Schoolziek

Gisteren vertelde ik jou hoe je week eruit zou zien. Ik moet namelijk veel werken deze week en voor het eerst in een hele tijd gaat het me niet lukken om dat werk uit te voeren op tijdstippen dat jij op school of in bed ligt.

Twee keer een avondmaaltijd bij een ander

Normaliter ga jij dit schooljaar alleen op donderdagmiddag een paar uurtjes naar de BSO. Maar deze week had ik voor vandaag, dinsdag, een half middagje extra BSO geregeld en daarnaast zou jij op je vrije woensdagmiddag bij een vriendje blijven. En waar je normaal gewoon iedere avond thuis eet met mij, zou je nu twee maaltijden bij iemand anders eten.

Op de maaltijden na ziet je week er eigenlijk helemaal niet zo heel erg anders uit; je hebt vaak genoeg de hele week speelafspraakjes. Maar nu het zo vast lag keek je toch wel wat beteuterd. “Ik wil bij jou zijn mama”, zei je.

Dat ik komende vrijdag met je klas meega op schoolreisje was blijkbaar maar een schrale troost.

Een berichtje van de juf

En vervolgens kreeg ik vanmiddag om half twee – deze middag waarin ik mezelf de tijd gunde om overdag door te werken tot kwart over vijf in plaats van dat jij me om half drie met je gezelschap zou verblijden – een berichtje van de juf.

Je klaagde al de hele dag over hoofdpijn. Of ik je zou kunnen ophalen. Dus ja, ik cancelde de BSO en sprong op de fiets.

Een gek dansje

Jij vond het allemaal wel interessant om aan je klasgenootjes te vertellen waarom ik je kwam ophalen. Je straalde ervan. En toen je vervolgens een vriendinnetje trof in de gang, op weg naar huis, en een gek dansje deed, kreeg ik zo mijn vermoedens.

Op de fiets op weg naar huis vertelde ik je over dat ik vroeger weleens schoolziek was. Dat je dan dus eigenlijk helemaal niet ziek bent, maar gewoon een baaldagje neemt. Omdat je even geen zin hebt. Omdat je het fijn vindt om thuis te zijn. Of zomaar.

Of toch niet zo’n hoofdpijn…?

En ja… schoorvoetend gaf jij toe dat je hoofdpijn er echt wel was geweest, echt waar mama, vanmorgen had ik echt hoofdpijn. Maar jij had ook wel heel snel door gekregen dat je wanneer je hoofdpijn hebt extra aandacht krijgt. Dat je lekker binnen mag blijven om boekjes te lezen in plaats van buiten te spelen. Dat de juf extra lief doet. Dat je klasgenootjes vragen hoe het met je gaat.

En dan moest je ook nog zo’n stomme vlag maken, daar had je helemaal geen zin in en dan kwam die hoofdpijn dus heel goed uit.

Best fijn eigenlijk, die hoofdpijn.

En als je moeder je ook nog eens heel bezorgd op komt halen, dán al helemaal. Dat is dan zo fijn dat je zomaar in een gek dansje uitbarst en stralend achterop de fiets klimt.

Dus toen ik vroeg hoe erg je hoofdpijn was in een cijfer tussen één en tien, toen was die hoofdpijn nog maar een anderhalf. Inmiddels was namelijk wel duidelijk dat ik jouw geheimpje niet zou verklappen en dat jij die liefde en aandacht óók zou krijgen wanneer die hoofdpijn weg zou zijn, dus jij kon gewoon eerlijk zijn.

We gingen lekker naar huis, samen grapjes makend over hoe ziek jij wel niet was. Jij mocht vanwege je ernstige schoolziekte géén tv kijken want daar krijg je hoofdpijn van. Maar je mocht wel in je bed boekjes lezen terwijl ik je lekkere dingen bracht. En toen je vervolgens helemaal niet je bed bleek te liggen maar gewoon lekker aan het spelen was vond ik het ook prima.

Zo ging deze dag voorbij en ik schreef die éne offerte gewoon ’s avonds, helemaal niet erg. Want jij was schoolziek en ik bracht jou rijstwafels, stukjes appel met kaneel en sap. En dat was vanmiddag gewoon even íets belangrijker.

