ik nogal overtrokken vind. Er is meer in het leven dan opruimen vind ik. (Omdat ik zelf de energie niet heb, moedig is de cultus van loslaten aan. 🤪)

    Liked by 1 persoon

  8. Audrey zegt:

    Wat een gezellig huis heb je! Ik hou niet van showrooms. Al is het bij mij vaak ook wel net wat té rommelig, als ik eerlijk ben. In elk geval: ik herken je struggles wel 😉

    Liked by 1 persoon

  9. Marijke zegt:

    Ik zou dolgraag willen dat mijn huis net zo leuk en gezellig was als het jouwe! Vooral de warme kleuren, wow! Ik zelf durf niets anders dan wit op de muur. Ik kijk ook graag op Funda en dan zie je 90% dezelfde kale inrichtingen, mooi (?) maar saai.
    Ps, heb jij ook wel eens blote benen en een korte broek aan? Of een bikini of een topje zonder mouwen?? Onderwerp voor een volgend blog ….

    Like

    • mariimma zegt:

      Voor interieur inspiratie mort je ook niet op Funda kijken, daar noet alles neutraal. Kun je beter naar Pinterest gaan en verder is het een kwestie van durven. Als het lelijk is gewoon weer een pot wit eroverheen…. 😉

      Ik zie nog niet in hoe ik over blote benen een heel verhaal kan schrijven trouwens….

      Like

  10. Lis zegt:

    oh my… ik zag de foto’s eerder dan de kop en dacht dat het over een opgeruimd huis ging!
    dus, weet je ook hoe het er hier uitziet en dan noem ik ons huis gewoon opgeruimd… maar misschien als je jullie ‘rommel’ vermenigvuldigd tot ons vijfkoppig gezin komt het nog wel een behoorlijk eind overeen. Overigens vind ik ‘rommel’ ook niet erg, ‘vies’ vind ik erg. Dus vuile vaat, etensresten, afval, huisdierrommel etc. ruim ik wel altijd direct weg. Maar spullen… tja, de (rand of helft of hele) eettafel is ook een goede ‘vaste plek’ voor kleurspullen, plakband, werkdingen en pakjes zakdoeken. Elke dag op en neer tussen kast en tafel kost toch nog enige moeite en die steek ik dan liever in iets anders… boeken lezen met mijn rug naar de rommel bijvoorbeeld.

    Liked by 1 persoon

  11. ik ben zelf redelijk opgeruimd en schoonmakerig. Man en kinderen daarentegen…. dus we voeren een soort voortdurende mentale strijd in heropvoeding van de ander. Of geven elkaar voortdurende lesjes in loslaten en accepteren, dat kan ook 🙂 Het is overigens niet zo dat ik perse een waarde-oordeel over rommeligheid heb, maar ik wordt zelf onrustig van binnen van een onrustige directe omgeving. Dus ruim ik ook, uit een soort noodzaak. Bij anderen heb ik er geen last van en ook geen oordeel over.

    Liked by 1 persoon

Wat vind jij daarvan?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s