En als dat dan betekent dat ik te laat was met die offerte en dat de opdracht aan mijn neus voorbij gaat dan is dat zo. Gelukkig heb ik al opdrachten. En ik heb zo mijn prioriteiten in het leven. Dat maakt dat ik mijn laptop vanavond weer heel tevreden dichtklap.

14 gedachten over “Schoolziek

  1. Wat kun je anders doen. Zo heb ik ooit met kind op het terras een ijsje gegeten want volgens school moest ik echt met kind naar de arts want ze was heel hard gevallen en had pijn aan haar knie.
    Bij het uitlopen van de school moest ik haar aan die pijn herinneren anders had ze voor het lokaal een radslag gemaakt.
    De keer echt schoolziek heb ik haar net als jij in bed gelegd want ziek maar daarna ook een gesprekje gehad en dat was prima.

    Like

    • Toen ik een kind was werd er heel anders met schoolziektes omgegaan. In het kader van “wat kun je anders doen?” –> je kunt heel veel anders doen, denk ik.

      Ik vind het overigens heel attent van de juf dat ze me een berichtje stuurde, en ook van de school van je dochter dat zij je lieten komen. Liever heb ik dat ze een keer te veel aan de bel trekken dan een keer te weinig.

      Like

      • Je kunt weinig anders doen dan je kind ophalen. Want op dat moment heeft een andere volwassene met de verantwoordelijkheid de inschatting gemaakt dat je kind naar huis moet.

        Ik heb destijds ook aan de docent gemeld dat dochter heel goed mee acteert, doe jij of ze zielig is, doet zij dat ook, inclusief dikke tranen en hinken. Besteed je er geen aandacht aan is het in 99% van de gevallen zo over en in die laatste procent is er wat aan de hand van iets tot ernstig.
        Docent nam het me niet in dank af.

        Like

      • Persoonlijk vind ik dus dat je dit wèl serieus moet nemen. Een kind gedraagt zich zo om een reden. Zo had Zonne naar mijn gevoel de ervaring nodig dat haar moeder er voor haar is, óók als die het druk heeft met werk.

        Like

  2. Wat een geweldig kind 😂 Ze doet me vaak aan mijn oudste dochter denken. Ik werd een keer weggeroepen van mijn werk omdat dochter helemaal niet lekker was, Thuis gekomen werd ze gelukkig met de minuut beter 😉 We hebben er een gezellige middag van gemaakt en samen geconstateerd dat er ook een leuke ziekte bestaat!

    Liked by 1 persoon

  3. ik heb maandag mijn middelste opgehaald, met Hele Erge Buikpijn… bleek Hele Erge Zin Om Niet Te Hoeven Gymmen te zijn. Snap ik. Mijn genen. We zijn thuis lekker chocoladekoekjes gaan eten met een filmpje. En morgen gaat hij gewoon weer meegymmen. Beloofd mama. ❤

    Liked by 1 persoon

  4. IK voelde me in die situaties echt rot: Ik had geen baas die zo flexibel meedact(15 jaar geleden he), dus ik moest of mn kind in de kou zetten of mn baas. Per keer kijken welke ruimte ik had bij wie.
    En schoolziekte bij een ASSer is er niet zo mooi als jij hebt beschreven: de autist zegt heel bot dat ie geen zin heeft en trapt een scene. Of verbijt het en het slaat naar binnen. Ik vrees dat ik nu zie dat beide is gebeurd.

    Like

    • Ja op dit soort momenten besef ik heel goed hoe fijn het is dat ik dit soort besluiten gewoon kan nemen. Hoewel het ook bij mij wel eens is voorgekomen dat ik op weg was naar een meeting in de Randstad en dus niet terug kon keren, maar in plaats daarvan een lijstje af moest bellen om iemand te zoeken die haar kon ophalen. En dat je dan vijf keer “nee” te horen krijgt, waarna pas nummer zes “ja” zegt. En dat die dan op anderhalf uur van de school af woont.

      Vervelend ook dat kinderen met autisme dit soort “handige oplossingen” niet kunnen verzinnen zeg!

      In tegenstelling tot wat ik proef uit sommige reacties hierboven denk ik namelijk dat je schoolziekte altijd als een serieus signaal moet zien. Wellicht dat dat dat bij jouw kind bij scenes trappen ook zo is?

      Like

Wat vind jij daarvan?

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s